Artykuł 21

1. Deklaracja na fakturze, o której mowa w art. 16 ust. 1 lit. b), może zostać sporządzona:

a) przez upoważnionego eksportera, w rozumieniu art. 22; lub

b) przez każdego eksportera dla każdej przesyłki składającej się z jednej lub większej liczby opakowań zawierających produkty pochodzące, których całkowita wartość nie przekracza 6000 EUR.

2. Deklaracja na fakturze może zostać sporządzona w przypadku, gdy dane produkty mogą być uważane za produkty pochodzące ze Wspólnoty, Ceuty i Melilli lub jednego z innych krajów, o których mowa w art. 3 i art. 4, oraz spełniają pozostałe wymogi przewidziane w niniejszym rozporządzeniu.

3. Eksporter sporządzając deklarację na fakturze musi posiadać możliwość przedstawienia w każdej chwili, na żądanie organów celnych kraju wywozu, wszystkich dokumentów potwierdzających status pochodzenia danych produktów, jak również dowodzących, że pozostałe warunki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są spełnione.

4. Deklaracja na fakturze sporządzana jest przez eksportera w formie pisma maszynowego, stempla, bądź nadruku na fakturze, specyfikacji wysyłkowej lub innym dokumencie handlowym. Deklaracja, której tekst zamieszczony jest w załączniku D, sporządzana jest w jednej z wersji językowych, określonej w tym załączniku, zgodnie z przepisami prawa wewnętrznego kraju wywozu. Deklaracja może również zostać sporządzona odręcznie; w tym przypadku musi ona zostać napisana literami drukowanymi i atramentem.

5. Deklaracje na fakturze są opatrzone odręcznym oryginalnym podpisem eksportera. Jednakże upoważniony eksporter, w rozumieniu art. 22, nie jest zobowiązany do podpisywania takich deklaracji, o ile przedstawi organom celnym pisemne zobowiązanie, w którym przyjmuje pełną odpowiedzialność za każdą deklarację na fakturze, która identyfikuje go tak, jakby była podpisana przez niego własnoręcznie.

6. Deklaracja na fakturze może zostać sporządzona przez eksportera, gdy produkty, których dotyczy, są wywożone lub po dokonaniu ich wywozu, pod warunkiem że jest ona przedstawiona w kraju przywozu nie później niż w ciągu dwóch lat od przywozu produktów, których dotyczy.