Artykuł 2

W rozumieniu niniejszego rozporządzenia:

a) „podrobione banknoty” i „podrobione monety” oznaczają banknoty i monety denominowane w euro lub mające wygląd banknotów lub monet euro, które zostały oszukańczo wyprodukowane lub zmienione;

b) „właściwe organy krajowe” oznaczają organy wyznaczone przez Państwa Członkowskie do:

— identyfikowania podrobionych banknotów i monet;

— gromadzenia i analizowania danych technicznych i statystycznych odnoszących się do podrobionych banknotów, w szczególności krajowe banki centralne i inne uprawnione organy;

— gromadzenia i analizowania danych technicznych i statystycznych odnoszących się do podrobionych monet, w szczególności krajowe mennice, krajowe banki centralne i inne uprawnione organy;

— gromadzenia danych odnoszących się do fałszowania euro i poddawania ich analizie, w szczególności krajowe biura centralne określone w art. 12 Konwencji Genewskiej;

c) „instytucje kredytowe” oznaczają instytucje kredytowe określone w art. 4 ust. 1 lit. a) dyrektywy 2006/48/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. odnoszącej się do podejmowania i prowadzenia działalności przez instytucje kredytowe (

9

);

d) „dane techniczne i statystyczne” oznaczają dane, za pomocą których podrobione banknoty i podrobione monety mogą zostać zidentyfikowane (opis techniczny rodzaju podrobienia) i dane dotyczące liczby podrobionych banknotów i podrobionych monet według ich pochodzenia, w szczególności geograficznego;

e) „Konwencja Genewska” oznacza konwencję międzynarodową o zwalczaniu fałszowania pieniędzy, podpisaną w Genewie w dniu 20 kwietnia 1929 r. (

10

);

f) „Konwencja o Europolu” oznacza konwencję z dnia 26 lipca 1995 r. w sprawie ustanowienia Europejskiego Urzędu Policji (Europolu) (

11

);

g) „dostawcy usług płatniczych” oznaczają dostawców usług płatniczych określonych w art. 1 ust. 1 dyrektywy 2007/64/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 listopada 2007 r. w sprawie usług płatniczych w ramach rynku wewnętrznego (

12

).