Artykuł 9

1. Z zastrzeżeniem drugiego akapitu art. 5 ust. 1 oraz art. 11 ust. 1 wnioski o świadectwa, same świadectwa oraz ich wypisy są sporządzane na formularzach zgodnych ze wzorami w załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 1291/2000, nagłówek „Świadectwo przywozowe AGRIM”, z następującymi zmianami:

a) nagłówek „Świadectwo przywozowe AGRIM” zostaje usunięty lub wykreślony bądź na nagłówku tym nadrukowuje się wyrazy „świadectwo IP”. Można to czynić środkami mechanicznymi lub elektronicznymi;

b) skreśla się sekcje 7 i 8;

c) skreśla się tytuł sekcji 11;

d) skreśla się sekcję 19 wzoru świadectwa;

e) w sekcji 20 wzoru wniosku o świadectwo oraz w sekcji 24 wzoru świadectwa dodaje się pozycję „Świadectwo UC, o którym mowa w art. 1 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1520/2000, dla celów produkcji towarów nieobjętych załącznikiem I” ręcznie albo środkami mechanicznymi lub elektronicznymi.

Formularze takie muszą być wypełniane zgodnie z podanymi w nich wskazówkami.

2. Formularze świadectw są sporządzane w zestawach zawierających w podanej kolejności: egzemplarz pierwszy, egzemplarz drugi oraz wniosek, łącznie z dodatkowymi egzemplarzami świadectwa.

Państwa Członkowskie mogą zwalniać wnioskodawców od wypełniania zestawów określonych w poprzednim akapicie, wymagając jedynie wypełniania formularza wniosku.

Jeśli ilość, na którą wystawiono świadectwo, jest mniejsza niż ilość określona w oryginalnym wniosku, druga ilość musi być podana jedynie na formularzu wniosku.

Formularze dla wypisów ze świadectw są sporządzane w zestawach zawierających w podanej kolejności: egzemplarz pierwszy i egzemplarz drugi.

3. Formularze i ich dodatkowe strony są drukowane na białym papierze bez ścieru drzewnego, przygotowanym do pisania, o gramaturze co najmniej 40 g/m2. Rozmiar papieru wynosi 210 x 297 mm, z tolerancją długości –5-+8 mm, interlinią 4,24 mm (szósta część cala) i z dokładnie odwzorowanym rozmieszczeniem elementów formularzy. Obie strony egzemplarza pierwszego oraz strona kartek dodatkowych, na której powinny się pojawić przypisania, są ponadto oznaczone drukowanym zielonym wzorem w plecionkę, by zapobiec wszelkim fałszerstwom metodami mechanicznymi czy chemicznymi.

Drukowaniem formularzy zajmują się Państwa Członkowskie. Formularze mogą być także drukowane przez drukarnie wyznaczone przez Państwo Członkowskie, w którym mają one siedzibę. W takim wypadku na każdym formularzu znajduje się odniesienie do upoważnienia udzielonego przez dane Państwo Członkowskie. Każdy formularz zawiera nazwę oraz adres drukarni lub znak ją identyfikujący, a także indywidualny numer seryjny, z wyjątkiem formularza wniosku oraz dodatkowych stron.

Numer ten jest poprzedzony następującymi literami odpowiadającymi państwu członkowskiemu wydającemu dokument: „BE” dla Belgii, „BG” dla Bułgarii, „CZ” dla Republiki Czeskiej, „DK” dla Danii, „DE” dla Niemiec, „EE” dla Estonii, „IE” dla Irlandii, „GR” dla Grecji, „ES” dla Hiszpanii, „FR” dla Francji, „HR” dla Chorwacji, „IT” dla Włoch, „CY” dla Cypru, „LV” dla Łotwy, „LT” dla Litwy, „LU” dla Luksemburga, „HU” dla Węgier, „MT” dla Malty, „NL” dla Niderlandów, „AT” dla Austrii, „PL” dla Polski, „PT” dla Portugalii, „RO” dla Rumunii, „SI” dla Słowenii, „SK” dla Słowacji, „FI” dla Finlandii, „SE” dla Szwecji i „UK” dla Zjednoczonego Królestwa.

W momencie ich wydania świadectwa i wypisy mogą mieć numer wydania przyznany przez wydający je organ.

5. Wnioski, świadectwa i wypisy są wypełniane maszynowo lub komputerowo. Wnioski, świadectwa i wypisy są drukowane i wypełniane w jednym z oficjalnych języków Wspólnoty, określonym przez właściwe władze wydającego Państwa Członkowskiego. Państwa Członkowskie mogą także dopuszczać wnioski wypełnione atramentem i drukowanymi literami.

6. Pieczęcie organów wydających i organów zajmujących się przypisaniem są wyciskane pieczątką metalową, najlepiej ze stali. Organ wydający może też używać zamiast pieczęci zwykłej pieczęci suchej z perforowanymi literami lub cyframi.

7. Właściwe władze Państw Członkowskich mogą, jeśli to konieczne, wymagać tłumaczeń świadectw i ich wypisów na jeden z urzędowych języków danego Państwa Członkowskiego.