Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2380/2001 z dnia 5 grudnia 2001 r. dotyczące dopuszczenia do stosowania dodatku paszowego na okres 10 latTekst mający znaczenie dla EOG
Treść z wersji skonsolidowanej na dzień 12 listopada 2013 — tekst uwzględnia późniejsze zmiany aktu. Wersje skonsolidowane mają charakter dokumentacyjny.
Treść aktu
Tytuł i preambuła (motywy)
ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (WE) NR 2380/2001
z dnia 5 grudnia 2001 r.
dotyczące dopuszczenia do stosowania dodatku paszowego na okres 10 lat
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając dyrektywę Rady 70/524/EWG z dnia 23 listopada 1970 r. w sprawie dodatków paszowych (
1
), ostatnio zmienioną dyrektywą 2001/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (
2
), w szczególności jej art. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) Artykuł 2(aaa) dyrektywy 70/524/EWG zobowiązuje do tego, aby zezwolenia na kokcydiostatyki powiązane były z podmiotem odpowiedzialnym za wprowadzanie ich do obrotu.
(2) Artykuł 9 dyrektywy 70/524/EWG przewiduje, że substancja może zostać dopuszczona do stosowania, jeżeli spełnione zostaną wszystkie warunki ustanowione w art. 3a wymienionej dyrektywy.
(3) Ocena przedłożonej dokumentacji wykazuje, że kokcydiostatyk opisany w Załączniku spełnia wszystkie wymagania art. 3a dyrektywy 70/524/EWG, o ile jest stosowany z przeznaczeniem dla wskazanej grupy zwierząt na warunkach przedstawionych w Załączniku do niniejszego rozporządzenia; w związku z tym substancję należy na tych warunkach dopuścić do obrotu.
(4) Artykuł 9b dyrektywy 70/524/EWG przewiduje, że zezwolenia dla takich substancji wydaje się na okres 10 lat od dnia, w którym zaczyna obowiązywać ostateczne zezwolenie.
(5) Ocena przedłożonej dokumentacji wykazuje, że konieczne mogą być pewne procedury ochrony pracowników przed narażeniem na dodatki. Ochronę takąnależy zapewnić w drodze zastosowania dyrektywy Rady 89/391/EWG z dnia 12 czerwca 1989 r. w sprawie wprowadzenia środków w celu poprawy bezpieczeństwa i zdrowia pracowników w miejscu pracy (
3
).
(6) Komitet Naukowy ds. Żywienia Zwierząt wydał pozytywną opinię w odniesieniu do bezpieczeństwa oraz korzystnego wpływu kokcydiostatyków na produkcję zwierzęcą przy spełnieniu warunków przedstawionych w omawianym Załączniku.
(7) Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Pasz,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Dodatek należący do grupy „kokcydiastyki i pozostałe środki farmaceutyczne” wymieniony w Załączniku do niniejszego rozporządzenia jest dopuszczony jako dodatek do stosowania w żywieniu zwierząt na warunkach ustanowionych w tym Załączniku.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 15 grudnia 2001 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Załącznik
Numer identyfikacyjny dodatku
Nazwa posiadacza zezwolenia
Dodatek
(Nazwa handlowa)
Skład, wzór chemiczny, opis, metoda analityczna
Gatunek lub kategoria zwierzęcia
Maksymalny wiek
Minimalna zawartość
Maksymalna zawartość
Inne przepisy
Data ważności zezwolenia
mg substancji czynnej/kg mieszanki paszowej pełnoporcjowej o wilgotności 12 %
Kokcydiostatyki i inne środki farmaceutyczne
E 770
Zoetis Belgium SA
Maduramycyna amonu
alfa 1 g/100 g
(Cygro 1 %)
Skład dodatku
Maduramycyna amonu alfa: 1 g/100 g
Sól sodowa karboksymetylocelulozy: 2 g/100 g
Dihydrat siarczanu wapnia: 97 g/100 g
Substancja czynna
Maduramycyna amonu α C47H83O17N
numer CAS: 84878-61-5, sól amonowa polieterowego kwasu monokarboksylowego wytwarzana w procesie fermentacji przez szczep Actinomadura yumaensis (ATCC 31585) (NRRL 12515)
Pokrewne zanieczyszczenia:
Maduramycyna amonu β: < 10 %
Indyki
16 tygodni
5
5
1. Stosowanie zabronione przez co najmniej pięć dni przed ubojem.
2. Wskazanie w instrukcji użycia: „Niebezpieczne dla koniowatych”,
„Pasza zawiera jonofor: niewskazane jest jednoczesne stosowanie z niektórymi środkami farmaceutycznymi (np. tiamuliną)”.
15.12.2011
(
1
) Dz.U. L 270 z 14.12.1970, str. 1.
(
2
) Dz.U. L 234 z 1.9.2001, str. 55.
(
3
) Dz.U. L 183 z 29.6.1989, str. 1.
Źródło: Urząd Publikacji Unii Europejskiej, dokument 02001R2380-20131112. Moc prawną ma wyłącznie tekst opublikowany w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. To nie jest porada prawna.