Artykuł 1

1. W celu wprowadzenia ustanowionych w Układzie preferencji taryfowych:

a) pojęcie „klauzula największego uprzywilejowania” (MFN) oznacza najniższą stawkę celną wskazaną w drugiej części załącznika I do rozporządzenia (EWG) nr 2658/87. Jednakże nie oznacza ono należności celnej określonej w ramach kontyngentu taryfowego na mocy art. 26 Traktatu lub na podstawie załącznika 7 do rozporządzenia (EWG) nr 2658/87;

b) z zastrzeżeniem ust. 2, ostateczna preferencyjna stawka celna jest zaokrąglana do pierwszego miejsca dziesiętnego.

2. W przypadku gdy wynik obliczenia preferencyjnej stawki celnej jest równy jednej z poniższych wielkości, stawka preferencyjna jest uznana za pełne zwolnienie:

a) 1 % lub mniej w przypadku stawek ad valorem; lub

b) 2 EUR lub mniej w odniesieniu do poszczególnych kwot w euro w przypadku cła specyficznego.

3. W przypadku gdy należności celne obejmują stawkę ad valorem wraz z minimalną i maksymalną należnością celną, obniżka preferencyjna odnosi się także do tej minimalnej i maksymalnej należności celnej. Dla produktów wymienionych w załączniku I do Układu w kategoriach „EP” i „SP” obniżkę preferencyjną stosuje się tylko do stawki ad valorem i zgodnie z załącznikiem I do Układu. Jeśli należności celne zawierają więcej niż jedno cło specyficzne, obniżkę preferencyjną stosuje się do wszystkich tych ceł i zgodnie z załącznikiem I do Układu.