Artykuł 19

1. Rozważając wnioski o udzielenie międzynarodowej ochrony zgromadzone po wejściu w życie niniejszej dyrektywy, Państwa Członkowskie cofną, uchylą lub odmówią odnowienia statusu ochrony uzupełniającej przyznanego obywatelowi państwa trzeciego lub bezpaństwowcowi przez rządowy, administracyjny, sądowy lub quasi-sądowy organ, jeśli przestał kwalifikować się do uzyskania ochrony uzupełniającej, zgodnie z art. 16.

2. Państwa Członkowskie mogą cofnąć, uchylić lub odmówić odnowienia statusu ochrony uzupełniającej przyznanego obywatelowi państwa trzeciego lub bezpaństwowcowi przez rządowy, administracyjny, sądowy lub quasi-sądowy organ, jeśli po przyznaniu statusu ochrony uzupełniającej powinien on zostać wyłączony z możliwości zakwalifikowania do uzyskania ochrony uzupełniającej, zgodnie z art. 17 ust. 3.

3. Państwa Członkowskie cofną, uchylą lub odmówią odnowienia statusu ochrony uzupełniającej obywatelowi państwa trzeciego lub bezpaństwowcowi, jeżeli:

a) po przyznawaniu mu statusu ochrony uzupełniającej powinien być lub jest wyłączony z możliwości zakwalifikowania do uzyskania ochrony uzupełniającej, zgodnie z art. 17 ust. 1 i 2;

b) nieprawidłowa interpretacja lub pominięcie faktów, włączając w to użycie fałszywych dokumentów, były decydujące dla przyznania statusu ochrony uzupełniającej.

4. Nie naruszając obowiązku obywatela państwa trzeciego lub bezpaństwowca ujawnienia wszystkich faktów mających znaczenie i dostarczania całej odpowiedniej dokumentacji będącej w jego posiadaniu, Państwo Członkowskie, które przyznało status ochrony uzupełniającej, wykaże na podstawie danego przypadku, iż dana osoba przestała kwalifikować się lub nie kwalifikuje się do ochrony uzupełniającej, zgodnie z ust. 1, 2 i 3 niniejszego artykułu.