Lexeva to wyłącznie wyszukiwarka aktów prawnych. Nie udzielamy porad prawnych i nie oceniamy spraw. Czym Lexeva nie jest

Rozporządzenie Komisji (WE) nr 736/2005 z dnia 13 maja 2005 r. uzupełniające Załącznik do rozporządzenia (WE) nr 2400/96 w sprawie wpisu nazwy do „Rejestru chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych” (Miel d'Alsace) – (PGI)

Załącznik II

W mocy

ROZPORZĄDZENIE RADY (EWG) NR 2081/92

„MIEL D’ALSACE”

(NR WE: FR/00150)

PDO ( ) PGI (X)

Niniejsze zestawienie jest streszczeniem sporządzonym wyłącznie dla celów informacyjnych. W celu uzyskania pełnych informacji w szczególności producenci wyrobów objętych daną chronioną nazwą pochodzenia (PDO) lub chronionym oznaczeniem geograficznym (PGI), proszeni są o zapoznanie się z pełną wersją specyfikacji produktu udostępnianą na szczeblu krajowym lub przez służby Komisji Europejskiej.

1. Właściwy organ Państwa Członkowskiego

Nazwa

:

Ministère de l’agriculture et de la pêche – direction des politiques économique et internationale – bureau des signes de qualité et de l’agriculture biologique

Adres

:

3, rue Barbet de Jouy

F-75349 07 SP

Telefon

:

(33) 149 55 81 01

Faks

:

(33) 149 55 57 85

2. Grupa wnioskująca

2.1.

Nazwa

:

Confédération régionale des apiculteurs d’Alsace

2.2.

Adres

:

Espace européen de l’entreprise

2, rue de Rome

F-67300 Schiltigheim

Telefon

:

(33) 388 19 16 78

Faks

:

(33) 388 18 90 42

E-mail

:

alsace-qualite@alsace-qualite.com

2.3.

Skład

producenci/przetwórcy (X) inni ( )

3. Rodzaj produktu

Klasa 1.4 miód

4. Opis

(streszczenie warunków określonych w art. 4 ust. 2)

4.1.

Nazwa

„Miel d’Alsace”

4.2.

Opis

Produkt wytwarzany przez pszczoły na bazie cukrów produkowanych przez rośliny lub w formie wydzielin kwiatowych (nektaru) lub w formie soku zbieranego przez mszyce (spadź). Charakterystyczne cechy każdego produktu to maksymalna zawartość wody, przewodność, kwasowość, HMF, kolor i charakterystyczny smak.

Miód z drzew iglastych ma kolor brunatny z zielonym odcieniem, ma delikatny zapach żywicy i aromat balsamiczny.

Miód kasztanowy ma kolor od jasno do ciemnobrązowego, ma zapach przejrzałych jabłek, smak taniny lekko cierpki.

Miód akacjowy ma kolor jasny, słodki zapach kwiatu akacji, aromat robinii i zapach ula.

Miód lipowy ma kolor od jasno do ciemnożółtego, zapach i smak mentolowy z lekką goryczką.

Miód leśny o intensywnym kolorze ma subtelne aromaty mieszanki spadzi i nektarów, jego smak jest intensywny i lekko cierpki.

Miód kwiatowy ma kolor od jasnego do ciemnego, dzięki mieszance nektarów jego aromat jest złożony, a smak mocno słodki.

4.3.

Obszar geograficzny

Ule produkcyjne powinny znajdować się w Alzacji. Dla miodu z drzew iglastych strefa ogranicza się do stoków alzackich masywu Wogezów i Jury. Miód kasztanowy jest zbierany na wzgórzach w okolicach Wogezów (dolny i górny bieg Renu w lasach Brumath i Haguenau. Miód lipowy pochodzi z lasów Hardt (górny bieg Renu).

Strefy zbioru miodu, zasadnicze dla jakości i cech charakterystycznych miodu, są określone, jednak ekstrakcja może odbywać się poza strefą gdyż zapewnione jest odtworzenie historii produktu.

4.4.

Dowód pochodzenia

Pszczelarze i miejsca produkcji są określone, zarejestrowane i kontrolowane. Miejsca produkcji są obowiązkowo umieszczone w regionie Alzacji. Możliwość odtworzenia historii produktu jest zapewniona poprzez ewidencję towarową etykiet, w zestawieniu z deklaracjami zbiorów i zapasów.

Dowody pochodzenia są również kontrolowane poprzez analizę mikroskopową przeprowadzaną na 30 % całkowitej produkcji miodu pod nazwą „Miel d’Alsace”.

4.5.

Metoda otrzymywania

Ule ulokowane są w miejscach, w których znajdują się gatunki drzew lub kwiatów odpowiadające rodzajowi produkowanego miodu: akacjowego, lipowego, z drzew iglastych, kasztanowego, leśnego lub wielokwiatowego. Miodobranie odbywa się, gdy jest on dojrzały, na zimno, a następnie jest on klarowany, przechowywany i pakowany. Każda partia jest poddawana analizie fizyko-chemicznej i sensorycznej. Poza tym miody te powinny odpowiadać kryteriom fizyko-chemicznym i organoleptycznym określonym w specyfikacji.

4.6.

Związek

Charakterystyczne cechy związane z produktem

Każdy rodzaj miodu posiada swoje charakterystyczne fizyko-chemiczne i organoleptyczne cechy określone w specyfikacji i odpowiadające regionalnej różnorodności kwiatowej. Różnorodność miodów alzackich jest bezpośrednim skutkiem różnorodności ekosystemów. W istocie Alzacja charakteryzuje się obecnością strefy górskiej pokrytej drzewami iglastymi, strefy wzgórz i płaskowyżu z winnicami, łąkami, lasami bukowymi i kasztanowymi, jak również strefy równinnej z uprawami i łąkami. Ta różnorodność ekosystemów umożliwia zbiory zróżnicowanej gamy produktów od początków wiosny do początków jesieni.

Renoma historyczna i obecna

Produkcja miodu w Alzacji jest potwierdzona od VII wieku.

— W XVI wieku opublikowano różne dzieła miedzy innymi traktat pszczelarski pochodzący z 1580 roku, który służył za dokument referencyjny przez prawie dwa wieki.

— W drugiej połowie XIX wieku ma miejsce nowa faza rozwoju alzackiego pszczelarstwa; na początku XX wieku w Alzacji jest ponad 50 000 uli.

— Nowoczesne pszczelarstwo alzackie charakteryzuje się istnieniem bardzo dużej liczby pszczelarzy (jest ich około 4 000) zgrupowanych w organizacjach związkowych hierarchicznych i zdecentralizowanych. Organizacja regionalnego konkursu miodów Alzacji w Colmar świadczy o witalności tej produkcji.

4.7.

Organ kontroli

Nazwa

:

Certiqual, association de certification des produits de qualité d’Alsace

Adres

:

Espace européen de l’entreprise

2, rue de Rome

F-67300 Schiltigheim

Telefon

:

(33) 388 19 16 79

Faks

:

(33) 388 19 55 29

E-mail

:

certiqual2@wanadoo.fr

4.8.

Etykietowanie

Napis „Miel d’Alsace” z obowiązkowym zaznaczeniem rodzaju miodu (akacjowy, lipowy, z drzew iglastych, kasztanowy, leśny, wielokwiatowy).

Świeżość, jakość i smak są gwarantowane, potwierdzone przez Certiqual F-67309 Schiltigheim.

4.9.

Wymogi krajowe

Tekst urzędowy w EUR-Lex. Lexeva pokazuje treść przepisu, nie udziela porad prawnych. Moc prawną ma wyłącznie tekst opublikowany w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.