Artykuł 5

1. Przyznaje się pomoc dostosowawczą dla przemysłu rafinacyjnego do preferencyjnego surowego cukru trzcinowego przywożonego w ramach protokołu 3 dotyczącego cukru z krajami AKP załączonego do załącznika IV do Umowy o Partnerstwie AKP–WE podpisanej w Cotonou dnia 23 czerwca 2000 r. (

14

) i rafinowanego w okresie dostawy 2005/2006 między dniem 1 lipca a dniem 30 września 2006 r.

Pomoc tę przyznaje się rafineriom. Pomoc ta ma zastosowanie do ilości cukru, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 180/2006 i jeszcze nierafinowanych dnia 1 lipca 2006 r., zamiast pomocy, o której mowa w art. 38 ust. 1, 2 i 4 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001.

2. Rozporządzenie (WE) nr 1646/2001 stosuje się do cukru preferencyjnego rafinowanego w okresie dostawy 2005/2006.

3. Z wyjątkiem przypadków działania siły wyższej, gdy przewidywane maksymalne zapotrzebowanie na dostawy do państwa członkowskiego, określone w art. 39 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, zostaje przekroczone w roku gospodarczym 2005/2006, kwota odpowiadająca pełnej obowiązującej stawce celnej obowiązującej dla danego roku gospodarczego zostaje naliczona od ilości przekroczonej, zwiększonej o 115,40 EUR za tonę ekwiwalentu cukru białego.

4. Rozporządzenie (WE) nr 1460/2003 stosuje się do kontroli i, w stosownym przypadku, skutków związanych z przekroczeniem przewidywanego maksymalnego zapotrzebowania na dostawy przemysłu rafinacyjnego, o którym mowa w ust. 3 niniejszego artykułu.

5. W rozumieniu niniejszego artykułu „zakład rafinacyjny” oznacza jednostkę produkcyjną, której wyłączna działalność polega na rafinacji cukru surowego lub wyprodukowanych syropów przed fazą krystalizacji.