Artykuł 39

1. W przypadku gdy okaz pochodzi z terytorium Wspólnoty, organem wydającym świadectwa własności prywatnej jest organ zarządzający państwa członkowskiego, na którego terytorium znajduje się okaz.

2. W przypadku gdy okaz jest sprowadzony z państwa trzeciego, organem wydającym świadectwo własności prywatnej jest organ zarządzający z państwa członkowskiego, do którego jako pierwszego przybywa okaz, a takie świadectwo zostanie wydane na podstawie dostarczonego równoważnego dokumentu wydanego w tym państwie trzecim.

3. Świadectwo własności prywatnej zawiera poniższy tekst w polu 23 lub w odpowiednim załączniku do świadectwa:

„Świadectwo ważne dla wielokrotnego przekroczenia granicy, gdy okazowi towarzyszy jego właściciel. Prawny właściciel zatrzymuje oryginał świadectwa.

Okaz objęty niniejszym świadectwem nie może zostać sprzedany lub w inny sposób przekazany, chyba że jest to zgodne z art. 43 rozporządzenia Komisji (WE) nr 865/2006. Niniejsze świadectwo jest niezbywalne. Jeśli okaz umrze, zostanie skradziony, zniszczony lub utracony, lub jeśli zostanie sprzedany lub własność okazu zostanie przeniesiona w inny sposób, niniejsze świadectwo należy natychmiast zwrócić organowi zarządzającemu, który je wydał.

Niniejsze świadectwo jest nieważne bez załączników, które muszą być podstemplowane i podpisane przez urzędnika służb celnych przy każdym przekraczaniu granicy.

Niniejsze świadectwo nie ma wpływu na uprawnienia państwa do przyjęcia bardziej surowych środków w zakresie ograniczeń lub warunków posiadania/przetrzymywania żywych zwierząt.”

4. Jeśli podczas pobytu w państwie członkowskim zwierzę objęte świadectwem własności prywatnej wyda na świat potomstwo, organ zarządzający tego kraju jest informowany o tym fakcie i wydaje odpowiednie zezwolenie lub świadectwo.