Artykuł 3

1. W ramach narodowych programów kontroli nie stosuje się żywych szczepionek przeciwko salmonelli, o ile producent nie przedstawi właściwej metody rozróżniania bakteriologicznie dzikich szczepów salmonelli od szczepów szczepionki.

2. W ramach narodowych programów kontroli nie stosuje się żywych szczepionek przeciwko salmonelli u kur niosek w okresie produkcji, o ile nie zostanie wykazane, że ich stosowanie jest bezpieczne i o ile nie zostaną one dopuszczone do tego celu zgodnie z dyrektywą 2001/82/WE.

3. Programy szczepienia przeciwko Salmonella enteritidis, zmniejszające wydalanie bakterii i skażenie jaj, stosuje się w państwach członkowskich przynajmniej w okresie hodowli u wszystkich kur niosek najpóźniej od dnia 1 stycznia 2008 r., o ile państwa członkowskie nie wykażą chorobowości wynoszącej poniżej 10 % na podstawie wyników badania podstawowego zgodnie z art. 1 decyzji Komisji 2004/665/WE lub na podstawie monitorowania realizacji celów wspólnotowych ustanowionych zgodnie z art. 4 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2160/2003.

Właściwy organ może udzielić gospodarstwu odstępstwa od tego przepisu, o ile:

— jest przekonany o skuteczności środków zapobiegawczych podjętych w gospodarstwie hodowlanym i w gospodarstwie produkującym jaja, oraz

— w gospodarstwie hodowlanym i produkcyjnym wykazano brak obecności Salmonella enteritidis w okresie 12 miesięcy poprzedzających przybycie zwierząt.