Artykuł 17

1. Próba operacji, które mają zostać zbadane każdego roku, opiera się w pierwszej kolejności na metodzie statystycznego losowego doboru próby, jak określono w ust. 2, 3 i 4. Dodatkowe operacje mogą zostać wybrane jako próba uzupełniająca, jak określono w ust. 5 i 6.

2. Metoda stosowana w celu wyboru próby oraz wyciągnięcia wniosków z wyników audytów uwzględnia uznane w skali międzynarodowej standardy audytu oraz musi być należycie udokumentowana. Biorąc pod uwagę kwotę wydatków, ilość i rodzaj operacji oraz inne istotne czynniki, instytucja audytowa określa odpowiednią metodę statystycznego losowego doboru próby, która ma być stosowana. Techniczne parametry próby określa się zgodnie z załącznikiem IV.

3. Próbę, która ma być poddawana audytowi w każdym dwunastomiesięcznym okresie, wybiera się wśród operacji dla których, w ciągu roku poprzedzającego rok, w którym roczne sprawozdanie audytowe na podstawie art. 18 ust. 2 jest przedkładane Komisji, wydatki zostały zadeklarowane Komisji w ramach programu operacyjnego lub — w stosownych przypadkach — w ramach programów operacyjnych objętych wspólnym systemem zarządzania i kontroli, zgodnie z art. 18 ust. 2. W odniesieniu do pierwszego dwunastomiesięcznego okresu, instytucja audytowa może zdecydować o zgrupowaniu operacji, dla których wydatki zostały zadeklarowane Komisji w 2007 i 2008 r. jako podstawy wyboru operacji do audytu.

4. Instytucja audytowa formułuje wnioski na podstawie wyników audytów dotyczących wydatków zadeklarowanych Komisji w trakcie roku, o którym mowa w ust. 3, i przedkłada je Komisji w rocznym sprawozdaniu audytowym.

Dla programów operacyjnych, dla których ekstrapolowany poziom błędu znajduje się powyżej poziomu istotności, instytucja audytowa dokonuje analizy jego znaczenia i podejmuje niezbędne działania, w tym formułuje odpowiednie zalecenia, które zostaną ujęte w rocznym sprawozdaniu audytowym.

5. Instytucja audytowa poddaje regularnemu przeglądowi zakres objęty próbą losową, mając na uwadze w szczególności potrzebę uzyskania wystarczającego zapewnienia audytowego w odniesieniu do deklaracji składanych przy częściowym i końcowym zamknięciu każdego programu operacyjnego.

Instytucja ta podejmuje decyzję w oparciu o profesjonalny osąd, czy niezbędne jest przeprowadzenie audytu na podstawie uzupełniającej próby operacji w celu uwzględnienia ustalonych specyficznych czynników ryzyka oraz zagwarantowania, w odniesieniu do każdego programu, wystarczającego objęcia poszczególnych rodzajów operacji, beneficjentów, instytucji pośredniczących i osi priorytetowych.

6. Instytucja audytowa formułuje wnioski na podstawie wyników audytów uzupełniającej próby i przedkłada je Komisji w rocznym sprawozdaniu audytowym.

W przypadku gdy liczba wykrytych nieprawidłowości jest wysoka lub stwierdzono nieprawidłowości systemowe, instytucja audytowa dokonuje analizy ich znaczenia i podejmuje niezbędne działania, w tym formułuje odpowiednie zalecenia, które zostaną ujęte w rocznym sprawozdaniu audytowym.

Wyniki audytów uzupełniającej próby oraz próby losowej analizowane są oddzielnie. W szczególności nieprawidłowości stwierdzone w ramach próby dodatkowej nie są brane pod uwagę przy obliczaniu poziomu błędów próby losowej.