Załącznik

A. Farby drukarskie

Procesy obejmujące stosowanie farb drukarskich na stronie materiału lub wyrobu niemającej kontaktu z żywnością

1. Farby drukarskie stosowane na stronie materiału lub wyrobu niemającej kontaktu z żywnością są formułowane i stosowane w sposób uniemożliwiający przeniesienie substancji z zadrukowanej powierzchni na stronę mającą kontakt z żywnością:

a) przez podłoże lub

b) w wyniku odbicia farby (set-off) w stosie lub roli,

w stężeniach prowadzących do poziomów substancji w żywności, które są niezgodne z wymaganiami art. 3 rozporządzenia (WE) nr 1935/2004.

2. Zadrukowane materiały i wyroby w postaci gotowej oraz w postaci półfabrykatów przenosi się i przechowuje w sposób uniemożliwiający przeniesienie substancji z zadrukowanej powierzchni na stronę mającą kontakt z żywnością:

a) przez podłoże lub

b) w wyniku odbicia farby (set-off) w stosie lub roli,

w stężeniach prowadzących do poziomów substancji w żywności, które są niezgodne z wymaganiami art. 3 rozporządzenia (WE) nr 1935/2004.

3. Zadrukowana powierzchnia nie może mieć bezpośredniego kontaktu z żywnością.

B.

Minimalne wymogi dotyczące systemu zapewniania jakości do stosowania w zakładach recyklingu, w których produkowane są tworzywa sztuczne pochodzące z recyklingu na podstawie rozporządzenia (UE) 2022/1616

1. System zapewniania jakości stosowany przez podmiot zajmujący się recyklingiem musi dawać odpowiednią pewność co do zdolności wszystkich operacji recyklingu przeprowadzanych w zakładzie do zapewnienia, aby tworzywo sztuczne pochodzące z recyklingu spełniało wymogi określone w rozporządzeniu (UE) 2022/1616.

2. Wszelkie elementy, wymagania i przepisy stosowane przez podmiot zajmujący się recyklingiem w systemie zapewniania jakości muszą być dokumentowane w sposób systematyczny i uporządkowany w postaci sporządzonych w formie pisemnej deklaracji i procedur.

Dokumentacja systemu zapewniania jakości musi umożliwiać jednolitą interpretację polityki jakościowej i procedur, na przykład programów jakości, planów, instrukcji, zapisów i środków podejmowanych w celu zapewnienia identyfikowalności.

Musi w szczególności zawierać:

a) podręcznik polityki jakościowej zawierający jasną definicję celów jakościowych podmiotu zajmującego się recyklingiem, organizację przedsiębiorstwa, w szczególności strukturę organizacyjną, zakres odpowiedzialności personelu kierowniczego i jego upoważnień organizacyjnych w odniesieniu do tworzyw sztucznych pochodzących z recyklingu;

b) plany kontroli jakości, w tym plany dotyczące charakterystyki surowca i tworzyw sztucznych pochodzących z recyklingu, kwalifikacje dostawców, procesy sortowania, procesy mycia, procesy oczyszczania głębokiego, procesy ogrzewania lub inne elementy procesu istotne dla jakości tworzyw sztucznych pochodzących z recyklingu, w tym określenie punktów krytycznych w kontroli jakości tworzyw sztucznych pochodzących z recyklingu;

c) procedury zarządzania i operacyjne stosowane w celu monitorowania i kontroli całości procesu recyklingu, w tym inspekcje i metody zapewniania jakości na wszystkich etapach procesu wytwarzania, w szczególności określenie granic krytycznych w punktach krytycznych dla jakości tworzyw sztucznych pochodzących z recyklingu;

d) metody monitorowania skuteczności funkcjonowania systemu jakości, w szczególności jego zdolności do wytwarzania tworzyw sztucznych pochodzących z recyklingu o odpowiedniej jakości, w tym kontrola produktów niespełniających wymagań;

e) protokoły z badań i analiz lub inne dowody naukowe stosowane przed, w czasie i po zakończeniu wytwarzania tworzyw sztucznych pochodzących z recyklingu, częstotliwość ich przeprowadzania oraz rodzaj zastosowanej aparatury pomiarowej; w odpowiednim zakresie należy zapewnić możliwość wstecznego sprawdzenia kalibracji zastosowanej aparatury pomiarowej;

f) dokumenty stosowanych zapisów.

3. System zapewniania jakości stosowany przez podmiot zajmujący się recyklingiem obejmuje szczegółowe operacje w procesie recyklingu, „etapy oceny jakości”, w ramach których podmiot zajmujący się recyklingiem ocenia jakość każdej partii materiału pochodzącego bezpośrednio z etapu produkcji.

Podczas oceny sprawdza się jakość tego materiału przez sprawdzenie:

— czy obowiązujące granice krytyczne, o których mowa w pkt 2 lit. c), zostały osiągnięte przy każdej operacji jednostkowej stanowiącej część etapu produkcji oraz

— czy jakość otrzymanego materiału spełnia uprzednio określone kryteria, na podstawie badań, analiz i dowodów, o których mowa w pkt 2 lit. e), mających zastosowanie do danego etapu produkcji.

W wyniku oceny podejmuje się decyzję, czy jakość partii uznaje się za zgodną z rozporządzeniem (UE) 2022/1616 i nadającą się do dalszego przetwarzania, czy jej jakość wymaga korekty przed dalszym przetwarzaniem lub czy partia ma zostać wyrzucona lub użyta do zastosowań innych niż spożywcze.

C.

Ponowne przetwarzanie tworzyw sztucznych objętych zakresem rozporządzenia (UE) nr 10/2011

1. Ścinki, skrawki i podobne produkty uboczne z tworzyw sztucznych pochodzące z procesów produkcji tworzyw sztucznych i przeznaczone do ponownego przetwarzania na podstawie art. 10 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 10/2011 („materiały przeznaczone do ponownego przetwarzania”) zbiera się oddzielnie od odpadów w tak bliskiej odległości, jak to jest technicznie możliwe od miejsca, w którym stają one ścinkami, skrawkami lub innymi produktami w ramach podobnego procesu wytwarzania tworzyw sztucznych prowadzącego do powstania ścinków i skrawków oraz podobnych produktów ubocznych z tworzyw sztucznych.

2. Materiały przeznaczone do ponownego przetwarzania zbiera się albo za pomocą zamkniętego systemu rurowego lub taśmowego przeznaczonego wyłącznie do tego celu, albo w czystych koszach, workach lub innych pojemnikach przeznaczonych do tego celu, które można łatwo rozpoznać jako przeznaczone wyłącznie do tego celu. Takie pojemniki zamyka się niezwłocznie po ich całkowitym napełnieniu. Do momentu ponownego wprowadzenia do procesu produkcji tworzyw sztucznych ze stosowanymi pojemnikami postępuje się w taki sposób, aby zapobiec zanieczyszczeniu materiałów z tworzywa sztucznego.

3. Takie kosze, worki lub pojemniki mogą być przekazywane do ponownego przetwarzania pojedynczo lub zebrane w opakowaniach zbiorczych. Uzyskaną jednostkę uznaje się za partię materiału przeznaczoną do ponownego przetwarzania. Stosuje się definicję partii zawartą w art. 2 ust. 3 pkt 20 rozporządzenia (UE) 2022/1616.

4. Na każdym etapie ponownego przetwarzania tworzyw sztucznych podmioty zapewniają, aby system zapewniania jakości zapobiegał mieszaniu ich z tworzywami sztucznymi o innym składzie, innymi materiałami lub odpadami. Przenoszenie partii produktów ubocznych z tworzyw sztucznych między operacjami poprzedzającymi ich użycie w produkcji materiałów i wyrobów z tworzyw sztucznych, w tym mieszanie z tworzywami sztucznymi o tym samym składzie, rejestruje się, a ich identyfikowalność uwzględnia się w systemie zapewniania jakości.