Artykuł 43

1. Próba operacji, które mają zostać zbadane w każdym dwunastomiesięcznym okresie, opiera się w pierwszej kolejności na metodzie doboru losowej próby statystycznej, jak określono w ust. 2, 3 i 4. Dodatkowe operacje mogą zostać wybrane w ramach próby uzupełniającej, jak określono w ust. 5 i 6.

2. Metoda stosowana w celu wyboru próby oraz wyciągnięcia wniosków z wyników uwzględnia uznane w skali międzynarodowej standardy audytu oraz musi być udokumentowana. Uwzględniając kwotę wydatków, liczbę i rodzaj operacji oraz inne istotne czynniki, instytucja audytowa określa odpowiednią metodę statystycznego losowego doboru próby, która ma być zastosowana. Techniczne parametry próby określa się zgodnie z załącznikiem IV.

3. Próbę, która ma być poddawana audytowi w każdym dwunastomiesięcznym okresie, wybiera się spośród operacji, dla których wydatki zostały zadeklarowane Komisji w ramach programu operacyjnego w trakcie roku poprzedzającego rok, w którym roczne sprawozdanie audytowi, o którym mowa w art. 61 ust.1 lit. e) ppkt (i) jest przedkładane Komisji. W odniesieniu do pierwszego dwunastomiesięcznego okresu instytucja audytowa może zdecydować o zgrupowaniu operacji, dla których wydatki zostały zadeklarowane Komisji w 2007 i 2008 r., jako podstawy do wyboru operacji poddawanych audytowi.

4. Instytucja audytowa formułuje wnioski na podstawie wyników audytów dotyczących wydatków zadeklarowanych Komisji w trakcie okresu, o którym mowa w ust. 3, i przedkłada je Komisji w rocznym sprawozdaniu audytowym. Dla programów operacyjnych, dla których wskaźnik błędów znajduje się powyżej poziomu istotności, instytucja audytowa dokonuje analizy jego znaczenia i podejmuje niezbędne działania, w tym formułuje odpowiednie zalecenia, które zostają ujęte w rocznym sprawozdaniu audytowym.

5. Instytucja audytowa poddaje systematycznemu przeglądowi zakres objęty próbą losową, mając na uwadze w szczególności potrzebę dysponowania wystarczającą pewnością w odniesieniu do deklaracji składanych przy częściowym i ostatecznym zamknięciu programu operacyjnego. Instytucja ta, w oparciu o fachową ocenę, podejmuje decyzję, czy niezbędne jest przeprowadzenie audytu uzupełniającej próby operacji w celu uwzględnienia ustalonych szczególnych czynników ryzyka oraz zagwarantowania, w odniesieniu do każdego programu, wystarczającego objęcia poszczególnych rodzajów operacji, beneficjentów, instytucji pośredniczących i osi priorytetowych.

6. Instytucja audytowa formułuje wnioski na podstawie wyników audytów próby uzupełniającej i przedkłada je Komisji w rocznym sprawozdaniu audytowym. W przypadku gdy liczba wykrytych nieprawidłowości jest wysoka lub stwierdzono nieprawidłowości systemowe, instytucja audytowa dokonuje analizy ich znaczenia i podejmuje niezbędne działania, w tym formułuje odpowiednie zalecenia, które zostają ujęte w rocznym sprawozdaniu audytowym. Wyniki audytów próby uzupełniającej oraz próby losowej są analizowane oddzielnie. W szczególności nieprawidłowości stwierdzone w ramach próby uzupełniającej nie są brane pod uwagę przy obliczaniu wskaźnika błędów próby losowej.