Artykuł 2

1. Państwa członkowskie stwierdzają, w których dorzeczach na ich terytorium krajowym węgorz europejski występuje naturalnie (zwanych dalej „dorzeczami, w których występuje węgorz”), i określają te dorzecza; mogą do nich zostać także zaliczone wody morskie. Jeżeli państwo członkowskie przedstawi odpowiednie uzasadnienie, może ono uznać całe swoje terytorium lub istniejącą regionalną jednostkę administracyjną za jedno dorzecze, w którym występuje węgorz.

2. Określając dorzecza, w których występuje węgorz, państwa członkowskie w jak największym stopniu uwzględniają uzgodnienia administracyjne, o których mowa w art. 3 dyrektywy 2000/60/WE.

3. Dla każdego dorzecza, w którym występuje węgorz, określonego zgodnie z ust. 1 państwa członkowskie opracowują plan gospodarowania zasobami węgorza.

4. Celem każdego planu gospodarowania zasobami węgorza jest zmniejszenie śmiertelności wywoływanej działalnością człowieka, tak aby zapewnić wysokie prawdopodobieństwo spłynięcia do morza co najmniej 40 % takiego stada węgorza srebrzystego, jakie według najbardziej realnych szacunków spływałoby do morza, gdyby nie podlegało wpływowi działalności człowieka. Plan gospodarowania zasobami węgorza przygotowuje się z myślą o osiągnięciu tego celu w dłuższej perspektywie.

5. Docelowy współczynnik spływania węgorzy wylicza się, uwzględniając dane dostępne dla każdego dorzecza, w którym występuje węgorz, przy zastosowaniu jednego lub kilku z następujących trzech sposobów:

a) na podstawie danych zebranych w najodpowiedniejszym okresie przed rokiem 1980, pod warunkiem że są one dostępne w wystarczającej ilości i są odpowiedniej jakości;

b) na podstawie oceny potencjalnych możliwości wzrostu węgorzy w naturalnych miejscach ich występowania, jeżeli nie oddziałują czynniki śmiertelności związane z działalnością człowieka;

c) przez odniesienie do warunków ekologicznych i hydrograficznych w podobnych systemach rzecznych.

6. W każdym planie gospodarowania zasobami węgorza opisuje się i analizuje bieżący stan populacji węgorzy w danym dorzeczu, w którym występuje węgorz, oraz odnosi go do docelowego współczynnika spływania węgorzy określonego w ust. 4.

7. W każdym planie gospodarowania zasobami węgorza przedstawia się również środki służące realizacji, monitorowaniu i weryfikacji celu określonego w ust. 4. Państwa członkowskie mogą określać te środki zależnie od warunków lokalnych i regionalnych.

8. Plan gospodarowania zasobami węgorza może obejmować między innymi następujące środki:

— redukcję działalności połowowej prowadzonej w celach zarobkowych,

— ograniczenie wędkarstwa,

— środki polegające na zarybianiu,

— środki strukturalne służące udrożnieniu rzek i poprawie jakości siedlisk rzecznych oraz inne działania na rzecz środowiska naturalnego,

— przenoszenie węgorzy srebrzystych z wód śródlądowych do wód, z których będą mogły swobodnie powrócić do Morza Sargassowego,

— zwalczanie drapieżników,

— okresowe wyłączanie turbin w elektrowniach wodnych,

— środki związane z akwakulturą.

9. Każdy plan gospodarowania zasobami węgorza zawiera harmonogram, według którego docelowy współczynnik spływania węgorzy określony w ust. 4 będzie osiągany w sposób stopniowy i zależny od oczekiwanej skali rekrutacji; obejmuje on środki, które będą stosowane od pierwszego roku realizacji planu gospodarowania zasobami węgorza.

10. W ramach planu gospodarowania zasobami węgorza każde państwo członkowskie jak najszybciej wdraża odpowiednie środki w celu ograniczenia śmiertelności węgorzy spowodowanej czynnikami spoza dziedziny rybołówstwa, w tym turbinami elektrowni wodnych, pompami czy drapieżnikami, chyba że nie jest to konieczne do osiągnięcia celu planu.

11. Każdy plan gospodarowania zasobami węgorza zawiera opis środków kontroli i środków wykonawczych, które będą stosowane na wodach innych niż wody Wspólnoty zgodnie z art. 10.

12. Plan gospodarowania zasobami węgorza stanowi plan zarządzania przyjęty na szczeblu krajowym w ramach wspólnotowych środków na rzecz ochrony, o którym mowa w art. 24 ust. 1 pkt v) rozporządzenia Rady (WE) nr 1198/2006 z dnia 27 lipca 2006 r. w sprawie Europejskiego Funduszu Rybackiego (6).