Artykuł 11

1. Państwa członkowskie gwarantują, że materiał siewny

odmiany dla zachowania bioróżnorodności może być wytwarzany wyłącznie w regionie pochodzenia.

Jeśli warunki dotyczące kwalifikacji, o których mowa w art. 10 ust. 3, nie mogą zostać spełnione w danym regionie ze względu na szczególną przeszkodę środowiskową, wówczas państwa członkowskie mogą zatwierdzić dodatkowe regiony dla wytwarzania materiału siewnego, biorąc pod uwagę informacje pochodzące z urzędów odpowiedzialnych za genetyczne zasoby roślin lub z organizacji uznanych w tym celu przez państwa członkowskie. Jednak materiał siewny uzyskany w takich regionach dodatkowych może być wykorzystywany wyłącznie w regionach pochodzenia.

2. Państwa członkowskie powiadamiają Komisję oraz pozostałe państwa członkowskie o dodatkowych regionach, które zamierzają zatwierdzić do celów wytwarzania materiału siewnego zgodnie z ust. 1.

Komisja i pozostałe państwa członkowskie mogą w ciągu 20 dni roboczych od otrzymania takiego zawiadomienia wystąpić z wnioskiem o skierowanie sprawy do Stałego Komitetu ds. Nasion i Materiału Rozmnożeniowego dla Rolnictwa, Ogrodnictwa i Leśnictwa. Decyzja podejmowana jest odpowiednio zgodnie z art. 22a ust. 1 lit. b) dyrektywy 66/401/EWG, art. 22a ust. 1 lit. b) dyrektywy 66/402/EWG, art. 4 ust. 6, art. 20 ust. 2 i art. 21 dyrektywy 2002/53/WE, art. 30 ust. 1 lit. b) dyrektywy 2002/54/WE, art. 10 ust. 1 i art. 27 ust. 1 lit. b) dyrektywy 2002/56/WE i art. 27 ust. 1 lit. b) dyrektywy 2002/57/WE, aby ustanowić, w razie potrzeby, ograniczenia lub warunki w odniesieniu do wyznaczenia takich regionów.

Jeśli ani Komisja, ani państwa członkowskie nie wystąpią z wnioskiem zgodnie z drugim akapitem, dane państwo członkowskie może zatwierdzić zgłoszone przez siebie dodatkowe regiony, w których będzie wytwarzać materiał siewny.