Artykuł 17

1. Substancja lub mieszanina zaklasyfikowana jako stwarzająca zagrożenie i zawarta w opakowaniu musi być opatrzona etykietą zawierającą następujące elementy:

a) nazwę, adres i numer telefonu dostawcy lub dostawców;

b) nominalną ilość tej substancji lub mieszaniny w pakunkach udostępnianych ogółowi społeczeństwa, chyba że ilość ta jest określona gdzie indziej na opakowaniu;

c) identyfikator produktu szczegółowo określony w art. 18;

d) piktogramy określające rodzaj zagrożenia zgodnie z art. 19 – jeżeli dotyczy;

e) hasła ostrzegawcze zgodnie z art. 20 – jeżeli dotyczy;

f) zwroty wskazujące rodzaj zagrożenia zgodnie z art. 21 – jeżeli dotyczy;

g) odpowiednie zwroty wskazujące środki ostrożności zgodnie z art. 22 – jeżeli dotyczy;

h) sekcję zawierającą informacje uzupełniające zgodnie z art. 25 – jeżeli dotyczy.

2. Etykietę sporządza się w języku(-ach) urzędowym(-ych) państwa(-w) członkowskiego(-ich), w którym(-ych) substancja lub mieszanina wprowadzana jest do obrotu, chyba że dane państwo(-a) członkowskie postanowi(-ą) inaczej.

Dostawcy mogą użyć na etykietach większej liczby języków niż jest to wymagane przez dane państwo członkowskie, pod warunkiem że we wszystkich użytych językach zostaną podane te same informacje.