Artykuł 1

1. Niniejsza dyrektywa dotyczy wód wydobywanych z ziemi państwa członkowskiego i uznanych przez właściwe organy tego państwa członkowskiego za naturalne wody mineralne, odpowiadające wymogom załącznika I sekcja I.

2. Niniejsza dyrektywa dotyczy również wód wydobywanych z ziemi kraju trzeciego, przywożonych do Wspólnoty i uznanych za naturalne wody mineralne przez właściwe organy państwa członkowskiego.

Wody, o których mowa w akapicie pierwszym mogą być przedmiotem takiego uznania, jedynie, jeśli zostało zaświadczone przez właściwe organy w kraju wydobywania, że wody te są zgodne z przepisami załącznika I sekcja I oraz że dokonuje się regularnych kontroli stosowania wymogów załącznika II pkt 2.

Okres ważności zaświadczenia, o którym mowa w akapicie drugim nie może przekroczyć pięciu lat. Nie zachodzi potrzeba powtarzania procedury uznania, o której mowa w akapicie pierwszym, jeśli zaświadczenie zostało odnowione przed końcem tego okresu.

3. Niniejsza dyrektywa nie ma zastosowania:

a) do wód, które są produktami leczniczymi w rozumieniu dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2001/83/WE z dnia 6 listopada 2001 r. w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi (7);

b) do naturalnych wód mineralnych wykorzystywanych w celach leczniczych u źródła w zakładach termalnych lub wodoleczniczych.

4. Podstawy uznania, o których mowa w ust. 1 i 2 są przedstawiane w odpowiedniej formie przez właściwe organy państwa członkowskiego oraz są urzędowo publikowane.

5. Każde państwo członkowskie powiadamia Komisję o przypadkach, w których dokonano uznania, o którym mowa w ust. 1 i 2 lub cofnięcia takiego uznania. Wykaz wód uznanych za naturalne wody mineralne jest publikowany w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.