Artykuł 2

Do celów niniejszej dyrektywy stosuje się następujące definicje:

1) „granica wykrywalności” oznacza sygnał wyjściowy lub wartość stężenia, powyżej których można stwierdzić – z określoną pewnością – że próbka różni się od próbki ślepej nie zawierającej odnośnej substancji oznaczanej;

2) „granica oznaczalności” oznacza określoną wielokrotność granicy wykrywalności przy danym stężeniu substancji oznaczanej, możliwą do wyznaczenia z akceptowalną dokładnością i precyzją. Granica oznaczalności może być obliczana przy pomocy odpowiedniej normy lub próbki i może zostać wyznaczona na podstawie najniższego punktu kalibracji na krzywej kalibracyjnej bez próbki ślepej;

3) „niepewność pomiaru” oznacza parametr nieujemny charakteryzujący rozkład wartości ilościowych przyporządkowanych wielkości mierzalnej na podstawie wykorzystanych informacji.