Artykuł 3

1. Z zastrzeżeniem ust. 3–6, każde państwo członkowskie uznaje na swoich śródlądowych drogach wodnych świadectwa zdolności żeglugowej wydane przez inne państwo członkowskie zgodnie z art. 2, tak jakby były wydane przez to państwo.

2. Ust. 1 ma zastosowanie jedynie wówczas, gdy świadectwo zostało wydane albo po raz ostatni przedłużone nie później niż przed pięcioma laty i nie utraciło jeszcze ważności.

Świadectwa wydane w trybie Przepisów dotyczących inspekcji statków na Renie uznaje się za dowody w rozumieniu ust. 3 i 5 przez cały okres, na który zostały wystawione.

3. Państwa członkowskie mogą wymagać przestrzegania specyfikacji technicznych ustanowionych w Przepisach dotyczących inspekcji statków na Renie. Mogą wymagać jako dowodów świadectw, o których mowa w ust. 2 akapit drugi.

4. Państwa członkowskie mogą wymagać, aby statki przewożące towary niebezpieczne, określone w ADN, spełniały wymogi ustanowione w tym porozumieniu. Mogą one wymagać przedstawienia dowodu w postaci upoważnienia przewidzianego w tym porozumieniu.

5. Statki, które spełniają wymogi ustanowione w Przepisach dotyczących inspekcji statków na Renie, są dopuszczane do wszystkich wód śródlądowych Wspólnoty. Dowodem na spełnienie tych wymogów może być świadectwo, o którym mowa w ust. 2 akapit drugi.

Specjalne warunki transportu towarów niebezpiecznych są uważane za spełnione na wszystkich wodach śródlądowych Wspólnoty, w przypadku gdy statki spełniają wymogi ADN. Odpowiednim dowodem spełnienia tych wymogów może być upoważnienie, o którym mowa w ust. 4.

6. Państwa członkowskie mogą wymagać spełnienia na szlakach żeglugi morskiej dodatkowych wymogów, równoważnych wymogom stawianym statkom tych państw. Państwa członkowskie informują Komisję o swoich szlakach żeglugi morskiej, których wykaz sporządzany jest przez Komisję na podstawie informacji dostarczanych jej przez państwa członkowskie.