Artykuł 152a

1. Jeżeli organ nadzoru państwa członkowskiego siedziby zamierza wydać zezwolenie dla zakładu ubezpieczeń lub zakładu reasekuracji, którego plan działalności wskazuje, że część jego działalności będzie prowadzona w oparciu o swobodę świadczenia usług lub swobodę przedsiębiorczości w innym państwie członkowskim, oraz jeżeli ten plan działalności wskazuje również, że działalność ta mogłaby być istotna w odniesieniu do rynku przyjmującego państwa członkowskiego, organ nadzoru państwa członkowskiego siedziby powiadamia o tym EIOPA i organ nadzoru właściwego przyjmującego państwa członkowskiego.

2. Organ nadzoru państwa członkowskiego siedziby, oprócz powiadomienia, o którym mowa w ust. 1, powiadamia również EIOPA i organ nadzoru właściwego przyjmującego państwa członkowskiego, w przypadku gdy stwierdził pogarszające się warunki finansowe lub inne pojawiające się ryzyka wynikające z działalności zakładu ubezpieczeń lub zakładu reasekuracji prowadzonej w oparciu o swobodę świadczenia usług lub swobodę przedsiębiorczości i które mogą mieć skutki transgraniczne. Organ nadzoru przyjmującego państwa członkowskiego może również powiadomić organ nadzoru właściwego państwa członkowskiego siedziby, w przypadku gdy ma poważne i uzasadnione obawy w odniesieniu do ochrony konsumentów. Organy nadzoru mogą skierować sprawę do EIOPA i zwrócić się o jej pomoc, w przypadku gdy nie uda się wypracować żadnego rozwiązania dwustronnego.

3. Powiadomienia, o których mowa w ust. 1 i 2, powinny być wystarczająco szczegółowe, aby umożliwić właściwą ocenę.

4. Powiadomienia, o których mowa w ust. 1 i 2, pozostają bez uszczerbku dla uprawnień nadzorczych organów nadzoru państwa członkowskiego siedziby i przyjmującego państwa członkowskiego określonych w niniejszej dyrektywie.