Rozporządzenie Komisji (WE) nr 152/2009 z dnia 27 stycznia 2009 r. ustanawiające metody pobierania próbek i dokonywania analiz do celów urzędowej kontroli pasz

Załącznik IX

W mocy

TABELE KORELACJI, O KTÓRYCH MOWA W ART. 6

1. Dyrektywa 71/250/EWG

Dyrektywa 71/250/EWG

Niniejsze rozporządzenie

Artykuł 1, pierwszy akapit

Artykuł 3

Artykuł 1, drugi akapit

Artykuł 2

— Artykuł 3

— Załącznik, część 1

Załącznik II

Załącznik, część 2

— Załącznik, część 3

— Załącznik, część 4

Załącznik III, część O

Załącznik, część 5

Załącznik III, część M

Załącznik, część 6

Załącznik III, część N

Załącznik, część 7

Załącznik III, część Q

Załącznik, część 9

Załącznik III, część K

Załącznik, część 10

— Załącznik, część 11

— Załącznik, część 12

Załącznik III, część J

Załącznik, część 14

Załącznik III, część D

Załącznik, część 16

— 2. Dyrektywa 71/393/EWG

Dyrektywa 71/393/EWG

Niniejsze rozporządzenie

Artykuł 1

Artykuł 3

Artykuł 2

— Artykuł 3

— Załącznik, część I

Załącznik III, część A

Załącznik, część II

Załącznik III, część E

Załącznik, część III

Załącznik III, część P

Załącznik, część IV

Załącznik III, część H

3. Dyrektywa 72/199/EWG

Dyrektywa 72/199/EWG

Niniejsze rozporządzenie

Artykuł 1

Artykuł 3

Artykuł 2

— Artykuł 3

— Artykuł 4

— Załącznik I, część 1

Załącznik III, część L

Załącznik I, część 2

Załącznik III, część C

Załącznik I, część 3

— Załącznik I, część 4

— Załącznik I, część 5

Załącznik V, część A

Załącznik II

— 4. Dyrektywa 73/46/EWG

Dyrektywa 73/46/EWG

Niniejsze rozporządzenie

Artykuł 1

Artykuł 3

— Artykuł 4

— Załącznik I, część 1

Załącznik III, część B

Załącznik I, część 2

— Załącznik I, część 3

Załącznik III, część I

5. Dyrektywa 76/371/EWG

Dyrektywa 76/371/EWG

Niniejsze rozporządzenie

Artykuł 1

Artykuł 2

— Artykuł 3

— Załącznik

Załącznik I

6. Dyrektywa 76/372/EWG

Dyrektywa 76/372/EWG

Niniejsze rozporządzenie

Artykuł 1

— Artykuł 2

— Artykuł 3

— Załącznik

— 7. Dyrektywa 78/633/EWG

Dyrektywa 78/633/EWG

Niniejsze rozporządzenie

Artykuł 1

Artykuł 3

Artykuł 2

— Artykuł 3

— Załącznik, część 1

— Załącznik, część 2

— Załącznik, część 3

Załącznik IV, część C

8. Dyrektywa 81/715/EWG

Dyrektywa 81/715/EWG

Niniejsze rozporządzenie

Artykuł 1

— Artykuł 2

— Artykuł 3

— Załącznik

— 9. Dyrektywa 84/425/EWG

Dyrektywa 84/425/EWG

Niniejsze rozporządzenie

Artykuł 1

— Artykuł 2

— Artykuł 3

— Załącznik

— 10. Dyrektywa 86/174/EWG

Dyrektywa 86/174/EWG

Niniejsze rozporządzenie

Artykuł 1

Artykuł 4

Artykuł 2

— Artykuł 3

— Załącznik

Załącznik VII

11. Dyrektywa 93/70/EWG

Dyrektywa 93/70/EWG

Niniejsze rozporządzenie

Artykuł 1

Artykuł 3

Artykuł 2

— Artykuł 3

— Załącznik

Załącznik IV, część D

12. Dyrektywa 93/117/WE

Dyrektywa 93/117/WE

Niniejsze rozporządzenie

Artykuł 1

Artykuły 3 i 5

Artykuł 2

— Artykuł 3

— Załącznik, część 1

Załącznik IV, część E

Załącznik, część 2

Załącznik VIII, część A

13. Dyrektywa 98/64/WE

Dyrektywa 98/64/WE

Niniejsze rozporządzenie

Artykuł 1

Artykuły 3 i 5

Artykuł 2

— Artykuł 3

— Artykuł 4

— Załącznik, część A

Załącznik III, część F

Załącznik, część C

Załącznik VIII, część B

14. Dyrektywa 1999/27/WE

Dyrektywa 1999/27/WE

Niniejsze rozporządzenie

Artykuł 1

Artykuły 3 i 5

Artykuł 2

— Artykuł 3

— Artykuł 4

— Artykuł 5

— Artykuł 6

— Artykuł 7

— Załącznik, część A

Załącznik VIII, część C

Załącznik, część B

Załącznik IV, część F

Załącznik, część C

Załącznik VIII, część D

15. Dyrektywa 1999/76/WE

Dyrektywa 1999/76/WE

Niniejsze rozporządzenie

Artykuł 1

Artykuł 3

Artykuł 2

— Artykuł 3

— Artykuł 4

— Załącznik

Załącznik IV, część G

16. Dyrektywa 2000/45/WE

Dyrektywa 2000/45/WE

Niniejsze rozporządzenie

Artykuł 1

Artykuł 3

Artykuł 2

— Artykuł 3

— Artykuł 4

— Załącznik, część A

Załącznik IV, część A

Załącznik, część B

Załącznik IV, część B

Załącznik, część C

Załącznik III, część G

17. Dyrektywa 2002/70/WE

Dyrektywa 2002/70/WE

Niniejsze rozporządzenie

Artykuł 1

Artykuł 2

Artykuły 2 i 3

Artykuł 3

— Artykuł 4

— Artykuł 5

— Załącznik I

Załącznik I i załącznik V, część B (I)

Załącznik II

Załącznik II i załącznik V, część B (II)

18. Dyrektywa 2003/126/WE

Dyrektywa 2003/126/WE

Niniejsze rozporządzenie

Artykuł 1

Artykuł 3

Artykuł 2

— Artykuł 3

— Artykuł 4

— Artykuł 5

— Artykuł 6

— Załącznik

Załącznik VI

(

) Rozporządzenie (WE) nr 1831/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 września 2003 r. w sprawie dodatków stosowanych w żywieniu zwierząt (Dz.U. L 268 z 18.10.2003, s. 29).

(

) Dyrektywa 2002/32/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 maja 2002 r. w sprawie niepożądanych substancji w paszach zwierzęcych (Dz.U. L 140 z 30.5.2002, s. 10).

(

)

Dz.U. L 70 z 16.3.2005, s. 1.

(

) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 767/2009 z dnia 13 lipca 2009 r. w sprawie wprowadzania na rynek i stosowania pasz, zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1831/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady i uchylające dyrektywę Rady 79/373/EWG, dyrektywę Komisji 80/511/EWG, dyrektywy Rady 82/471/EWG, 83/228/EWG, 93/74/EWG, 93/113/WE i 96/25/WE oraz decyzję Komisji 2004/217/WE (Dz.U. L 229 z 1.9.2009, s. 1).

(

) Jakiekolwiek zbrylenia muszą być rozbite (jeśli to konieczne – poprzez odseparowanie i zwrócenie do próbki).

(

) Z wyjątkiem pasz objętościowych i włóknistych o małej gęstości właściwej.

(

) Z wyjątkiem pasz objętościowych i włóknistych o małej gęstości właściwej.

(

) Rozporządzenie (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiające ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołujące Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiające procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności (Dz.U. L 31 z 1.2.2002, s. 1).

(

) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/4 z dnia 11 grudnia 2018 r. w sprawie wytwarzania, wprowadzania na rynek i stosowania paszy leczniczej, zmieniające rozporządzenie (WE) nr 183/2005 Parlamentu Europejskiego i Rady oraz uchylające dyrektywę Rady 90/167/EWG (Dz.U. L 4 z 7.1.2019, s. 1).

(

) Przedział ufności wynoszący 95 % można osiągnąć, wykorzystując inny czynnik, taki jak współczynnik t-Studenta.

(

) Przedział ufności wynoszący 95 % można osiągnąć, wykorzystując inny czynnik, taki jak współczynnik t-Studenta.

(

) Do suszenia zbóż, mąki, kaszy i mączki piec musi mieć pojemność cieplną taką, żeby po wstępnym nastawieniu na temperaturę 131 °C powrócił do tej temperatury w czasie krótszym niż 45 minut po umieszczeniu w nim maksymalnej liczby badanych próbek do jednoczesnego wysuszenia. Wentylacja musi być taka, aby wyniki suszenia przez dwie godziny maksymalnej liczby próbek pszenicy zwyczajnej różniły się od wyników suszenia przez cztery godziny o mniej niż 0,15 %.

(

) Więcej informacji na temat obliczeń można znaleźć w normie EN ISO 6498 – Pasze – Wytyczne do przygotowania próbki.

(

) Zawartość N można określić we wszystkich paszach, ale współczynnik przeliczeniowy wynoszący 6,25 do obliczenia zawartości białka surowego może nie mieć zastosowania do materiałów paszowych zawierających owady (niższy współczynnik przeliczeniowy) oraz niektórych rodzajów karmy dla zwierząt domowych i białek osocza krwi (wyższy współczynnik przeliczeniowy)

(

) Metoda analizy przewidziana w normie EN 17180 określana jest jako alternatywna metoda stosowana do celów urzędowej kontroli oznaczania aminokwasów w paszy zawierającej więcej niż 10 % aminokwasów.

(

) Metoda ta nie została zwalidowana w drodze porównania międzylaboratoryjnego w odniesieniu do premiksów zawierających więcej niż 10 % dodatków paszowych. Ma ona jednak również zastosowanie do tych matryc z odpowiednimi niewielkimi zmianami, pod warunkiem że metoda zostanie następnie zwalidowana wewnętrznie. Dodatkowe informacje można znaleźć na stronie https://ec.europa.eu/jrc/en/eurl/feed-additives/authorisation.

(

) Jeśli olej lub tłuszcz musi zostać poddany późniejszym próbom badania jakości, kawałki kamienia pumeksowego należy zastąpić koralikami szklanymi.

(

) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 121/2008 z dnia 11 lutego 2008 r. określające metodę analizy do oznaczania zawartości skrobi w preparatach w rodzaju stosowanych do karmienia zwierząt (kod CN 2309 ) (Dz.U. L 37 z 12.2.2008, s. 3).

(

) Metoda analizy przewidziana w normie EN 17547 jest określana jako metoda alternatywna stosowana do celów urzędowej kontroli oznaczania witamin A i E zamiast metody opisanej dla oznaczania witaminy A w części A niniejszego załącznika oraz witaminy E w części B niniejszego załącznika.

(

) Przeprowadzone przez grupę roboczą ds. pasz Verband Deutscher Landwirtschaftlicher Untersuchungs- und Forschungsanstalten (VDLUFA).

(

) Przeprowadzone przez grupę roboczą ds. pasz Verband Deutscher Landwirtschaftlicher Untersuchungs- und Forschungsanstalten (VDLUFA).

(

) Metoda ta została zwalidowana w drodze porównania międzylaboratoryjnego obejmującego różne matryce paszowe. Dodatkowe informacje można znaleźć na stronie https://ec.europa.eu/jrc/en/eurl/feed-additives/authorisation.

(

) Inne metody mineralizacji mogą być stosowane, pod warunkiem iż wykazano, że zapewniają podobne wyniki (np. mineralizacja ciśnieniowo-mikrofalowa).

(

) Zielonki świeże lub suszone mogą zawierać duże ilości krzemionki roślinnej, która może zawierać pierwiastki śladowe i którą trzeba usunąć. Dlatego też w przypadku analizy próbek takich pasz należy zastosować następujące, zmodyfikowane postępowanie. Postępować w sposób określony w pkt 5.1.1.1 do etapu filtrowania. Następnie należy dwukrotnie wrzącą wodą przemyć bibułę filtracyjną zawierającą nierozpuszczalną pozostałość i umieścić w kwarcowym lub platynowym tyglu.

Należy włączyć piec muflowy (4.1), nastawić temperaturę poniżej 550 °C i poczekać, aż całkowicie zniknie wszelki materiał zawierający węgiel. Pozostawić do ostygnięcia, dodać kilka kropli wody, a następnie 10–15 ml kwasu fluorowodorowego (3.4) i odparować do osiągnięcia suchości w temperaturze około 150 °C. Jeśli w pozostałościach pozostanie krzemionka, to należy ponownie rozpuścić tę pozostałość w kilku mililitrach kwasu fluorowodorowego (3.4) i odparować aż do osiągnięcia suchości. Dodać pięć kropli kwasu siarkowego (3.5) i podgrzewać do momentu, gdy przestanie wytwarzać się biały dym. Po dodaniu 5 ml kwasu chlorowodorowego o stężeniu 6 mol/l (3.2) i około 30 ml wody podgrzać, przefiltrować roztwór do kolby miarowej o pojemności 250 ml i dopełnić wodą do pełnej objętości (stężenie HCl około 0,5 mol/l). Następnie należy wykonać oznaczenie zgodnie z pkt 5.1.2.

(

)

„The Analyst” 108 z 1983 r., s. 1252–1256.

(

) Metoda ta może być również stosowana do oznaczania diklazurilu w materiałach paszowych.

(

) Większa stabilność (do 1 roku) może być możliwa, ale musi zostać potwierdzona przez dane laboratorium.

(

) Tabela TEF (= współczynnik równoważny toksyczności) dla PCDD, PCDF i dioksynopodobnych PCB: WHO-TEF dla oceny zagrożenia dla ludzi, na podstawie konkluzji Światowej Organizacji Zdrowia (WHO) – spotkanie ekspertów Międzynarodowego Programu Bezpieczeństwa Chemicznego (IPCS), które odbyło się w Genewie w czerwcu 2005 r. (Martin van den Berg et al., „The 2005 World Health Organization Re-evaluation of Human and Mammalian Toxic Equivalency Factors for Dioxins and Dioxin-like Compounds” (Ponowna ocena współczynników równoważnych toksyczności dla ludzi i ssaków w odniesieniu do dioksyn i związków dioksynopodobnych, przeprowadzona w 2005 r. przez Światową Organizację Zdrowia), Toxicological Sciences 93(2), 223–241 (2006)).

Kongener

Wartość TEF

Kongener

Wartość TEF

Dibenzo-p-dioksyny („PCDD”) i dibenzo-p-furany („PCDF”)

„Dioksynopodobne” PCB

Non-orto PCB + Mono-orto PCB

2,3,7,8-TCDD

1,2,3,7,8-PeCDD

Non-orto PCB

1,2,3,4,7,8-HxCDD

0,1

PCB 77

0,0001

1,2,3,6,7,8-HxCDD

0,1

PCB 81

0,0003

1,2,3,7,8,9-HxCDD

0,1

PCB 126

0,1

1,2,3,4,6,7,8-HpCDD

0,01

PCB 169

0,03

OCDD

0,0003

Mono-orto PCB

2,3,7,8-TCDF

0,1

PCB 105

0,00003

1,2,3,7,8-PeCDF

0,03

PCB 114

0,00003

2,3,4,7,8-PeCDF

0,3

PCB 118

0,00003

1,2,3,4,7,8-HxCDF

0,1

PCB 123

0,00003

1,2,3,6,7,8-HxCDF

0,1

PCB 156

0,00003

1,2,3,7,8,9-HxCDF

0,1

PCB 157

0,00003

2,3,4,6,7,8-HxCDF

0,1

PCB 167

0,00003

1,2,3,4,6,7,8-HpCDF

0,01

PCB 189

0,00003

1,2,3,4,7,8,9-HpCDF

0,01

OCDF

0,0003

Zastosowane skróty: „T” = tetra (cztero); „P” = penta (pięcio); „Hx” = heksa (sześcio); „Hp” = hepta (siedmio); „O” = okta (ośmio); „CDD” = chlorodibenzodioksyna; „CDF” = chlorodibenzofuran; „CB” = chlorobifenyl.

(

) Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2021/808 z dnia 22 marca 2021 r. w sprawie wydajności metod analitycznych w odniesieniu do pozostałości substancji farmakologicznie czynnych stosowanych u zwierząt, od których lub z których pozyskuje się żywność, oraz interpretacji wyników, jak również w sprawie metod stosowanych do pobierania próbek oraz uchylające decyzje 2002/657/WE i 98/179/WE (Dz.U. L 180 z 21.5.2021, s. 84).

(

) W stosownych przypadkach należy przestrzegać zasad opisanych w „Guidance Document on Measurement Uncertainty for Laboratories performing PCDD/F and PCB Analysis using Isotope Dilution Mass Spectrometry” (Wytyczne dotyczące niepewności pomiaru dla laboratoriów wykonujących analizę PCDD/F i PCB z zastosowaniem spektrometrii mas z rozcieńczeniem izotopowym) (https://food.ec.europa.eu/system/files/2017-05/animal-feed-guidance_document_pcdd-f_pcb_en.pdf).

(

) Koncepcja „metody granicy oznaczalności” (ang. upper-bound) zakłada przyjęcie wartości równej granicy oznaczalności dla wszystkich nieoznaczonych ilościowo kongenerów. Koncepcja „metody zerowej” (ang. lower-bound) zakłada przyjęcie wartości równej zero dla wszystkich nieoznaczonych ilościowo kongenerów. Koncepcja „metody połowy granicy oznaczalności” (ang. medium-bound) zakłada przyjęcie wartości równej połowie granicy oznaczalności dla wszystkich nieoznaczonych ilościowo kongenerów.

(

) Analiza powtórna: odrębna analiza danych analitów przy użyciu drugiej podwielokrotnej części tej samej zhomogenizowanej próbki. Generalnie zastosowanie mają wymagania dotyczące analizy powtórnej określone w załączniku II rozdział C pkt 3. Jednak w przypadku metod przy użyciu wzorca wewnętrznego znakowanego izotopem węgla 13C dla odpowiednich analitów analiza powtórna jest konieczna jedynie wówczas, gdy w pierwszym oznaczeniu uzyskano wynik niezgodny z wymogami. Analiza powtórna jest konieczna do wykluczenia możliwości wewnętrznego zanieczyszczenia krzyżowego lub przypadkowego wymieszania się próbek. Jeżeli analiza przeprowadzana jest w ramach przypadku wystąpienia zanieczyszczenia, można zrezygnować z potwierdzenia wyników w drodze analizy powtórnej, jeżeli próbki wybrane do analizy można powiązać z przypadkiem wystąpienia zanieczyszczenia na podstawie identyfikowalności produktu, a stwierdzony poziom jest znacznie wyższy od najwyższego dopuszczalnego poziomu.

(

) Koncepcja „metody granicy oznaczalności” zakłada przyjęcie wartości równej granicy oznaczalności dla wszystkich nieoznaczonych ilościowo kongenerów przy obliczaniu ich wkładu w równoważniku toksyczności (TEQ). Koncepcja „metody zerowej” zakłada przyjęcie wartości równej zero dla wszystkich nieoznaczonych ilościowo kongenerów przy obliczaniu ich wkładu w TEQ. Koncepcja „metody połowy granicy oznaczalności” zakłada przyjęcie wartości równej połowie granicy oznaczalności dla wszystkich nieoznaczonych ilościowo kongenerów przy obliczaniu ich wkładu w TEQ.

(

) Generalnie zastosowanie mają wymagania dotyczące analizy powtórnej określone w załączniku II rozdział C pkt 3. Jednak w przypadku metod potwierdzających przy użyciu wzorca wewnętrznego znakowanego izotopem węgla 13C dla odpowiednich analitów powtórna analiza jest konieczna jedynie wówczas, gdy w pierwszym oznaczeniu uzyskano wynik niezgodny z wymogami. Analiza powtórna jest konieczna do wykluczenia możliwości wewnętrznego zanieczyszczenia krzyżowego lub przypadkowego wymieszania się próbek. Jeżeli analiza przeprowadzana jest w ramach przypadku wystąpienia zanieczyszczenia, można zrezygnować z potwierdzenia wyników w drodze analizy powtórnej, jeżeli próbki wybrane do analizy można powiązać z przypadkiem wystąpienia zanieczyszczenia na podstawie identyfikowalności produktu, a stwierdzony poziom jest znacznie wyższy od najwyższego dopuszczalnego poziomu.

(

) Identyczne wyjaśnienie i wymagania dla analizy powtórnej na potrzeby kontroli poziomów reagowania jak w przypisie 33 powyżej w odniesieniu do najwyższych dopuszczalnych poziomów.

(

) Rozporządzenie (WE) nr 183/2005 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 stycznia 2005 r. ustanawiające wymagania dotyczące higieny pasz (Dz.U. L 35 z 8.2.2005, s. 1).

(

) Metody bioanalityczne nie są swoiste dla kongenerów objętych schematem TEF. W ekstrakcie próbki mogą być obecne inne związki strukturalnie powiązane ze związkami aktywującymi receptor AhR, które przyczyniają się do ogólnej odpowiedzi. Dlatego wyniki uzyskane metodami bioanalitycznymi nie mogą być traktowane jako szacunki, ale raczej jako wskazanie poziomu TEQ w próbce.

(

)

„Guidance Document on Measurement Uncertainty for Laboratories performing PCDD/F and PCB Analysis using Isotope Dilution Mass Spectrometry” (Wytyczne dotyczące niepewności pomiaru dla laboratoriów wykonujących analizę PCDD/F i PCB z zastosowaniem spektrometrii mas z rozcieńczeniem izotopowym) (https://food.ec.europa.eu/system/files/2017-05/animal-feed-guidance_document_pcdd-f_pcb_en.pdf), „Guidance Document on the Estimation of LOD and LOQ for Measurements in the Field of Contaminants in Feed and Food” (Wytyczne dotyczące szacowania LOD i LOQ na potrzeby pomiarów w dziedzinie zanieczyszczeń w paszy i żywności) (https://food.ec.europa.eu/system/files/2016-10/cs_contaminants_sampling_analysis-report_2004_en.pdf).

(

) Aktualne wymogi są oparte na TEF opublikowanych w: M. Van den Berg et al, Toxicol Sci 93 (2), 223–241 (2006).

(

) Kongenery, które są często współwymywane, to np. PCB 28/31, PCB 52/69 oraz PCB 138/163/164. W przypadku GC-MS należy rozważyć także ewentualne interferencje z fragmentów wyżej chlorowanych kongenerów.

(

) W stosownych przypadkach korzysta się z zasad opisanych w dokumencie „Guidance Document on the Estimation of LOD and LOQ for Measurements in the Field of Contaminants in Feed and Food” [https://data.europa.eu/doi/10.2787/8931].

(

) Zaleca się, aby w próbce znajdował się niższy poziom odczynnika próbki ślepej względem poziomu zanieczyszczenia. Laboratorium odpowiada za kontrolowanie zróżnicowania poziomów próbki ślepej, w szczególności jeżeli poziomy próbki ślepej są odejmowane.

(

) Zob. przypis 37.

(

) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 999/2001 z dnia 22 maja 2001 r. ustanawiające zasady dotyczące zapobiegania, kontroli i zwalczania niektórych pasażowalnych gąbczastych encefalopatii (Dz.U. L 147 z 31.5.2001, s. 1).

(

) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1069/2009 z dnia 21 października 2009 r. określające przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego i produktów pochodnych, nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi, i uchylające rozporządzenie (WE) nr 1774/2002 (rozporządzenie o produktach ubocznych pochodzenia zwierzęcego) (Dz.U. L 300 z 14.11.2009, s. 1).

(

) https://www.eurl.craw.eu/legal-sources-and-sops/method-of-reference-and-sops/

(

) Wykaz tych starterów i sond dla każdego gatunku zwierząt uwzględnianego w badaniu jest dostępny na stronie internetowej EURL-AP.

(

) Przykłady odpowiednich roztworów Master Mix są dostępne na stronie internetowej EURL-AP.

Tekst urzędowy w EUR-Lex. Lexeva pokazuje treść przepisu, nie udziela porad prawnych. Moc prawną ma wyłącznie tekst opublikowany w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.