Rozporządzenie Rady (WE) nr 487/2009 z dnia 25 maja 2009 r. w sprawie stosowania art. 81 ust. 3 Traktatu do pewnych kategorii porozumień i uzgodnionych praktyk w sektorze transportu lotniczego (wersja ujednolicona)
Artykuł 2
W mocy1. Z godnie z art. 81 ust. 3 Traktatu, Komisja może uznać w drodze rozporządzenia, że art. 81 ust. 1 Traktatu nie ma zastosowania do niektórych kategorii porozumień między przedsiębiorstwami, decyzji związków przedsiębiorstw oraz uzgodnionych praktyk.
Komisja może, w szczególności, przyjąć takie rozporządzenie w odniesieniu do porozumień, decyzji lub uzgodnionych praktyk, których przedmiotem są:
a) wspólne planowanie i koordynowanie rozkładów lotów;
b) konsultacje dotyczące stawek za przewóz osób i bagażu oraz ładunków w regularnych przewozach lotniczych;
c) wspólna obsługa nowych mniej obciążonych regularnych przewozów lotniczych;
d) przydział czasu na start lub lądowanie i planowanie rozkładów w portach lotniczych; Komisja dba o zapewnienie zgodności z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 95/93 z dnia 18 stycznia 1993 r. w sprawie wspólnych zasad przydzielania czasu na start lub lądowanie w portach lotniczych Wspólnoty (4);
e) wspólny zakup, opracowanie i eksploatacja systemów rezerwacji komputerowej, dotyczących ustalania rozkładów, rezerwacji i wystawiania biletów przez przedsiębiorstwa transportu lotniczego; Komisja dba o zapewnienie zgodności z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2299/89 z dnia 24 lipca 1989 r. w sprawie kodeksu postępowania dla komputerowych systemów rezerwacji (5).
2. Bez uszczerbku ust. 1 akapit drugi, rozporządzenia Komisji, o których w nim mowa, określają kategorie porozumień, decyzji lub uzgodnionych praktyk, do których mają zastosowanie, oraz określają w szczególności:
a) ograniczenia lub klauzule, które mogą lub nie mogą występować w porozumieniach, decyzjach i uzgodnionych praktykach;
b) klauzule, które muszą być zawarte w porozumieniach, decyzjach i uzgodnionych praktykach, oraz wszelkie inne warunki, które muszą być spełnione.
Tekst urzędowy w EUR-Lex. Lexeva pokazuje treść przepisu, nie udziela porad prawnych. Moc prawną ma wyłącznie tekst opublikowany w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.