Artykuł 125o

1. Państwa członkowskie mogą uznać organizacje producentów i organizacje międzybranżowe, które złożyły wniosek o uznanie w danym państwie członkowskim, a wniosek ten zawiera dowód na to, że dany podmiot:

a) w przypadku organizacji producentów:

(i) spełnia wymogi ustanowione w art. 122;

(ii) posiada minimalną liczbę członków określoną przez dane państwo członkowskie;

(iii) skupia minimalną ilość nadającej się do sprzedaży rynkowej produkcji na obszarze, na którym działa dana organizacja, która ma być określona przez dane państwo członkowskie;

(iv) jest w stanie w odpowiedni sposób wykonywać swoje działania, zarówno jeśli chodzi o czas, jak i efektywność oraz koncentrację podaży;

(v) skutecznie umożliwia swoim członkom uzyskanie wsparcia technicznego w zakresie stosowania korzystnych dla środowiska metod uprawy;

b) w przypadku organizacji międzybranżowych:

(i) spełnia wymogi ustanowione w art. 123 ust. 3;

(ii) prowadzi swoje działania w jednym lub kilku regionach na danym terytorium;

(iii) jest odpowiedzialny za znaczącą część produkcji lub handlu produktami objętymi niniejszym rozporządzeniem;

(iv) nie jest zaangażowany w produkcję, przetwarzanie lub wprowadzanie do obrotu produktów sektora wina.

2. Organizacje producentów uznane zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1493/1999 są na mocy niniejszego artykułu traktowane jako uznane organizacje producentów.

Organizacje spełniające kryteria określone w art. 123 ust. 3 i w ust. 1 lit. b) niniejszego artykułu, które zostały uznane przez państwa członkowskie, są na mocy tych przepisów traktowane jako uznane organizacje międzybranżowe.

3. Artykuł 125b ust. 2 oraz art. 125k ust. 3 stosuje się odpowiednio do organizacji producentów i organizacji międzybranżowych w sektorze wina. Jednakże:

a) okresy, o których mowa w art. 125b ust. 2 lit. a) i w art. 125k ust. 3 lit. c), wynoszą odpowiednio cztery miesiące;

b) wnioski o uznanie, o których mowa w art. 125b ust. 2 lit. a) i w art. 125k ust. 3 lit. c), wnoszone są w państwie członkowskim, w którym organizacja ma swoją główną siedzibę;

c) powiadomienia roczne, o których mowa odpowiednio w art. 125b ust. 2 lit. c) i w art. 125k ust. 3 lit. d), dokonywane są co roku do dnia 1 marca.”;

17) w art. 129 zdanie drugie otrzymuje brzmienie:

„Nomenklatura taryfowa wynikająca ze stosowania niniejszego rozporządzenia, w tym, w zależności od przypadku, definicje w załącznikach III i XIb, zawarta jest we Wspólnej Taryfie Celnej.”;

18) w art. 130 ust. 1 dodaje się literę w brzmieniu:

„ga) wina;”;

19) dodaje się artykuł w brzmieniu:

„Artykuł 133a

Specjalne zabezpieczenie w sektorze wina

1. Dla soku i moszczu winogronowego objętych kodami CN nr 2009 61, 2009 69 i 2204 30, dla których stosowanie stawek Wspólnej Taryfy Celnej jest uzależnione od ceny przywozowej produktu, rzeczywista wysokość tej ceny jest weryfikowana poprzez kontrolowanie każdej partii towaru lub poprzez zastosowanie zryczałtowanej wartości w przywozie obliczonej przez Komisję na podstawie notowań cen dla tych samych produktów w krajach pochodzenia tych produktów.

Jeśli zadeklarowana cena partii towaru będzie wyższa od zryczałtowanej wartości w przywozie, jeśli ma ona zastosowanie, podwyższonej o margines przyjęty przez Komisję, który nie może przekroczyć 10 % zryczałtowanej wartości w przywozie, należy wnieść zabezpieczenie równe wysokości należności przywozowej określonej na podstawie zryczałtowanej wartości w przywozie.

Jeśli cena na deklaracji celnej przesyłki nie jest zadeklarowana, zastosowanie Wspólnej Taryfy Celnej jest uzależnione od zryczałtowanej wartości w przywozie lub od zastosowania odnośnych przepisów celnych w ramach warunków, które ma określić Komisja.

2. W przypadku gdy odstępstwa Rady, o których mowa w załączniku XVb pkt B.5 lub C, są stosowane do produktów przywożonych, importerzy wnoszą zabezpieczenie dla tych produktów określonym organom celnym w momencie dopuszczenia tych produktów do swobodnego obrotu. Zabezpieczenie zostaje zwrócone po przedstawieniu przez importera dowodu spełniającego wymogi organów celnych państwa członkowskiego, w którym produkt został dopuszczony do swobodnego obrotu, że moszcze zostały przetworzone na sok winogronowy lub zostały wykorzystane w innych produktach, poza sektorem wina, lub, jeśli zostały poddane fermentacji winiarskiej, zaopatrzono je w odpowiednie etykiety.”;

20) w art. 141 ust. 1 wyrażenie wprowadzające otrzymuje brzmienie:

„Do przywozu jednego z produktów sektora zbóż, ryżu, cukru, owoców i warzyw, przetworzonych owoców i warzyw, wołowiny i cielęciny, mleka i przetworów mlecznych, wieprzowiny, mięsa baraniego i koziego, jaj, drobiu, bananów oraz soku i moszczu winogronowego lub większej ich liczby stosuje się dodatkową należność przywozową o stawce należności określonej w art. 135–140a w celu zapobieżenia lub przeciwdziałania niekorzystnemu wpływowi na rynek wspólnotowy, który może być spowodowany tym przywozem, jeżeli:”;

21) w części III rozdział II sekcja IV dodaje się podsekcję w brzmieniu:

„Podsekcja V

Przepisy szczególne dotyczące przywozu wina