Lexeva to wyłącznie wyszukiwarka aktów prawnych. Nie udzielamy porad prawnych i nie oceniamy spraw. Czym Lexeva nie jest

W mocy Rozporządzenie · 18 grudnia 2009

Rozporządzenie Komisji (UE) nr 1254/2009 z dnia 18 grudnia 2009 r. ustanawiające kryteria pozwalające państwom członkowskim na odstępstwo od wspólnych podstawowych norm ochrony lotnictwa cywilnego i przyjęcie alternatywnych środków w zakresie ochrony

Treść z wersji skonsolidowanej na dzień 21 grudnia 2016 — tekst uwzględnia późniejsze zmiany aktu. Wersje skonsolidowane mają charakter dokumentacyjny.

Tekst urzędowy w EUR-Lex

Treść aktu

Tytuł i preambuła (motywy)

ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (UE) NR 1254/2009

z dnia 18 grudnia 2009 r.

ustanawiające kryteria pozwalające państwom członkowskim na odstępstwo od wspólnych podstawowych norm ochrony lotnictwa cywilnego i przyjęcie alternatywnych środków w zakresie ochrony

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

Artykuł 1

Państwa członkowskie mogą odstąpić od wspólnych podstawowych norm, o których mowa w art. 4 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 300/2008, i przyjąć alternatywne środki ochrony zapewniające równoważny poziom ochrony na podstawie oceny ryzyka zatwierdzonej przez właściwy organ w portach lotniczych lub wyznaczonych strefach portów lotniczych, jeżeli ruch lotniczy ogranicza się do jednej z poniższych kategorii lub do ich większej liczby:

1) statków powietrznych o maksymalnej masie startowej poniżej 15 000 kilogramów;

2) śmigłowców;

3) lotów państwowych, lotów wojskowych i lotów w związku z egzekwowaniem prawa;

4) lotów służących gaszeniu pożarów;

5) lotów służb medycznych lub służb awaryjnych bądź ratunkowych;

6) lotów badawczych i rozwojowych;

7) lotów związanych z pracami lotniczymi;

8) lotów z pomocą humanitarną;

9) lotów obsługiwanych przez przewoźników lotniczych, producentów statków powietrznych lub firmy obsługi technicznej, niesłużących przewozowi pasażerów i bagażu ani towarów i poczty;

10) lotów przy użyciu statków powietrznych o maksymalnej masie startowej poniżej 45 500 kilogramów, będących własnością przedsiębiorstwa na potrzeby przewozu personelu własnego oraz pasażerów nieponoszących opłaty za przewóz i towarów w ramach prowadzonej działalności;

11) lotów przy użyciu statków powietrznych o maksymalnej masie startowej poniżej 45 500 kilogramów, czarterowanych lub dzierżawionych w całości przez przedsiębiorstwo od operatora statków powietrznych, z którym zawarło ono pisemną umowę, na potrzeby przewozu personelu własnego oraz pasażerów nieponoszących opłaty za przewóz i towarów w ramach prowadzonej działalności;

12) lotów wykonywanych przy użyciu statków powietrznych o maksymalnej masie startowej poniżej 45 500 kilogramów na potrzeby przewozu właściciela statku powietrznego oraz pasażerów nieponoszących opłaty za przewóz i towarów.

W przypadku lotów objętych pkt 10, 11 i 12, ale statkami powietrznymi o maksymalnej masie startowej wynoszącej 45 500 kilogramów lub więcej, właściwy organ może w wyjątkowych przypadkach, na podstawie oceny ryzyka dla każdego indywidualnego przypadku, zezwolić na odstępstwo od ograniczenia masy ustanowionego w tych kategoriach. Państwa członkowskie przyjmujące tego rodzaju loty statkami powietrznymi o masie wynoszącej 45 500 kilogramów lub więcej mogą wymagać uprzedniego powiadomienia, które może zawierać kopię przeprowadzonej oceny ryzyka, lub uprzedniej zgody na takie loty. Wymóg uprzedniego powiadomienia lub uprzedniej zgody przekazuje się na piśmie wszystkim pozostałym państwom członkowskim.

Artykuł 2

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia podanego w przepisach wykonawczych przyjętych zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 4 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 300/2008, jednak nie później niż od dnia 29 kwietnia 2010 r.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Źródło: Urząd Publikacji Unii Europejskiej, dokument 02009R1254-20161221. Moc prawną ma wyłącznie tekst opublikowany w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. To nie jest porada prawna.