Artykuł 41

1. Państwa członkowskie wymagają od spółek zarządzających, by obliczały ogólne narażenie na ryzyko zarządzanego UCITS zgodnie z art. 51 ust. 3 dyrektywy 2009/65/WE, jako jedno z następujących:

a) dodatkowe narażenie na ryzyko i efekt dźwigni, którego źródłem jest zarządzany UCITS w związku z wykorzystaniem finansowych instrumentów pochodnych, w tym wbudowanych instrumentów pochodnych, zgodnie z art. 51 ust. 3 akapit czwarty dyrektywy 2009/65/WE, które nie mogą przekraczać całkowitej wartość aktywów UCITS netto;

b) ryzyko rynkowe portfelu UCITS.

2. Państwa członkowskie wymagają od spółek zarządzających obliczania ogólnego narażenia UCITS na ryzyko co najmniej raz dziennie.

3. Państwa członkowskie mogą zezwolić spółkom zarządzającym na obliczanie ogólnego narażenia na ryzyko na podstawie – w zależności od przypadku – metody zaangażowania, wartości zagrożonej lub innych zaawansowanych metod pomiaru ryzyka. Do celów niniejszego przepisu „wartość zagrożona” oznacza pomiar maksymalnej przewidywanej straty przy danym poziomie zaufania w określonym okresie czasu.

Państwa członkowskie wymagają od spółek zarządzających dopilnowania, by wybrana metoda obliczania ogólnego narażenia na ryzyko była odpowiednia, uwzględniając strategię inwestycyjną UCITS oraz rodzaje i stopień złożoności wykorzystanych finansowych instrumentów pochodnych, a także udział, jaki mają w portfelu UCITS finansowe instrumenty pochodne.

4. W przypadku gdy – zgodnie z art. 51 ust. 2 dyrektywy 2009/65/WE – UCITS stosuje metody i instrumenty, w tym umowy odkupu lub transakcje udzielania pożyczek papierów wartościowych, w celu wywołania dodatkowego efektu dźwigni lub zwiększenia narażenia na ryzyko rynkowe, państwa członkowskie wymagają od spółek zarządzających uwzględniania tych transakcji podczas obliczania ogólnego narażenia na ryzyko.