Rozporządzenie Komisji (UE) nr 72/2010 z dnia 26 stycznia 2010 r. ustanawiające procedury przeprowadzania inspekcji Komisji w zakresie ochrony lotnictwa
Rozdział I — PRZEDMIOT I DEFINICJE
Artykuł 2
W mocyDefinicje
Do celów niniejszego rozporządzenia stosuje się następujące definicje:
1. „właściwy organ” oznacza krajowy organ wyznaczony przez państwo członkowskie na podstawie art. 9 rozporządzenia (WE) nr 300/2008;
2. „inspekcja Komisji” oznacza badanie przez inspektorów Komisji istniejących środków, procedur i struktur w dziedzinie kontroli jakości i ochrony lotnictwa cywilnego, przeprowadzane w celu określenia poziomu ich zgodności z rozporządzeniem (WE) nr 300/2008;
3. „inspektor Komisji” oznacza osobę wybraną przez Komisję do udziału w inspekcjach Komisji, będącą obywatelem Unii lub obywatelem państwa członkowskiego Europejskiego Stowarzyszenia Wolnego Handlu (EFTA) oraz zatrudnioną przez dowolną z poniższych stron:
— Komisję,
— państwo członkowskie Unii, w charakterze audytora krajowego,
— państwo członkowskie EFTA, jako osobę odpowiedzialną za prowadzenie monitorowania zgodności na szczeblu krajowym w imieniu tego państwa członkowskiego,
— Urząd Nadzoru EFTA,
— Sekretariat Europejskiej Konferencji Lotnictwa Cywilnego;
4. „Komitet” oznacza komitet ustanowiony na mocy art. 19 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 300/2008;
5. „nieprawidłowość” oznacza niespełnienie wymagań ustanowionych w rozporządzeniu (WE) nr 300/2008;
6. „audytor krajowy” oznacza osobę zatrudnioną przez państwo członkowskie do prowadzenia monitorowania zgodności na szczeblu krajowym w imieniu właściwego organu;
7. „test” oznacza próbę środków ochrony lotnictwa polegającą na symulacji zamiaru popełnienia aktu bezprawnej ingerencji w celu zbadania skuteczności wdrożenia istniejących środków ochrony;
8. „środek wyrównawczy” oznacza tymczasowy środek lub szereg środków, którego celem jest ograniczenie do minimum wpływu nieprawidłowości wykrytej podczas inspekcji do czasu, gdy możliwe będzie jej całkowite usunięcie.
Tekst urzędowy w EUR-Lex. Lexeva pokazuje treść przepisu, nie udziela porad prawnych. Moc prawną ma wyłącznie tekst opublikowany w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.