Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 404/2011 z dnia 8 kwietnia 2011 r. ustanawiające szczegółowe przepisy wykonawcze do rozporządzenia Rady (WE) nr 1224/2009 ustanawiającego wspólnotowy system kontroli w celu zapewnienia przestrzegania przepisów wspólnej polityki rybołówstwa

Artykuł 10

Przepisy dotyczące włoków rozprzowych

Kapitan

unijnego statku rybackiego lub jego przedstawiciel dopilnowuje, aby każdy zmontowany włok rozprzowy znajdujący się na pokładzie lub wykorzystywany do połowów był wyraźnie oznakowany oznaką rybacką tego statku rybackiego, umieszczoną na rozprzu każdego zestawu włoka rozprzowego.

Artykuł 61

Certyfikacja mocy silnika napędowego

1. Certyfikacja maksymalnej ciągłej mocy nowego silnika napędowego, zastępczego silnika napędowego i zmodyfikowanego technicznie silnika napędowego, o której mowa w art. 40 ust. 1 i 2 rozporządzenia w sprawie kontroli, jest dokonywana zgodnie z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2930/86 (

1

).

2. Silnik napędowy uznaje się za zmodyfikowany technicznie, o czym mowa w ust. 1, jeżeli dowolny z jego głównych elementów (części) – w tym na przykład układ wtryskowy, zawory, turbosprężarka, tłoki, tuleje cylindrowe, korbowody, głowice cylindrów – został zmodyfikowany lub zastąpiony nowymi częściami o innych specyfikacjach technicznych, co spowodowało zmianę mocy znamionowej, lub jeżeli zmodyfikowano ustawienia silnika, takie jak ustawienia wtrysku, konfiguracja turbosprężarki lub ustawienia rozrządu. Charakter modyfikacji technicznej jasno określa się w procedurze certyfikacji, o której mowa w ust. 1.

3. Właściciel licencji połowowej informuje właściwe organy przed instalacją nowego silnika napędowego lub przed wymianą bądź modyfikacją techniczną istniejącego silnika napędowego.

4. W przypadku statków rybackich podlegających systemowi zarządzania nakładem połowowym niniejszy artykuł stosuje się od dnia 1 stycznia 2012 r. W przypadku innych statków rybackich niniejszy artykuł stosuje się od dnia 1 stycznia 2013 r. W przypadku statków rybackich, w których zainstalowano nowe silniki napędowe, lub w których wymieniono lub zmodyfikowano technicznie istniejące silniki napędowe, niniejszy artykuł stosuje się dopiero po wejściu niniejszego rozporządzenia w życie.

Artykuł 62

Weryfikacja i plan kontroli wyrywkowych

1. W celu weryfikacji mocy silnika zgodnie z art. 41 rozporządzenia w sprawie kontroli państwa członkowskie opracowują plan kontroli wyrywkowych w celu identyfikacji tych statków rybackich lub grup statków rybackich w ich flocie, z którymi może wiązać się ryzyko deklarowania niższej mocy silnika napędowego niż moc faktyczna. Plan kontroli wyrywkowej opiera się przynajmniej na następujących kryteriach wysokiego ryzyka:

a) statki rybackie prowadzące działania na łowiskach, które objęto systemami zarządzania nakładem połowowym, zwłaszcza te statki rybackie, którym przyznano indywidualny przydział nakładu połowowego w kilowatodniach;

b) statki rybackie objęte ograniczeniami mocy statku wynikającymi z prawa krajowego lub unijnego;

c) statki rybackie, w przypadku których stosunek mocy statku (kW) do pojemności statku (GT) jest 50 % niższy od średniego stosunku tych wartości dla tego samego rodzaju statku rybackiego, rodzaju narzędzi i gatunków docelowych. Do celów tej analizy państwa członkowskie mogą podzielić flotę zgodnie z jednym z następujących kryteriów lub większą ich liczbą:

(i) segmentacja floty lub jednostki zarządzania zgodnie z prawem krajowym;

(ii) kategorie związane z długością;

(iii) kategorie związane z pojemnością;

(iv) stosowane narzędzia;

(v) gatunki docelowe.

2. Państwa członkowskie mogą uwzględnić dodatkowe kryteria ryzyka wedle własnego uznania.

3. Państwa członkowskie sporządzają wykaz swoich statków rybackich, które spełniają jedno z kryteriów ryzyka, o których mowa w ust. 1, lub większą ich liczbę oraz – w odpowiednich przypadkach – kryteria ryzyka, o których mowa w ust. 2.

4. Z każdej grupy statków rybackich odpowiadającej jednemu z kryteriów ryzyka, o których mowa w ust. 1 i 2, państwa członkowskie wybierają losowo próbę statków rybackich. Wielkość próby jest równa pierwiastkowi kwadratowemu z liczby statków rybackich w odnośnej grupie zaokrąglonemu do najbliższej liczby całkowitej.

5. W przypadku każdego statku rybackiego w wybranej losowo próbie państwa członkowskie sprawdzają wszystkie posiadane przez nie dokumenty techniczne, o których mowa w art. 41 ust. 1 rozporządzenia w sprawie kontroli. W odniesieniu do innych dokumentów, o których mowa w art. 41 ust. 1 lit. g) rozporządzenia w sprawie kontroli, państwa członkowskie zwracają szczególną uwagę na specyfikacje w katalogu producenta silnika, jeżeli jest on dostępny.

6. Niniejszy artykuł stosuje się od dnia 1 stycznia 2012 r. W przypadku bezpośrednich weryfikacji, o których mowa w art. 41 ust. 2 rozporządzenia w sprawie kontroli, priorytet stanowią trawlery prowadzące działania na łowisku objętym systemem zarządzania nakładem połowowym.

Artykuł 63

Bezpośrednia weryfikacja

1. Jeżeli pomiary mocy napędowej wykonuje się na statku rybackim w ramach bezpośredniej weryfikacji mocy silnika napędowego, o której mowa w art. 41 ust. 2 rozporządzenia w sprawie kontroli, moc silnika napędowego można mierzyć w najlepiej dostępnym punkcie między śrubą napędową a silnikiem.

2. Jeżeli moc silnika napędowego mierzy się za przekładnią redukcyjną, stosuje się odpowiednią korektę pomiaru w celu obliczenia mocy silnika napędowego na kołnierzu wyjściowym silnika zgodnie z definicją w art. 5 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2930/86. Korekta ta uwzględnia straty mocy powodowane przez przekładnię na podstawie oficjalnych danych technicznych przedstawionych przez producenta przekładni.

Artykuł 71

Czas ważenia

1. Jeżeli produkty rybołówstwa są przeładowywane między

unijnymi statkami rybackimi , a pierwszy wyładunek przeładowanych produktów rybołówstwa zaplanowano w porcie poza Unią Europejską, produkty rybołówstwa waży się przed wywiezieniem ich z portu lub miejsca przeładunku.

2. Jeżeli produkty rybołówstwa są ważone na

unijnym statku rybackim zgodnie z art. 60 ust. 3 rozporządzenia w sprawie kontroli oraz są ponownie ważone na lądzie po wyładowaniu, do celów art. 60 ust. 5 rozporządzenia w sprawie kontroli stosuje się liczbę będącą wynikiem ważenia na lądzie.

3. Nie naruszając przepisów szczególnych dotyczących

unijnych statków rybackich nieobjętych wymogiem elektronicznego wypełniania i przekazywania danych z dziennika połowowego, o którym mowa w art. 15 rozporządzenia w sprawie kontroli, państwa członkowskie mogą nałożyć wymóg, aby kapitan przekazywał kopię strony dziennika połowowego właściwym organom państwa członkowskiego wyładunku przed ważeniem.

Artykuł 72

Urządzenia ważące

1. Wszystkie urządzenia ważące są skalibrowane i zaplombowane zgodnie z systemami krajowymi przez właściwe organy państwa członkowskiego.

2. Osoba fizyczna lub prawna odpowiedzialna za urządzenie ważące prowadzi rejestr kalibracji.

3. Jeżeli ważenie odbywa się na przenośniku taśmowym, należy zainstalować dobrze widoczny licznik, który rejestruje łączną masę. Rejestruje się odczyt z licznika na początku ważenia, jak również łączną masę. Osoba fizyczna lub prawna odpowiedzialna za ważenie rejestruje wszystkie przypadki stosowania urządzenia w dzienniku ważenia.

Artykuł 73

Ważenie mrożonych produktów rybołówstwa

1. Nie naruszając przepisów szczególnych, a zwłaszcza art. 70 i 74 niniejszego rozporządzenia, jeżeli waży się wyładowane ilości mrożonych produktów rybołówstwa, masę mrożonych produktów rybołówstwa wyładowanych w skrzynkach lub blokach można określać w podziale na gatunki oraz – w odpowiednich przypadkach – postać poprzez pomnożenie całkowitej liczby skrzynek lub bloków przez średnią masę netto skrzynki lub bloku obliczoną zgodnie z metodą określoną w załączniku XVIII.

2. Osoby fizyczne lub prawne ważące produkty rybołówstwa prowadzą rejestr dla każdego wyładunku, w którym podają:

a) nazwę i oznakę rybacką statku, z którego wyładowano produkty rybołówstwa;

b) gatunki oraz – w odpowiednich przypadkach – postać wyładowanych ryb;

c) wielkość partii i próbę palet w podziale na gatunki oraz – w odpowiednich przypadkach – postać zgodnie z przepisami załącznika XVIII pkt 1;

d) masę każdej palety w próbie i średnią masę palet;

e) liczbę skrzynek lub bloków na każdej palecie w próbie;

f) masę tara skrzynki, jeżeli różni się od masy tara określonej w załączniku XVIII pkt 4;

g) średnią masę pustej palety zgodnie z przepisami załącznika XVIII pkt 3 lit. b);

h) średnią masę skrzynki lub bloku produktów rybołówstwa w podziale na gatunki oraz – w odpowiednich przypadkach – postać.

Artykuł 74

Lód i woda

1. Przed ważeniem zarejestrowany nabywca, zarejestrowana aukcja lub inne podmioty bądź osoby, które są odpowiedzialne za pierwsze wprowadzenie do obrotu produktów rybołówstwa, dopilnowuje, aby produkty rybołówstwa zostały oczyszczone z lodu tak jak to możliwe bez uszkodzenia produktów i obniżenia ich jakości.

2. Nie naruszając przepisów szczególnych dotyczących gatunków pelagicznych, o których mowa w art. 78–89 niniejszego rozporządzenia, które wyładowuje się luzem w celu przewiezienia do punktu pierwszego wprowadzenia do obrotu, przechowywania lub przetworzenia, odliczenie wody i lodu od łącznej masy nie przekracza 2 %. We wszystkich przypadkach odsetek dotyczący odliczenia wody i lodu odnotowuje się na dowodzie ważenia wraz z wpisem dotyczącym masy. Nie stosuje się odliczenia wody ani lodu w przypadku wyładunków do celów przemysłowych lub w odniesieniu do gatunków innych niż pelagiczne.

Artykuł 75

Dostęp właściwych organów

Właściwe organy mają zawsze pełny dostęp do urządzeń ważących, rejestrów ważenia, deklaracji pisemnych i wszystkich obiektów, w których ryby są przechowywane i przetwarzane.

Artykuł 76

Plany kontroli wyrywkowych

1. Państwa członkowskie przyjmują plan kontroli wyrywkowych, o którym mowa w art. 60 ust. 1 rozporządzenia w sprawie kontroli, oraz wszelkie znaczące zmiany w nim zgodnie z metodami opartymi na ryzyku opisanymi w załączniku XIX.

2. Państwa członkowskie przyjmują plan kontroli wyrywkowych, o którym mowa w art. 60 ust. 3 rozporządzenia w sprawie kontroli, oraz wszelkie znaczące zmiany w nim zgodnie z metodami opartymi na ryzyku opisanymi w załączniku XX. Jeżeli połowy waży się na statku, margines tolerancji, o którym mowa w art. 14 ust. 3 i art. 21 ust. 3 rozporządzenia w sprawie kontroli, nie ma zastosowania, jeśli liczba będąca wynikiem ważenia po wyładunku jest większa niż odpowiadająca jej liczba będąca wynikiem ważenia na statku.

3. Jeżeli państwa członkowskie zamierzają przyjąć plany kontroli wyrywkowych, o których mowa w art. 60 ust. 1 i 3 rozporządzenia w sprawie kontroli, w ciągu sześciu miesięcy po wejściu niniejszego rozporządzenia w życie przedkładają najlepiej jeden plan kontroli wyrywkowych obejmujący wszystkie odnośne procedury ważenia na trzy lata. Powyższy plan kontroli wyrywkowych może składać się z różnych części dotyczących różnych rodzajów połowów.

4. Nowe plany kontroli wyrywkowych, które mają być przyjęte po terminie, o którym mowa w ust. 3, lub wszelkie zmiany w takich planach przedkłada się do zatwierdzenia trzy miesiące przed końcem danego roku.

Artykuł 77

Plany i programy kontroli dotyczące ważenia produktów rybołówstwa po przewiezieniu z miejsca wyładunku

1. Państwa członkowskie przyjmują plan kontroli, o którym mowa w art. 61 ust. 1 rozporządzenia w sprawie kontroli, oraz wszelkie znaczące zmiany w nim zgodnie z metodami opartymi na ryzyku opisanymi w załączniku XXI.

2. Jeżeli państwa członkowskie zamierzają przyjąć plany kontroli, o których mowa w art. 61 ust. 1 rozporządzenia w sprawie kontroli, przedkładają jeden plan kontroli na państwo członkowskie obejmujący wszystkie przewozy produktów rybołówstwa, które należy zważyć po przewiezieniu. Taki plan kontroli przedkłada się w ciągu sześciu miesięcy po wejściu niniejszego rozporządzenia w życie. Powyższy jeden plan kontroli może składać się z różnych części dotyczących różnych rodzajów połowów.

3. Państwa członkowskie przyjmują wspólny program kontroli, o którym mowa w art. 61 ust. 2 rozporządzenia w sprawie kontroli, oraz wszelkie znaczące zmiany w nim zgodnie z metodami opartymi na ryzyku opisanymi w załączniku XXII.

4. Jeżeli państwa członkowskie zamierzają przyjąć wspólne programy kontroli, o których mowa w art. 61 ust. 2 rozporządzenia w sprawie kontroli, przedkładają je w ciągu sześciu miesięcy po wejściu niniejszego rozporządzenia w życie.

5. Każdy nowy plan kontroli, o którym mowa w ust. 2, lub wszelkie wspólne programy kontroli, o których mowa w ust. 4, przyjmowane po terminie, o którym mowa w ust. 2 i 4, lub wszelkie zmiany w takich planach lub programach przedkłada się trzy miesiące przed końcem roku poprzedzającego datę wejścia tego planu lub programu w życie.

(

1

)

Dz.U. L 274 z 25.9.1986, s. 1.