Artykuł 30

1. Zakazane jest przekazywanie środków finansowych między, z jednej strony, instytucjami finansowymi i kredytowymi objętymi zakresem niniejszego rozporządzenia, w rozumieniu art. 49, a z drugiej strony

a) instytucjami kredytowymi i finansowymi oraz kantorami wymiany walut (bureaux de change), z siedzibą w Iranie;

b) oddziałami i podmiotami zależnymi – w przypadku gdy objęte są zakresem niniejszego rozporządzenia – instytucji kredytowych i finansowych oraz kantorami wymiany walut (bureaux de change) z siedzibą w Iranie;

c) oddziałami i podmiotami zależnymi – w przypadku gdy nie są objęte zakresem niniejszego rozporządzenia – instytucji kredytowych i finansowych oraz kantorami wymiany walut (bureaux de change) z siedzibą w Iranie; oraz

d) instytucjami kredytowymi i finansowymi oraz kantorami wymiany walut (bureaux de change), niemającymi siedziby w Iranie, ale kontrolowanymi przez osoby, podmioty i organy mające siedzibę w Iranie,

chyba, że takie przekazywanie jest objęte zakresem ust. 2 i odbywa się zgodnie z ust. 3.

2. Zezwala się na następujące przekazy, zgodnie z ust. 3:

a) przekazy dotyczące żywności, opieki zdrowotnej, sprzętu medycznego, lub służące celom rolnym lub humanitarnym;

b) przekazy dotyczące osobistych przekazów pieniężnych;

c) przekazy związane z konkretną umową handlową, pod warunkiem że taki przekaz nie jest zakazany na mocy niniejszego rozporządzenia;

d) przekazy dotyczące misji dyplomatycznych lub urzędów konsularnych lub organizacji międzynarodowych posiadających immunitet na mocy prawa międzynarodowego, w zakresie, w jakim przekazy te są przeznaczone na oficjalne cele misji dyplomatycznych lub urzędów konsularnych lub organizacji międzynarodowych posiadających immunitet na mocy prawa międzynarodowego;

e) przekazy dotyczące płatności mających na celu zaspokojenie roszczeń osób, podmiotów lub organów z Iranu lub przeciwko nim, lub przekazy o podobnych charakterze, pod warunkiem że nie przyczyniają się one do działań zakazanych na mocy niniejszego rozporządzenia, w indywidualnych przypadkach, jeżeli zainteresowane państwo członkowskie powiadomiło inne państwo członkowskie i Komisję, co najmniej z dziesięciodniowym wyprzedzeniem, o swoim zamiarze udzielenia zezwolenia.;

f) przekazy niezbędne do wykonania zobowiązań powstałych na mocy umów, o których mowa w art. 12 ust. 1 lit. b).

3. Przekazywanie środków finansowych, na które może zostać wydane zezwolenie zgodnie z ust. 2, odbywa się w następujący sposób:

a) przekazy związane z transakcjami dotyczącymi żywności, opieki zdrowotnej, sprzętu medycznego lub służące celom rolnym lub humanitarnym o wartości poniżej 100 000 EUR lub stanowiące równowartość tej kwoty, a także osobiste przekazy pieniężne na kwoty poniżej 40 000 EUR lub stanowiące równowartość tej kwoty nie wymagają uprzedniego zezwolenia.

O przekazach o wartości równej lub wyższej niż 10 000 EUR lub stanowiących równowartość tej kwoty należy uprzednio powiadomić właściwy organ zainteresowanego państwa członkowskiego na piśmie;

b) przekazy związane z transakcjami dotyczącymi żywności, opieki zdrowotnej, sprzętu medycznego lub służące celom rolnym lub humanitarnym o wartości równej lub wyższej niż 100 000 EUR lub stanowiące równoważność tej kwoty, a także przekazy dotyczące transakcji związanych z osobistymi przekazami pieniężnymi na kwoty równe lub wyższe niż 40 000 EUR lub stanowiące równoważność tej kwoty, wymagają uprzedniego zezwolenia właściwych organów zainteresowanego państwa członkowskiego zgodnie z ust. 2.

Państwa członkowskie informują się wzajemnie o wszelkich udzielonych zezwoleniach co trzy miesiące;

c) wszelkie inne przekazy o wartości równej lub wyższej niż 10 000 EUR lub stanowiące równoważność tej kwoty wymagają uprzedniego zezwolenia właściwych organów zainteresowanego państwa członkowskiego zgodnie z ust. 2.

Państwa członkowskie informują się wzajemnie o wszelkich udzielonych zezwoleniach co trzy miesiące.

4. Przekazy środków pieniężnych w wartości poniżej 10 000 EUR lub stanowiące równoważność tej kwoty nie wymagają wcześniejszego zezwolenia ani powiadomienia.

5. Powiadomienia i wnioski o zezwolenie dotyczące przekazywania środków podmiotowi objętemu zakresem ust. 1 lit. a)–d) kierowane są przez dostawcę usług płatniczych zleceniodawcy lub w jego imieniu do właściwych organów państwa członkowskiego, w którym dostawca usług płatniczych ma siedzibę.

Powiadomienia i wnioski o zezwolenie dotyczące przekazywania środków finansowych od podmiotu objętego zakresem ust. 1 lit a)–d) kierowane są przez dostawcę usług płatniczych odbiorcy lub w jego imieniu do właściwych organów państwa członkowskiego, w którym dostawca usług płatniczych ma siedzibę.

Jeżeli dostawca usług płatniczych zleceniodawcy lub odbiorcy nie jest objęty zakresem niniejszego rozporządzenia, powiadomienia i wnioski o zezwolenie kierowane są w przypadku przekazu do podmiotu objętego zakresem ust. 1 lit. a)–d) przez zleceniodawcę, a w przypadku przekazu pochodzącego od podmiotu objętego zakresem ust. 1 lit. a)–d) – przez odbiorcę do właściwych organów państw członkowskich, w których odpowiednio, zleceniodawca lub odbiorca mają miejsce zamieszkania.

6. Instytucje kredytowe i finansowe objęte zakresem niniejszego rozporządzenia w ramach działalności prowadzonej z podmiotami, o których mowa w ust. 1 ust. a)–d), oraz aby zapobiegać naruszeniom postanowień niniejszego rozporządzenia, prowadzą zwiększony nadzór w taki sposób, że:

a) stale nadzorują operacje prowadzone na rachunkach, w szczególności poprzez programy umożliwiające należyte nadzorowanie klientów;

b) wymagają, aby na blankietach zleceń płatniczych wypełniane były wszystkie rubryki dotyczące zleceniodawcy i beneficjenta danej transakcji, a jeżeli informacje te nie są wpisane – odmawiają przeprowadzenia transakcji;

c) przechowują całą dokumentację transakcji przez pięć lat i na żądanie udostępniają ją organom krajowym;

d) jeżeli mają uzasadnione podstawy, by podejrzewać, że działalność prowadzona z instytucjami kredytowymi i finansowymi może naruszać przepisy niniejszego rozporządzenia, niezwłocznie zawiadamiają o swoich podejrzeniach jednostkę analityki finansowej (FIU) lub inny właściwy organ wskazany przez zainteresowane państwo członkowskie, bez uszczerbku dla art. 5 i 23. FIU lub taki inny właściwy organ będą działały jako krajowe centrum otrzymujące i analizujące zawiadomienia o transakcjach, co do których istnieje podejrzenie, że mogą naruszać przepisy niniejszego rozporządzenia. FIU lub taki inny właściwy organ mają bezpośredni lub pośredni dostęp w odpowiednim terminie do informacji finansowych i administracyjnych oraz do informacji związanych z egzekwowaniem prawa, które uznają za niezbędne do odpowiedniego wypełniania tej funkcji, w tym do analizy zawiadomienia o podejrzanych transakcjach.