Artykuł 7a

1. Kontrahenci finansowi i kontrahenci niefinansowi, którzy podlegają obowiązkowi rozliczania zgodnie z art. 4a i 10 w dniu 24 grudnia 2024 r. lub zaczną od tego momentu podlegać obowiązkowi rozliczania i którzy przekraczają próg rozliczania w dowolnej z kategorii kontraktów pochodnych, o których mowa w ust. 6 niniejszego artykułu, w indywidualnej kategorii kontraktów pochodnych lub łącznie we wszystkich kategoriach wymienionych w tym ustępie, muszą posiadać dla takich kategorii kontraktów pochodnych, o których mowa w ust. 6 niniejszego artykułu, co najmniej jeden stały rachunek u CCP posiadającego zezwolenie na podstawie art. 14, za którego pośrednictwem ten CCP świadczy usługi rozliczeniowe dotyczące danych instrumentów pochodnych, oraz muszą rozliczać za pośrednictwem tego aktywnego rachunku co najmniej reprezentatywną liczbę transakcji.

Gdy kontrahent finansowy lub kontrahent niefinansowy zaczyna podlegać obowiązkowi posiadania aktywnego rachunku zgodnie z akapitem pierwszym, ten kontrahent finansowy lub kontrahent niefinansowy powiadamia o tym ESMA i swój odpowiedni właściwy organ oraz zakłada taki aktywny rachunek w terminie sześciu miesięcy od momentu podlegania temu obowiązkowi.

2. Ustalając swoje obowiązki w świetle ust. 1, kontrahent należący do grupy objętej nadzorem skonsolidowanym w Unii uwzględnia wszystkie kontrakty pochodne, o których mowa w ust. 6, rozliczane przez tego kontrahenta lub przez inne podmioty w ramach grupy, do której należy ten kontrahent, z wyjątkiem transakcji wewnątrzgrupowych.

3. Kontrahenci, którzy podlegają obowiązkowi określonemu w ust. 1 akapit pierwszy, dbają o spełnienie wszystkich następujących wymogów:

a) rachunek jest stale operacyjny, w tym istnieją dokumentacja prawna, łączność informatyczna i wewnętrzne procedury związane z rachunkiem;

b) kontrahent dysponuje systemami i zasobami, dzięki którym jest operacyjnie zdolny do korzystania z rachunku, nawet w krótkim czasie po uprzedzeniu, na potrzeby dużych wolumenów kontraktów pochodnych, o których mowa w ust. 6 niniejszego artykułu, przez cały czas oraz jest zdolny do przyjęcia w krótkim czasie dużego przepływu transakcji z pozycji utrzymywanych w ramach usługi rozliczeniowej o istotnym znaczeniu systemowym na podstawie art. 25 ust. 2c;

c) wszystkie nowe transakcje danego kontrahenta w kontraktach pochodnych, o których mowa w ust. 6, mogą być rozliczane na tym rachunku przez cały czas;

d) kontrahent rozlicza na aktywnym rachunku transakcje, które są reprezentatywne dla kontraktów pochodnych, o których mowa w ust. 6 niniejszego artykułu, rozliczanych w ramach usługi rozliczeniowej o istotnym znaczeniu systemowym zgodnie z art. 25 ust. 2c w okresie odniesienia.

4. Obowiązek reprezentatywności, o którym mowa w ust. 3 lit. d), ocenia się na podstawie następujących kryteriów:

a) różne klasy kontraktów pochodnych;

b) termin zapadalności transakcji;

c) wielkości transakcji.

Obowiązek reprezentatywności, o którym mowa w ust. 3 lit. d) nie ma zastosowania do kontrahentów, w przypadku których wartość nominalna nierozliczonych kontraktów pochodnych, o których mowa w ust. 6 podlegających obowiązkowi rozliczenia, nie przekracza 6 mld EUR.

Ocena obowiązku reprezentatywności, o którym mowa w ust. 3 lit. d), opiera się na podkategoriach. Dla każdej klasy kontraktów pochodnych liczba podkategorii musi wynikać z kombinacji różnych wielkości transakcji i terminów zapadalności.

Wymogi, o których mowa w ust. 3 lit. a), b) i c), muszą zostać spełnione przez kontrahenta w terminie sześciu miesięcy od momentu, w którym zacznie on podlegać obowiązkowi określonemu w ust. 1 niniejszego artykułu; kontrahent ten regularnie zgłasza informacje zgodnie z art. 7b. Wymogi te są regularnie poddawane testom warunków skrajnych – co najmniej raz do roku.

W celu wywiązania się z obowiązku reprezentatywności, o którym mowa w ust. 3 lit. d), kontrahenci rozliczają średniorocznie co najmniej pięć transakcji z każdej z najistotniejszych podkategorii kontraktów pochodnych przypadających na daną klasę kontraktów pochodnych i w okresie odniesienia ustalonym zgodnie z ust. 8 akapit trzeci. Gdy uzyskana liczba transakcji przekracza połowę wszystkich transakcji tego kontrahenta w ciągu poprzednich 12 miesięcy, obowiązek reprezentatywności, o którym mowa w ust. 3 lit. d), uznaje się za spełniony, jeżeli ten kontrahent rozlicza co najmniej jedną transakcję z każdej z najistotniejszych podkategorii przypadających na daną klasę kontraktów pochodnych w okresie odniesienia.

Obowiązek reprezentatywności, o którym mowa w ust. 3 lit. d), nie ma zastosowania do świadczenia usług rozliczeniowych na rzecz klientów. Przy obliczaniu wartości nominalnej nierozliczonych kontraktów pochodnych kontrahenta, o którym mowa w ust. 8 akapit czwarty, podlegających obowiązkowi rozliczenia nie uwzględnia się jego działalności rozliczeniowej na rzecz klientów.

5. Kontrahenci finansowi i kontrahenci niefinansowi, którzy podlegają obowiązkowi, o którym mowa w ust. 1 niniejszego artykułu, i którzy rozliczają co najmniej 85 % swoich kontraktów pochodnych należących do kategorii, o których mowa w ust. 6 niniejszego artykułu, u CCP posiadającego zezwolenie na podstawie art. 14, są zwolnieni z wymogów, o których mowa w ust. 3 lit. a), b) i c) niniejszego artykułu, z wymogu, o którym mowa w ust. 4 akapit czwarty niniejszego artykułu, oraz z dodatkowego wymogu zgłaszania, o którym mowa w art. 7b ust. 2.

6. Do kontraktów pochodnych podlegających obowiązkowi, o którym mowa w ust. 1, należą dowolne kontrakty, które można przypisać do następujących kategorii:

a) instrumenty pochodne na stopę procentową denominowane w euro lub w złotych polskich;

b) instrumenty pochodne na krótkoterminową stopę procentową denominowane w euro.

7. Gdy ESMA przeprowadza ocenę na podstawie art. 25 ust. 2c i stwierdza, że określone usługi świadczone lub określona działalność prowadzona przez CCP Tier II mają istotne znaczenie systemowe dla Unii lub dla co najmniej jednego z jej państw członkowskich albo że usługi lub działalność, które zostały wcześniej określone przez ESMA jako mające istotne znaczenie systemowe dla Unii lub dla co najmniej jednego z jej państw członkowskich, nie mają już takiego znaczenia, wykaz kontraktów podlegających obowiązkowi posiadania aktywnego rachunku może zostać zmieniony.

W celu zmiany wykazu kontraktów podlegających obowiązkowi posiadania aktywnego rachunku ESMA, po konsultacji z ERRS i w porozumieniu z bankami centralnymi emisji, przedkłada Komisji dogłębną i kompleksową analizę kosztów i korzyści, w stosownym przypadku spójną z ilościową oceną techniczną określoną w art. 25 ust. 2c akapit pierwszy lit. c), w tym analizę skutków dla innych walut Unii, oraz ocenia ewentualne skutki rozszerzenia obowiązku posiadania aktywnego rachunku na nowe rodzaje kontraktów, a także przedkłada opinię w związku z tą oceną. Zgoda banku centralnego emisji odnosi się wyłącznie do kontraktów denominowanych w walucie, którą ten bank emituje.

Gdy ESMA przeprowadza ocenę i wydaje opinię stwierdzającą, że należy dokonać zmiany wykazu kontraktów, Komisja jest uprawniona do przyjęcia aktu delegowanego zgodnie z art. 82 w celu zmiany wykazu kontraktów pochodnych na podstawie akapitu pierwszego niniejszego ustępu.

8. ESMA, we współpracy z EUNB, EIOPA i ERRS oraz po konsultacji z ESBC, opracowuje projekty regulacyjnych standardów technicznych w celu doprecyzowania wymogów określonych w ust. 3 lit. a), b) i c) niniejszego artykułu, warunków przeprowadzania testów warunków skrajnych względem tych wymogów oraz szczegółów zgłaszania zgodnie z art. 7b. Opracowując te regulacyjne standardy techniczne, ESMA bierze pod uwagę wielkość portfeli poszczególnych kontrahentów zgodnie z akapitem trzecim niniejszego ustępu, tak aby kontrahenci z większą liczbą transakcji w portfelach podlegali bardziej rygorystycznym warunkom operacyjnym i wymogom zgłaszania niż kontrahenci z mniejszą liczbą transakcji.

W odniesieniu do obowiązku reprezentatywności, o którym mowa w ust. 3 lit. d), ESMA określa poszczególne klasy kontraktów pochodnych, z limitem trzech klas, różne terminy zapadalności, z limitem czterech terminów zapadalności, oraz różne przedziały wielkości transakcji, z limitem trzech przedziałów wielkości transakcji, aby zapewnić reprezentatywność kontraktów pochodnych, które mają być rozliczane za pośrednictwem aktywnych rachunków.

ESMA ustala liczbę najistotniejszych podkategorii, która nie może być wyższa niż pięć, dla każdej klasy kontraktów pochodnych, które mają być reprezentowane na aktywnym rachunku. Najistotniejszymi podkategoriami są kategorie obejmujące największą liczbę transakcji w okresie odniesienia.

ESMA określa również czas trwania okresu odniesienia, który nie może być krótszy niż sześć miesięcy w przypadku kontrahentów, w przypadku których wartość nominalna nierozliczonych kontraktów pochodnych,, o których mowa w ust. 6, podlegających obowiązkowi rozliczenia wynosi mniej niż 100 mld EUR, i nie krótszy niż jeden miesiąc w przypadku kontrahentów, w przypadku których wartość nominalna nierozliczonych kontraktów pochodnych, o których mowa w ust. 6 podlegających obowiązkowi rozliczenia, wynosi więcej niż 100 mld EUR.

ESMA przedstawi Komisji projekty regulacyjnych standardów technicznych, o których mowa w akapicie pierwszym, do dnia 25 czerwca 2025 r.

Komisji przekazuje się uprawnienia do uzupełnienia niniejszego rozporządzenia poprzez przyjęcie regulacyjnych standardów technicznych, o których mowa w akapicie pierwszym niniejszego ustępu, zgodnie z art. 10–14 rozporządzenia (UE) nr 1095/2010.

9. Właściwe organy monitorują i obliczają średni poziom działalności w zakresie kontraktów pochodnych, o których mowa w ust. 6 niniejszego artykułu, w ujęciu jednostkowym, grupowym i zagregowanym i przekazują te informacje wspólnemu mechanizmowi monitorowania.

Bez uszczerbku dla prawa państw członkowskich do stanowienia i nakładania sankcji karnych w razie stwierdzenia, że kontrahent finansowy lub niefinansowy naruszył swoje obowiązki wynikające z niniejszego artykułu, jego właściwy organ nakłada w drodze decyzji kary administracyjne lub okresowe kary pieniężne albo zwraca się do właściwych organów sądowych o nałożenie kar lub okresowych kar pieniężnych, aby zmusić tego kontrahenta do zaprzestania naruszenia.

Okresowa kara pieniężna, o której mowa w akapicie drugim, musi być skuteczna i proporcjonalna i nie może przekraczać 3 % średniego dziennego obrotu w poprzednim roku obrotowym. Nakłada się ją za każdy dzień zwłoki i oblicza od dnia określonego w decyzji o nałożeniu okresowej kary pieniężnej.

Okresową karę pieniężną, o której mowa w akapicie drugim, nakłada się na okres nieprzekraczający sześciu miesięcy, licząc od momentu powiadomienia o decyzji właściwego organu. Po upływie tego okresu właściwy organ dokonuje przeglądu tego środka i w razie potrzeby przedłuża jego obowiązywanie.

10. Do dnia 25 czerwca 2026 r. ESMA, w ścisłej współpracy z ESBC i ERRS oraz po konsultacji ze wspólnym mechanizmem monitorowania, oceni skuteczność niniejszego artykułu w łagodzeniu ryzyka dla stabilności finansowej Unii, które stanowią ekspozycje kontrahentów unijnych wobec CCP Tier II oferujących usługi o istotnym znaczeniu systemowym na podstawie art. 25 ust. 2c.

ESMA dołączy do oceny, o której mowa w akapicie pierwszym, sprawozdanie dla Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji, w tym obszernie uzasadnioną ocenę skutków dotyczącą środków uzupełniających, w tym progów ilościowych.

Niezależnie od akapitu pierwszego w dowolnym momencie po otrzymaniu formalnego powiadomienia w ramach wspólnego mechanizmu monitorowania ESMA przedstawia ocenę i zalecenia, wskazując prawdopodobieństwo wystąpienia ryzyka dla stabilności finansowej dla Unii w wyniku szczególnych okoliczności powodujących zdarzenie o skutkach systemowych.

W ciągu sześciu miesięcy od otrzymania sprawozdania ESMA, o którym mowa w akapicie drugim, Komisja przygotowuje własne sprawozdanie, któremu w stosownych przypadkach może towarzyszyć wniosek ustawodawczy.