Artykuł 14

1. Komisja przyjmuje akty wykonawcze ustanawiające wymogi, zgodnie z którymi produkty objęte szczególnym systemem dostaw można wywozić do państw trzecich lub wysyłać do pozostałych części Unii, które obejmują płatność ceł przywozowych lub zwrot otrzymanej pomocy, o czym mowa w art. 10. Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 34 ust. 2.

Wywóz produktów objętych szczególnym systemem dostaw do państw trzecich nie podlega obowiązkowi przedkładania świadectwa.

Akapit pierwszy nie dotyczy wymiany handlowej między francuskimi departamentami zamorskimi.

2. Ustęp pierwszy akapit pierwszy nie dotyczy produktów przetworzonych otrzymanych w regionach najbardziej oddalonych z wykorzystaniem produktów objętych pomocą w ramach szczególnego systemu dostaw, które:

a) są wywożone do państw trzecich lub wysyłane do pozostałych części Unii w granicach limitów ilościowych odpowiadających tradycyjnym wysyłkom i tradycyjnemu wywozowi. Komisja przyjmuje akty wykonawcze określające te ilości w oparciu o średnie ilości w ramach wysyłek lub wywozu, przyjmując jako punkt odniesienia zweryfikowaną średnią wartość z trzech najlepszych lat w okresie od 2005 do 2012 r. Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 34 ust. 2;

b) są wywożone do państw trzecich w ramach handlu regionalnego;

c) są wysyłane między regionami Azorów, Madery i Wysp Kanaryjskich;

d) są wysyłane między francuskimi departamentami zamorskimi.

Wywóz produktów, o których mowa w akapicie pierwszym lit. a) i b), nie podlega żadnej refundacji.

Wywóz produktów, o których mowa w akapicie pierwszym lit. a) i b), do państw trzecich nie podlega obowiązkowi przedkładania świadectwa.

3. Na potrzeby niniejszego rozdziału „handel regionalny” oznacza handel realizowany – w przypadku każdego regionu najbardziej oddalonego – z przeznaczeniem do państw trzecich należących do tej samej strefy geograficznej co wspomniane najbardziej oddalone regiony, jak również z przeznaczeniem do krajów, z którymi zwyczajowo prowadzono stosunki handlowe. Komisja przyjmuje akty wykonawcze ustanawiające wykazy tych krajów, uwzględniając odnośne wnioski państw członkowskich, po konsultacjach z zainteresowanymi sektorami rolnictwa. Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 34 ust. 2.

4. Produkty dostarczone do francuskich departamentów zamorskich, na Azory, Maderę i Wyspy Kanaryjskie, objęte korzyściami w ramach szczególnego systemu dostaw i wykorzystane do zaopatrzenia statków i samolotów uważa się za spożyte lokalnie.

5. Na zasadzie odstępstwa od ust. 2 akapit pierwszy lit. a) można wysyłać cukier (kod CN 1701 ) z Azorów do pozostałych części Unii w poniższych ilościach maksymalnych w okresie następujących pięciu lat:

— w 2011 r. : 3 000 ton,

— w 2012 r. : 2 500 ton,

— w 2013 r. : 2 000 ton,

— w 2014 r. : 1 500 ton,

— w 2015 r. : 1 000 ton.

6. Procesy przetwórcze, które mogą prowadzić do tradycyjnego wywozu lub handlu regionalnego bądź do tradycyjnej wysyłki, spełniają, odpowiednio, warunki przetwórstwa stosowane w zakresie uszlachetniania czynnego lub przetwarzania pod kontrolą celną, przewidziane w odpowiednich przepisach Unii, z wyjątkiem wszystkich form zabiegów zwyczajowych.