Artykuł 429

1. Instytucje obliczają swój wskaźnik dźwigni zgodnie z metodą określoną w ust. 2, 3 i 4.

2. Wskaźnik dźwigni oblicza się jako miarę kapitału instytucji podzieloną przez miarę ekspozycji całkowitej tej instytucji i wyraża się jako wartość procentową.

Instytucje obliczają wskaźnik dźwigni w sprawozdawczym dniu odniesienia.

3. Do celów ust. 2 miarą kapitału jest kapitał Tier I.

4. Do celów ust. 2 miarą ekspozycji całkowitej jest suma wartości ekspozycji:

a) aktywów, z wyłączeniem kontraktów na instrumenty pochodne wymienionych w załączniku II, kredytowych instrumentów pochodnych i pozycji, o których mowa w art. 429e, obliczonych zgodnie z art. 429b ust. 1;

b) kontraktów na instrumenty pochodne wymienionych w załączniku II i kredytowych instrumentów pochodnych, w tym pozabilansowych kontraktów i kredytowych instrumentów pochodnych, obliczonych zgodnie z art. 429c i 429d;

c) narzutów z tytułu ryzyka kredytowego kontrahenta w odniesieniu do transakcji finansowanych z użyciem papierów wartościowych, w tym pozabilansowych, obliczonych zgodnie z art. 429e;

d) pozycji pozabilansowych, z wyłączeniem kontraktów na instrumenty pochodne wymienionych w załączniku II, kredytowych instrumentów pochodnych, transakcji finansowanych z użyciem papierów wartościowych i pozycji, o których mowa w art. 429d i 429g, obliczonych zgodnie z art. 429f;

e) standaryzowanych transakcji kupna lub sprzedaży oczekujących na rozliczenie obliczonych zgodnie z art. 429g.

Instytucje traktują transakcje z długim terminem rozliczenia, stosownie do przypadku, zgodnie z akapitem pierwszym lit. a)–d).

Instytucje mogą obniżyć wartości ekspozycji, o których mowa w akapicie pierwszym lit. a) i d), o odpowiadającą kwotę korekt z tytułu ogólnego ryzyka kredytowego zastosowanych, odpowiednio, do pozycji bilansowych i pozabilansowych, z zastrzeżeniem dolnego pułapu wynoszącego 0, jeżeli korekty z tytułu ryzyka kredytowego zmniejszyły kapitał Tier I.

5. Na zasadzie odstępstwa od ust. 4 lit. d) zastosowanie mają następujące warunki:

a) pozycja pozabilansowa zgodna z ust. 4 lit. d), która jest traktowana jako instrument pochodny zgodnie z mającymi zastosowanie standardami rachunkowości, podlega traktowaniu określonemu w lit b) tego ustępu.

b) jeżeli klient instytucji pełniącej rolę uczestnika rozliczającego bezpośrednio zawiera transakcję na instrumentach pochodnych z kontrahentem centralnym, a instytucja gwarantuje kontrahentowi centralnemu wyniki ekspozycji z tytułu transakcji jego klienta, których źródłem jest ta transakcja, instytucja oblicza swoją ekspozycję wynikającą z gwarancji zgodnie z ust. 4 lit. b), tak jakby ta instytucja bezpośrednio zawarła transakcję z klientem, w tym w odniesieniu do otrzymania lub wniesienia zmiennego depozytu zabezpieczającego w środkach pieniężnych.

Sposób traktowania określony w akapicie pierwszym lit. b) ma również zastosowanie do instytucji działającej jako klient wyższego poziomu, która gwarantuje wyniki ekspozycji z tytułu transakcji jej klientów.

Do celów akapitu pierwszego lit. b) oraz akapitu drugiego niniejszego ustępu instytucje mogą uznać podmiot powiązany za klienta, wyłącznie jeżeli podmiot ten nie jest objęty zakresem regulacyjnym konsolidacji na poziomie, na którym ma zastosowanie wymóg ustanowiony w art. 92 ust. 4 lit. e).

6. Do celów ust. 4 lit. e) niniejszego artykułu oraz art. 429g „standaryzowana transakcja kupna lub sprzedaży” oznacza kupno lub sprzedaż składnika aktywów finansowych na podstawie umów, których postanowienia przewidują wymóg dostarczenia składnika aktywów finansowych w okresie ustanowionym zasadniczo przez prawo lub zwyczaj na odnośnym rynku.

7. O ile przepisy niniejszej części wyraźnie nie stanowią inaczej, instytucje obliczają miarę ekspozycji całkowitej zgodnie z następującymi zasadami:

a) do zmniejszenia miary ekspozycji całkowitej nie stosuje się zabezpieczenia rzeczowego lub finansowego, gwarancji lub ograniczenia ryzyka kredytowego, które zostały zakupione;

b) aktywów nie kompensuje się zobowiązaniami.

8. Na zasadzie odstępstwa od ust. 7 lit. b) instytucje mogą obniżyć wartość ekspozycji z tytułu kredytu na prefinansowanie lub kredytu przejściowego o dodatnie saldo na rachunku oszczędnościowym dłużnika, któremu udzielono kredytu, i w mierze ekspozycji całkowitej uwzględnić wyłącznie wynikającą stąd kwotę, o ile spełnione są wszystkie następujące warunki:

a) udzielenie kredytu jest uzależnione od otwarcia rachunku oszczędnościowego w instytucji udzielającej kredytu i zarówno kredyt, jak i rachunek oszczędnościowy są regulowane tymi samymi przepisami sektorowymi;

b) saldo na rachunku oszczędnościowego nie może zostać wycofane, w części ani w całości, przez dłużnika w całym okresie trwania kredytu;

c) instytucja może bezwarunkowo i nieodwołalnie wykorzystać saldo na rachunku oszczędnościowym w celu zaspokojenia wszelkich roszczeń, których źródłem jest umowa kredytu, w przypadkach regulowanych przepisami sektorowymi, o których mowa w lit. a), w tym w przypadku niedokonania płatności przez dłużnika lub jego niewypłacalności.

„Kredyt na prefinansowanie” lub „kredyt przejściowy” oznaczają kredyt, który jest udzielany kredytobiorcy na ograniczony okres w celu zniwelowania jego luk w finansowaniu do czasu udzielenia ostatecznego kredytu zgodnie z kryteriami określonymi w przepisach sektorowych regulujących takie transakcje.