Artykuł 439

Instytucje ujawniają następujące informacje dotyczące ich ekspozycji na ryzyko kredytowe kontrahenta, o którym mowa w części trzeciej tytuł II rozdział 6:

a) opis metod stosowanych do przypisywania kapitału wewnętrznego i limitów kredytowych do ekspozycji na ryzyko kredytowe kontrahenta, w tym metody stosowane do przypisywania tych limitów do ekspozycji wobec kontrahentów centralnych;

b) opis polityk dotyczących gwarancji i innych czynników ograniczających ryzyko kredytowe, takich jak polityka ustanawiania zabezpieczenia i ustalania rezerw kredytowych;

c) opis polityk dotyczących ogólnego i szczególnego ryzyka korelacji zdefiniowanego w art. 291;

d) kwotę zabezpieczenia, które instytucja musiałaby zapewnić, gdyby obniżono jej rating kredytowy;

e) kwotę otrzymanych i przekazanych zabezpieczeń wydzielonych i niewydzielonych według rodzaju zabezpieczenia, dodatkowo w podziale na zabezpieczenia stosowane wobec transakcji na instrumentach pochodnych i wobec transakcji finansowanych z użyciem papierów wartościowych;

f) w przypadku transakcji na instrumentach pochodnych – wartości ekspozycji przed wystąpieniem skutku ograniczenia ryzyka kredytowego i po wystąpieniu tego skutku, ustalone zgodnie z metodami określonymi w części trzeciej tytuł II rozdział 6 sekcje 3–6, bez względu na to, która metoda ma zastosowanie, oraz związane z tym kwoty ekspozycji na ryzyko w podziale na mające zastosowanie metody;

g) w przypadku transakcji finansowanych z użyciem papierów wartościowych – wartości ekspozycji przed wystąpieniem skutku ograniczenia ryzyka kredytowego i po wystąpieniu tego skutku, ustalone zgodnie z metodami określonymi w części trzeciej tytuł II rozdziały 4 i 6, bez względu na to, która metoda została wykorzystana, oraz związane z tym kwoty ekspozycji na ryzyko w podziale na mające zastosowanie metody;

h) wartości ekspozycji po wystąpieniu skutków ograniczenia ryzyka kredytowego oraz związane z tym ekspozycje na ryzyko w odniesieniu do narzutu kapitałowego z tytułu korekty wyceny kredytowej, oddzielnie dla każdej metody, zgodnie z częścią trzecią tytuł VI;

i) wartość ekspozycji wobec kontrahentów centralnych oraz związane z tym ekspozycje na ryzyko w ramach zakresu części trzeciej tytuł II rozdział 6 sekcja 9, oddzielnie dla kwalifikujących się i niekwalifikujących się kontrahentów centralnych, i w podziale na rodzaje ekspozycji;

j) kwoty referencyjne i wartość godziwą kredytowych transakcji pochodnych; kredytowe transakcje pochodne wyszczególnia się w podziale na rodzaj produktu; w ramach każdego rodzaju produktu kredytowe transakcje pochodne dzieli się dalej według nabytej ochrony kredytowej i sprzedanej ochrony kredytowej;

k) oszacowanie współczynnika alfa, jeżeli instytucja otrzymała zezwolenie właściwych organów na stosowanie własnego oszacowania współczynnika alfa zgodnie z art. 284 ust. 9;

l) oddzielnie – ujawnione informacje ujęte w art. 444 lit. e) i art. 452 lit. g);

m) w przypadku instytucji stosujących metody określone w części trzeciej tytuł II rozdział 6 sekcje 4–5 – wielkość ich działalności bilansowej i pozabilansowej dotyczącej instrumentów pochodnych, obliczoną, stosownie do przypadku, zgodnie z art. 273a ust. 1 lub 2.

Jeżeli bank centralny państwa członkowskiego udziela wsparcia płynnościowego w formie transakcji zamiany zabezpieczeń, właściwy organ może zwolnić instytucje z wymogów określonych w akapicie pierwszym lit. d) i e), gdy uzna, że ujawnienie informacji, o których mowa w tych przepisach, mogłoby ujawnić fakt udzielenia awaryjnego wsparcia płynnościowego. Do tych celów właściwy organ określa stosowne progi i obiektywne kryteria.