Artykuł 465

1. Na zasadzie odstępstwa od art. 92 ust. 3 akapit pierwszy i bez uszczerbku dla odstępstwa określonego w art. 92 ust. 3 akapit drugi, przy obliczaniu łącznej kwoty ekspozycji na ryzyko instytucje mogą stosować następujący współczynnik x:

a) 50 % w okresie od dnia 1 stycznia 2025 r. do dnia 31 grudnia 2025 r.;

b) 55 % w okresie od dnia 1 stycznia 2026 r. do dnia 31 grudnia 2026 r.;

c) 60 % w okresie od dnia 1 stycznia 2027 r. do dnia 31 grudnia 2027 r.;

d) 65 % w okresie od dnia 1 stycznia 2028 r. do dnia 31 grudnia 2028 r.;

e) 70 % w okresie od dnia 1 stycznia 2029 r. do dnia 31 grudnia 2029 r.

2. Na zasadzie odstępstwa od art. 92 ust. 3 akapit pierwszy i bez uszczerbku dla odstępstwa określonego w art. 92 ust. 3 akapit drugi, przy obliczaniu łącznej kwoty ekspozycji na ryzyko instytucje mogą do dnia 31 grudnia 2029 r. stosować następujący wzór:

Do celów tego obliczenia instytucje uwzględniają mający zastosowanie współczynnik x, o którym mowa w ust. 1.

3. Na zasadzie odstępstwa od art. 92 ust. 5 lit. a) ppkt (ii) i bez uszczerbku dla odstępstwa określonego w art. 92 ust. 3 akapit drugi, instytucje mogą do dnia 31 grudnia 2032 r. przypisywać wagę ryzyka równą 65 % ekspozycjom wobec przedsiębiorstw, które nie mają oceny kredytowej sporządzonej przez wyznaczoną ECAI, oraz pod warunkiem że według szacunków tych instytucji PD tych dłużników, obliczone zgodnie z częścią trzecią tytuł II rozdział 3, nie jest wyższe niż 0,5 %.

EUNB i EUNGiPW, we współpracy z EUNUiPPE, monitorują stosowanie przejściowego sposobu ujmowania określonego w akapicie pierwszym i oceniają w szczególności:

a) dostępność ocen kredytowych sporządzanych przez wyznaczone ECAI dla przedsiębiorstw oraz stopień, w jakim wpływa to na udzielanie przez instytucje kredytów przedsiębiorstwom;

b) rozwój agencji ratingowych, bariery wejścia na rynek dla nowych agencji ratingowych, odsetek przedsiębiorstw decydujących się na poddanie się ocenie przez co najmniej jedną z tych agencji oraz utrudnienia w dostępności ocen kredytowych sporządzanych przez ECAI dla przedsiębiorstw;

c) możliwe środki służące wyeliminowaniu utrudnień, z uwzględnieniem różnic między sektorami gospodarki i obszarami geograficznymi oraz opracowania rozwiązań opartych na inicjatywie prywatnej lub publicznej, takich jak punktowa ocena kredytowa, prywatne ratingi zlecane przez instytucje, a także ratingi banków centralnych;

d) adekwatność kwot ekspozycji ważonych ryzykiem w odniesieniu do ekspozycji wobec przedsiębiorstw bez ratingu oraz ich wpływ na stabilność finansową;

e) metody przyjęte w państwach trzecich wobec stosowania minimalnego progu kapitałowego do ekspozycji wobec przedsiębiorstw oraz potencjalne długoterminowe skutki tych podejść dla równych warunków działania;

f) przestrzeganie odnośnych standardów uzgodnionych na szczeblu międzynarodowym opracowanych przez Bazylejski Komitet Nadzoru Bankowego.

EUNB i EUNGiPW, we współpracy z EUNUiPPE, przedstawią Komisji sprawozdanie ze swoich ustaleń do dnia 10 lipca 2029 r.

Na podstawie tego sprawozdania i z należytym uwzględnieniem odnośnych standardów uzgodnionych na szczeblu międzynarodowym opracowanych przez Bazylejski Komitet Nadzoru Bankowego Komisja w stosownych przypadkach przedłoży Parlamentowi Europejskiemu i Radzie wniosek ustawodawczy do dnia 31 grudnia 2031 r.

4. Na zasadzie odstępstwa od art. 92 ust. 5 lit. a) ppkt (iv) i bez uszczerbku dla odstępstwa określonego w art. 92 ust. 3 akapit drugi, do dnia 31 grudnia 2029 r. instytucje zastępują wartość alfa wartością 1 przy obliczaniu wartości ekspozycji dla kontraktów wymienionych w załączniku II zgodnie z metodami określonymi w części trzeciej tytuł II rozdział 6 sekcja 3, jeżeli te same wartości ekspozycji obliczane są zgodnie z metodą określoną w części trzeciej tytuł II rozdział 6 sekcja 6 do celów obliczenia łącznej kwoty ekspozycji na ryzyko bez zastosowania minimalnego progu kapitałowego.

5. Na zasadzie odstępstwa od art. 92 ust. 5 lit. a) ppkt (ii) i bez uszczerbku dla odstępstwa określonego w art. 92 ust. 3 akapit drugi, oraz o ile spełnione są wszystkie warunki określone w ust. 8 niniejszego artykułu, państwa członkowskie mogą zezwolić instytucjom na przypisywanie:

a) do dnia 31 grudnia 2032 r. – wagi ryzyka równej 10 % do części ekspozycji zabezpieczonych hipotekami na nieruchomościach mieszkalnych do 55 % wartości nieruchomości określonej zgodnie z art. 125 ust. 1 akapit pierwszy; oraz

b) do dnia 31 grudnia 2029 r. – wagi ryzyka równej 45 % do wszelkiej pozostałej części ekspozycji zabezpieczonych hipotekami na nieruchomościach mieszkalnych do 80 % wartości nieruchomości określonej zgodnie z art. 125 ust. 1 akapit pierwszy, pod warunkiem że nie stosuje się korekty wymogów w zakresie funduszy własnych z tytułu ryzyka kredytowego, o której mowa w art. 501.

6. Do celów ust. 6 lit. a) w przypadku, gdy instytucja posiada zastaw podporządkowany, a istnieją bardziej uprzywilejowane zastawy, które nie są w posiadaniu tej instytucji, aby określić część ekspozycji tej instytucji, której należy przypisać wagę ryzyka równą 10 %, kwotę 55 % wartości nieruchomości pomniejsza się o kwotę bardziej uprzywilejowanych zastawów, które nie są w posiadaniu instytucji.

Jeżeli zastawy, które nie są w posiadaniu instytucji, są zastawami o takim samym stopniu uprzywilejowania co zastaw posiadany przez instytucję, aby określić część ekspozycji tej instytucji, której należy przypisać wagę ryzyka równą 10 %, kwotę 55 % wartości nieruchomości pomniejszoną o kwotę wszelkich bardziej uprzywilejowanych zastawów niebędących w posiadaniu instytucji, zmniejsza się o iloczyn:

a) 55 % wartości nieruchomości pomniejszonej o kwotę zastawów bardziej uprzywilejowanych, jeśli takie istnieją, zarówno w posiadaniu instytucji, jak i w posiadaniu innych instytucji; oraz

b) kwoty zastawów, które nie są w posiadaniu instytucji i mają taki sam stopień uprzywilejowania co zastaw posiadany przez instytucję, podzielonej przez sumę wszystkich zastawów o takim samym stopniu uprzywilejowania.

7. Do celów ust. 6 lit. b) w przypadku, gdy instytucja posiada zastaw podporządkowany, a istnieją zastawy bardziej uprzywilejowane, które nie są w posiadaniu tej instytucji, aby określić część ekspozycji tej instytucji, której należy przypisać wagę ryzyka równą 45 %, kwotę 80 % wartości nieruchomości pomniejsza się o kwotę zastawów bardziej uprzywilejowanych, które nie są w posiadaniu instytucji.

Jeśli zastawy, które nie są w posiadaniu instytucji, są zastawami o takim samym stopniu uprzywilejowania co zastaw posiadany przez instytucję, aby określić część ekspozycji tej instytucji, której należy przypisać wagę ryzyka równą 45 %, kwotę 80 % wartości nieruchomości pomniejszoną o kwotę wszelkich zastawów bardziej uprzywilejowanych niebędących w posiadaniu instytucji, zmniejsza się o iloczyn:

a) 80 % wartości nieruchomości pomniejszonej o kwotę zastawów bardziej uprzywilejowanych, jeśli takie istnieją, zarówno w posiadaniu instytucji, jak i w posiadaniu innych instytucji; oraz

b) kwoty zastawów, które nie są w posiadaniu instytucji i mają taki sam stopień uprzywilejowania co zastaw posiadany przez instytucję, podzielonej przez sumę wszystkich zastawów o takim samym stopniu uprzywilejowania.

8. Do celów ust. 5 niniejszego artykułu spełnione muszą być wszystkie poniższe warunki:

a) ekspozycje kwalifikują się do traktowania na mocy art. 125 ust. 1;

b) kwalifikujące się ekspozycje są ważone ryzykiem zgodnie z częścią trzecią tytuł II rozdział 3;

c) nieruchomość mieszkalna stanowiąca zabezpieczenie kwalifikujących się ekspozycji znajduje się w państwie członkowskim, które dopuściło możliwość stosowania wspomnianych wag ryzyka;

d) w okresie ostatnich ośmiu lat straty instytucji – w żadnym danym roku, zgodnie z informacjami przekazanymi przez instytucję na mocy art. 430a ust. 1 lit. a) i c) lub zgodnie z art. 101 ust. 1 lit. a) i c) w brzmieniu tych liter obowiązującym w dniu 27 czerwca 2021 r. – z tytułu części takich ekspozycji zabezpieczonych hipotekami na nieruchomościach mieszkalnych do niższej z następujących wartości: kwoty stanowiącej zabezpieczenie i 55 % wartości nieruchomości, chyba że zostanie postanowione inaczej na mocy art. 124 ust. 9, nie przekraczają średnio 0,25 % sumy wartości ekspozycji wszystkich należności z tytułu ekspozycji zabezpieczonych hipotekami na nieruchomościach mieszkalnych;

e) w przypadku kwalifikujących się ekspozycji instytucji przysługują wymienione poniżej możliwe do wyegzekwowania prawa w przypadku niewykonania lub niespłacenia zobowiązań przez dłużnika:

(i) prawo do nieruchomości mieszkalnej stanowiącej zabezpieczenie ekspozycji lub prawo do ustanowienia hipoteki na nieruchomości mieszkalnej zgodnie z art. 108 ust. 5 lit. g);

(ii) prawo do innych aktywów lub dochodu dłużnika wynikające z umowy albo z mających zastosowanie przepisów krajowych;

f) właściwy organ zweryfikował, czy spełnione są warunki określone w lit. a)– e).

9. Jeżeli skorzystano z możliwości, o której mowa w ust. 5 i 6, oraz o ile spełnione są wszystkie warunki określone w ust. 8, do dnia 31 grudnia 2032 r. instytucje mogą przypisywać następujące wagi ryzyka wszelkiej pozostałej części ekspozycji zabezpieczonych hipotekami na nieruchomościach mieszkalnych, o których mowa w ust. 5 lit. b):

a) 52,5 % w okresie od dnia 1 stycznia 2030 r. do dnia 31 grudnia 2030 r.;

b) 60 % w okresie od dnia 1 stycznia 2031 r. do dnia 31 grudnia 2031 r.;

c) 67,5 % w okresie od dnia 1 stycznia 2032 r. do dnia 31 grudnia 2032 r.

10. Państwa członkowskie powiadamiają EUNB, jeżeli skorzystają z możliwości, o której mowa w ust. 5, i uzasadniają swoją decyzję. Właściwe organy przekazują EUNB szczegółowe informacje na temat wszystkich weryfikacji, o których mowa w ust. 8 lit. f).

11. EUNB monitoruje stosowanie przejściowego sposobu ujmowania ustanowionego w ust. 5 oraz przedstawi Komisji sprawozdanie ze swoich ustaleń na temat adekwatności powiązanych wag ryzyka do dnia 31 grudnia 2028 r.

Na podstawie tego sprawozdania i z należytym uwzględnieniem odnośnych standardów uzgodnionych na szczeblu międzynarodowym opracowanych przez Bazylejski Komitet Nadzoru Bankowego Komisja w stosownych przypadkach przedłoży Parlamentowi Europejskiemu i Radzie wniosek ustawodawczy do dnia 31 grudnia 2031 r.

12. Każde przedłużenie obowiązywania któregokolwiek z rozwiązań przejściowych, o których mowa w ust. 3, 5 i 9 niniejszego artykułu oraz w art. 495b ust. 1, art. 495c ust. 1 i art. 495d ust. 1, jest ograniczone do czterech lat i jest uzasadnione oceną równoważną ocenom, o których mowa w tych artykułach.

13. Na zasadzie odstępstwa od art. 92 ust. 5 lit. a) ppkt (iii) lub lit. b) ppkt (ii) i bez uszczerbku dla odstępstwa określonego w art. 92 ust. 3 akapit drugi, w przypadku ekspozycji ważonych ryzykiem z zastosowaniem metody SEC-IRBA lub metody wewnętrznych oszacowań zgodnie z art. 92 ust. 4, jeżeli część standardowej łącznej kwoty ekspozycji ważonej ryzykiem z tytułu ryzyka kredytowego, ryzyka rozmycia, ryzyka kredytowego kontrahenta lub ryzyka rynkowego wynikającego z działalności zaliczanej do portfela handlowego jest obliczana przy użyciu metody SEC-SA zgodnie z art. 261 lub 262, do dnia 31 grudnia 2032 r. instytucje stosują następujący współczynnik p:

a) p = 0,25 dla pozycji sekurytyzacyjnej, do której ma zastosowanie art. 262;

b) p = 0,5 dla pozycji sekurytyzacyjnej, do której ma zastosowanie art. 261.