Załącznik II

CZĘŚĆ 1

Definicje kategorii instrumentów

1. Poniższa tabela przedstawia szczegółowy typowy opis kategorii instrumentów, które krajowe banki centralne (KBC) przekładają na kategorie stosowane na szczeblu krajowym zgodnie z niniejszym rozporządzeniem. Tabela nie jest listą pojedynczych instrumentów finansowych, a opisy nie są wyczerpujące. Definicje odnoszą się do europejskiego systemu rachunków narodowych i regionalnych w Unii Europejskiej (zwanego dalej „ESA 2010”) wprowadzonego rozporządzeniem (UE) nr 549/2013.

2. Dla niektórych kategorii instrumentów wymaga się podziałów wg terminów. Dotyczą one terminu pierwotnego, tj. terminu określonego w chwili emisji, który oznacza ustalony okres życia instrumentu finansowego, przed upływem którego nie może on być wykupiony (np. dłużne papiery wartościowe) lub może być wykupiony jedynie z zastrzeżeniem poniesienia określonej kary (np. niektóre rodzaje depozytów).

3. Należności finansowe można podzielić w zależności od tego, czy są one zbywalne czy niezbywalne. Należność jest zbywalna, gdy jej własność może być bezzwłocznie przeniesiona z jednej jednostki na inną poprzez dostawę lub indos lub kompensatę (jak w przypadku finansowych instrumentów pochodnych). Podczas gdy każdy instrument finansowy może być potencjalnie przedmiotem obrotu, to instrumenty zbywalne przeznaczone są do obrotu na zorganizowanych giełdach albo rynkach pozagiełdowych, chociaż istnienie rzeczywistego obrotu nie jest warunkiem zbywalności.

4. Wszystkie aktywa i pasywa muszą być przekazywane w ujęciu brutto, tj. aktywa nie są pomniejszane o pasywa.

Tabela A

Definicje kategorii instrumentów aktywów i pasywów PS

KATEGORIE AKTYWÓW

Kategoria

Opis najważniejszych cech

1. Depozyty oraz kredyty i pożyczki

Na potrzeby sprawozdawczości ta kategoria obejmuje środki przyznane kredytobiorcom przez PS, potwierdzone dokumentami niezbywalnymi lub niepotwierdzone w formie dokumentów.

Pozycja ta obejmuje:

— depozyty, takie jak depozyty bieżące, depozyty terminowe i depozyty z terminem wypowiedzenia, złożone przez PS,

— kredyty i pożyczki udzielone przez PS,

— należności z tytułu operacji z otrzymanym przyrzeczeniem odkupu z zabezpieczeniem gotówkowym: zapis przeciwstawny do gotówki wypłaconej w zamian za papiery wartościowe nabyte przez PS po określonej cenie z wyraźnym przyrzeczeniem odsprzedaży tych samych (lub podobnych) papierów wartościowych po ustalonej cenie w ustalonym przyszłym terminie,

— należności z tytułu pożyczek papierów wartościowych z zabezpieczeniem gotówkowym: zapis przeciwstawny do gotówki wypłaconej za papiery wartościowe pożyczone przez PS.

Na potrzeby niniejszego rozporządzenia, pozycja ta obejmuje również znajdujące się w obiegu zasoby znaków pieniężnych wyrażonych w euro i walutach obcych, powszechnie używane do dokonywania płatności.

2. Sekurytyzowane kredyty i pożyczki

Na potrzeby sprawozdawczości ta pozycja obejmuje kredyty i pożyczki pozyskane przez PS od inicjatora operacji. Kredyty i pożyczki to aktywa finansowe, które powstają w wyniku operacji przekazania przez wierzyciela środków kredytobiorcy, potwierdzonej niezbywalnymi dokumentami lub niepotwierdzonej dokumentami.

Pozycja ta obejmuje również:

— leasing finansowy na rzecz osób trzecich: leasing finansowy jest umową, na mocy której prawny właściciel aktywów trwałych („finansujący”) przekazuje ryzyka i korzyści wynikające z własności aktywa osobie trzeciej („korzystający). Dla celów statystycznych leasing finansowy wykazywany jest jako kredyt udzielony korzystającemu przez finansującego (umożliwiający korzystającemu nabycie środków trwałych). Leasing finansowy udzielony przez inicjatora operacji (działającego jako finansujący) wykazuje się w pozycji aktywów „sekurytyzowane kredyty i pożyczki”. Aktywa przekazane korzystającemu są wykazywane w bilansie korzystającego, a nie finansującego,

— kredyty i pożyczki zagrożone, które nie zostały jeszcze spłacone lub nie utraciły całkowitej wartości: kredyty i pożyczki zagrożone to takie kredyty i pożyczki, których spłata jest przeterminowana lub w jakikolwiek inny sposób zidentyfikowana jako zagrożona,

— niezbywalne papiery wartościowe: dłużne papiery wartościowe, które nie są zbywalne i nie mogą być przedmiotem obrotu na rynkach wtórnych,

— kredyty i pożyczki w obrocie: kredyty i pożyczki, które de facto stały się zbywalne, wykazuje się w pozycji „sekurytyzowane kredyty i pożyczki”, z zastrzeżeniem, że nie istnieją dowody obrotu nimi na rynkach wtórnych. W przeciwnym przypadku kredyty i pożyczki w obrocie wykazuje się w kategorii „dłużne papiery wartościowe”,

— zadłużenie podporządkowane w formie depozytów lub kredytów i pożyczek: podporządkowane instrumenty dłużne umożliwiają dodatkowe roszczenie wobec emitenta, które może być zrealizowane dopiero po zaspokojeniu roszczeń wyższej rangi, Posiadają one pewne właściwości „udziałów kapitałowych”. Na potrzeby statystyki zadłużenie podporządkowane wykazuje się według właściwości danego instrumentu, tj. jako „sekurytyzowane kredyty i pożyczki” lub jako „dłużne papiery wartościowe”. Jeżeli na potrzeby statystyki zadłużenie podporządkowane PS ogółem wyrażone jest jedną kwotą, należy ją wykazać w pozycji „dłużne papiery wartościowe”, ponieważ zadłużenie podporządkowane przyjmuje głównie formę dłużnych papierów wartościowych, rzadziej kredytów i pożyczek,

— sekurytyzowane kredyty i pożyczki przekazywane są po cenie nominalnej, nawet jeśli zostały nabyte od inicjatora po innej cenie. Zapis przeciwstawny do różnicy między ceną nominalną a ceną zakupu wykazuje się w pozycji „pozostałe pasywa”.

Pozycja obejmuje sekurytyzowane kredyty i pożyczki, niezależnie od tego, czy obowiązujące standardy rachunkowości wymagają ujmowania takich kredytów lub pożyczek w bilansie PS.

3. Dłużne papiery wartościowe

Dłużne papiery wartościowe, które są zbywalnymi instrumentami finansowymi służącymi jako dowód zaciągnięcia długu, są zwykle przedmiotem obrotu na rynkach wtórnych lub mogą być rozliczane na rynku i nie nadają posiadaczowi żadnych praw własności w stosunku do instytucji emitującej.

Pozycja ta obejmuje:

— papiery wartościowe dające ich posiadaczowi bezwarunkowe prawo do stałego lub umownie ustalonego dochodu w postaci płatności kuponowych lub określonej stałej kwoty w stałym terminie lub terminach, poczynając od daty określonej w momencie emisji,

— kredyty i pożyczki, które stały się zbywalne na zorganizowanym rynku, tj. kredyty i pożyczki w obrocie, pod warunkiem że istnieje potwierdzenie, iż są one przedmiotem obrotu na rynkach wtórnych, w tym istnienie twórców rynku (money makers), oraz częstych notowań aktywa finansowego, np. w formie widełek cen kupna i sprzedaży (bid-offer spreads). W przeciwnym razie należy je klasyfikować jako „sekurytyzowane kredyty i pożyczki”,

— zadłużenie podporządkowane w formie dłużnych papierów wartościowych.

Papiery wartościowe pożyczane w ramach operacji pożyczania papierów wartościowych lub sprzedane w ramach operacji z przyrzeczeniem odkupu pozostają w bilansie pierwotnego właściciela – i nie są przenoszone do bilansu tymczasowego nabywcy – w sytuacji, gdy transakcja odwrotna została wyraźnie przyrzeczona, a nie jest jedynie możliwą do zrealizowania opcją. Jeżeli tymczasowy nabywca sprzedaje otrzymane papiery wartościowe, transakcja sprzedaży musi zostać ujęta w bilansie tymczasowego nabywcy ze znakiem ujemnym w portfelu papierów wartościowych.

Pozycja obejmuje dłużne papiery wartościowe, niezależnie od tego, czy obowiązujące standardy rachunkowości wymagają ujmowania papierów wartościowych w bilansie PS.

4. Pozostałe sekurytyzowane aktywa

Pozycja obejmuje sekurytyzowane aktywa nieuwzględnione w kategoriach 2 i 3, takie jak należności z tytułu podatków i należności z tytułu towarów i usług, niezależnie od tego, czy obowiązujące standardy rachunkowości wymagają ujmowania tych aktywów w bilansie PS.

5. Udziały kapitałowe i udziały/jednostki uczestnictwa w funduszach inwestycyjnych

Aktywa finansowe reprezentujące prawa własności w przedsiębiorstwach i jednostkach typu przedsiębiorstwo. Takie aktywa zazwyczaj uprawniają posiadaczy do udziału w zyskach przedsiębiorstw lub jednostek typu przedsiębiorstwo oraz do udziału w ich aktywach netto w przypadku likwidacji.

Pozycja obejmuje akcje notowane i nienotowane, pozostałe udziały kapitałowe, udziały/jednostki uczestnictwa w FRP, udziały/jednostki uczestnictwa w FI niebędących FRP.

Udziały kapitałowe pożyczone w ramach operacji pożyczania udziałów kapitałowych lub sprzedane w ramach operacji z przyrzeczeniem odkupu podlegają takim samym zasadom jak „dłużne papiery wartościowe” w kategorii 3.

6. Instrumenty pochodne

Instrumenty pochodne są instrumentami finansowymi powiązanymi z konkretnym instrumentem finansowym, wskaźnikiem lub towarem, poprzez które można samoistnie obracać ściśle określonym ryzykiem finansowym na rynkach finansowych.

Pozycja ta obejmuje:

— opcje,

— warranty,

— futures,

— kontrakty typu forward,

— swapy,

— kredytowe instrumenty pochodne.

Instrumenty pochodne wykazywane są w bilansie w ujęciu brutto według ich wartości rynkowej. Poszczególne kontrakty na instrumenty pochodne, których wartość rynkowa brutto jest dodatnia, wykazuje się po stronie aktywnej bilansu, natomiast kontrakty, których wartość rynkowa brutto jest ujemna – po stronie pasywnej bilansu.

W bilansie nie wykazuje się przyszłych zobowiązań brutto z tytułu kontraktów dotyczących instrumentów pochodnych.

Ta pozycja nie obejmuje instrumentów pochodnych, które – zgodnie ze standardami krajowymi – nie są wykazywane w bilansie.

7. Aktywa niefinansowe (w tym środki trwałe)

Aktywa rzeczowe oraz wartości niematerialne i prawne inne niż aktywa finansowe. Środki trwałe to aktywa niefinansowe, które są używane przez FI w sposób powtarzalny lub ciągły przez okres dłuższy niż jeden rok.

Ta pozycja obejmuje budynki mieszkalne, pozostałe budynki i struktury, maszyny i urządzenia, kosztowności oraz produkty własności intelektualnej, takie jak oprogramowanie komputerowe i bazy danych.

8. Pozostałe aktywa

Pozycja „pozostałe aktywa” jest pozycją rezydualną po stronie aktywnej bilansu, definiowaną jako „aktywa nieuwzględnione w innych pozycjach”. Pozycja ta może obejmować:

— odsetki należne od depozytów oraz kredytów i pożyczek,

— odsetki należne od dłużnych papierów wartościowych,

— należności niezwiązane z podstawową działalnością PS.

KATEGORIE PASYWÓW

Kategoria

Opis najważniejszych cech

9. Depozyty oraz kredyty i pożyczki otrzymane

Kwoty należne wierzycielom od PS, inne niż kwoty wynikające z emisji zbywalnych papierów wartościowych. Pozycja ta obejmuje:

— kredyty i pożyczki: kredyty i pożyczki udzielone sprawozdającemu PS potwierdzone niezbywalnymi dokumentami lub niepotwierdzone dokumentami,

— niezbywalne instrumenty dłużne wyemitowane przez PS: wyemitowane niezbywalne instrumenty dłużne zazwyczaj klasyfikowane są jako „depozyty”. Wyemitowane przez podmioty sprawozdające instrumenty niezbywalne, które stały się zbywalne i mogą być przedmiotem obrotu na rynkach wtórnych, należy reklasyfikować jako „dłużne papiery wartościowe”,

— umowy odkupu i operacje typu umowy odkupu z zabezpieczeniem gotówkowym: zapis przeciwstawny do wycofanych papierów wartościowych sprzedanych przez PS po określonej cenie z jednoczesnym wyraźnym przyrzeczeniem odkupu tych samych (lub podobnych) papierów wartościowych po ustalonej cenie w ustalonym przyszłym terminie. Kwoty otrzymane przez PS w wyniku przeniesienia papierów wartościowych na osobę trzecią („tymczasowy nabywca”) wykazywane są w tej pozycji, jeżeli transakcja odwrotna została wyraźnie przyrzeczona, a nie jest tylko możliwą do zrealizowania opcją. Oznacza to, że PS ponoszą ryzyko i zachowują korzyści wynikające z posiadania papierów wartościowych stanowiących podstawę tej operacji,

— zabezpieczenie gotówkowe otrzymane w zamian za pożyczone papiery wartościowe: kwoty wynikające z wycofania papierów wartościowych tymczasowo przeniesionych na osobę trzecią w formie pożyczki papierów wartościowych z zabezpieczeniem gotówkowym,

— środki pieniężne otrzymane w wyniku przeprowadzonych operacji tymczasowego przeniesienie złota z zabezpieczeniem gotówkowym.

10. Emisja dłużnych papierów wartościowych

Papiery wartościowe niebędące udziałami kapitałowymi, wyemitowane przez PS, zwykle zbywalne i będące przedmiotem obrotu na rynkach wtórnych lub rozliczane na rynku, które nie dają posiadaczowi praw własności w stosunku do instytucji emitującej. Kategoria ta obejmuje między innymi emisję papierów wartościowych w formie:

— papierów wartościowych zabezpieczonych na aktywach,

— kredytowych instrumentów pochodnych (credit-linked notes),

— ubezpieczeniowych instrumentów finansowych (insurance-linked securities).

11. Kapitał i rezerwy

Na potrzeby systemu sprawozdawczego kategoria ta obejmuje środki pochodzące z emisji kapitału własnego przez PS na rzecz udziałowców lub innych właścicieli, nadające posiadaczom prawa własności w PS, a ogólnie dające im prawo do udziału w jego zyskach i funduszach własnych w przypadku likwidacji. Uwzględnia się również środki pochodzące z niepodzielonych zysków lub środków zarezerwowanych przez PS na możliwe przyszłe płatności i zobowiązania. Kategoria ta obejmuje:

— kapitał własny,

— niepodzielone zyski lub środki,

— rezerwy ogólne i celowe na kredyty, papiery wartościowe i inne rodzaje aktywów,

— jednostki uczestnictwa funduszy sekurytyzacyjnych.

12. Instrumenty pochodne

Zobacz kategorię 6.

13. Pozostałe pasywa

Pozycja „pozostałe pasywa” jest pozycją rezydualną po stronie pasywnej bilansu, definiowaną jako „pasywa nieuwzględnione w innych pozycjach”.

Pozycja ta może obejmować:

— odsetki należne od depozytów oraz kredytów i pożyczek,

— odsetki należne od wyemitowanych papierów wartościowych,

— zobowiązania niedotyczące działalności podstawowej PS (kwoty należne dostawcom, podatki, wynagrodzenia, składki na ubezpieczenie społeczne itd.),

— rezerwy na zobowiązania wobec osób trzecich (emerytury, dywidendy itd.),

— pozycje netto z tytułu pożyczek papierów wartościowych bez zabezpieczenia gotówkowego,

— zobowiązania netto z tytułu przyszłych rozliczeń transakcji na papierach wartościowych,

— zapis przeciwstawny do korekt z tytułu aktualizacji wyceny kredytów, tj. cena nominalna pomniejszona o cenę zakupu.

Odsetki należne od wyemitowanych papierów wartościowych są wymagane jako osobna pozycja oznaczona „w tym”, o ile właściwy KBC nie udzieli wyłączenia dla sytuacji w których dane mogą zostać pozyskane lub oszacowane z innych źródeł.

CZĘŚĆ 2

Definicje sektorów

ESA 2010 jest standardem klasyfikacji sektorowej. Poniższa tabela zawiera szczegółowy standard opisowy sektorów, który KBC przenoszą na kategorie krajowe zgodnie w niniejszym rozporządzeniem. Partnerów transakcji z siedzibą na obszarze państwa członkowskiego strefy euro identyfikuje się według sektora zgodnie z listami prowadzonymi przez Europejski Bank Centralny (EBC) dla celów statystycznych oraz wskazówkami EBC dotyczącymi statystycznej klasyfikacji partnerów transakcji, które zawiera „Instrukcja w sprawie klasyfikacji sektorowej w statystyce monetarnej oraz instytucji i rynków finansowych. Wskazówki dotyczące statystycznej klasyfikacji partnerów transakcji”. Instytucje kredytowe mające siedzibę poza państwami członkowskimi, których walutą jest euro, są określane są terminem „banki”, a nie „MIF”. Analogicznie, termin „instytucje inne niż MIF” dotyczy wyłącznie instytucji strefy euro; w przypadku państw członkowskich spoza strefy euro stosuje się określenie „instytucje niebankowe”.

Tabela B

Definicje sektorów

Sektor

Definicja

1. MIF

MIF w znaczeniu określonym w art. 1 rozporządzenia (UE) nr 1071/2013 (EBC/2013/33). Sektor obejmuje KBC, instytucje kredytowe będące rezydentami w rozumieniu definicji określonej w prawie Unii Europejskiej, FRP, inne instytucje finansowe, które prowadzą działalność gospodarczą polegającą na przyjmowaniu depozytów lub bliskich substytutów depozytów od podmiotów innych niż MIF, a także udzielaniu na własny rachunek, przynajmniej w sensie ekonomicznym, kredytów i pożyczek lub inwestowaniu w papiery wartościowe oraz instytucje pieniądza elektronicznego, których podstawową działalnością jest pośrednictwo finansowe polegające na emitowaniu pieniądza elektronicznego.

2. Sektor instytucji rządowych i samorządowych

Sektor instytucji rządowych i samorządowych (S.13) składa się z jednostek instytucjonalnych będących producentami nierynkowymi, których produkcja globalna przeznaczona jest na spożycie indywidualne i ogólnospołeczne, finansowanych z obowiązkowych płatności dokonywanych przez jednostki należące do pozostałych sektorów, a także z jednostek instytucjonalnych, których podstawową działalnością jest redystrybucja dochodu i bogactwa narodowego.(ESA 2010, par. 2.111–2.113).

3. FI niebędące FRP

FI w znaczeniu określonym w art. 1 rozporządzenia (UE) nr 1071/2013 (EBC/2013/33). Do tego podsektora zalicza się wszystkie przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania oprócz FRP, które inwestują w aktywa finansowe lub niefinansowe, o ile celem ich działalności jest inwestowanie kapitału pochodzącego od ogółu inwestorów.

4. Pozostałe instytucje pośrednictwa finansowego, z wyjątkiem instytucji ubezpieczeniowych i funduszy emerytalno- rentowych + pomocnicze instytucje finansowe + instytucje finansowe typu captive i udzielające pożyczek

Podsektor pozostałych instytucji pośrednictwa finansowego, z wyjątkiem instytucji ubezpieczeniowych i funduszy emerytalno-rentowych (S.125) obejmuje wszystkie finansowe instytucje i jednostki typu przedsiębiorstwo, których podstawową działalnością jest pośrednictwo finansowe realizowane poprzez zaciąganie zobowiązań w formach innych niż gotówka, depozyty lub bliskie substytuty depozytów lub udziały funduszy inwestycyjnych, bądź związanych z ubezpieczeniami, emeryturami i rentami oraz standaryzowanymi programami gwarancyjnymi od jednostek instytucjonalnych, zgodnie z definicją zawartą w niniejszym rozporządzeniu PS zaliczane są do tego podsektora (ESA 2010 par. 2.86–2.94).

Podsektor pomocniczych instytucji finansowych (S.126) obejmuje wszystkie finansowe instytucje i jednostki typu przedsiębiorstwo, których podstawowa działalność jest ściśle związana z pośrednictwem finansowym, ale same nie są instytucjami pośrednictwa finansowego. Do tego podsektora zalicza się także centrale, których jednostki zależne to w całości lub większości przedsiębiorstwa niefinansowe (ESA 2010 par. 2.95–2.97).

Podsektor instytucji finansowych typu captive i udzielających pożyczek (S.127) składa się ze wszystkich finansowych instytucji i jednostek typu przedsiębiorstwo, których działalność nie polega ani na pośrednictwie finansowym, ani na pomocniczych usługach finansowych, a większość ich aktywów albo ich zobowiązań nie jest przedmiotem transakcji na otwartych rynkach. Do tego podsektora zalicza się: spółki holdingowe, które mają pakiety kontrolne grupy jednostek zależnych, a ich główną działalnością jest posiadanie tej grupy bez świadczenia innych usług na rzecz przedsiębiorstw, w których posiadają udziały; tzn. jednostki te nie administrują innych jednostek ani nimi nie zarządzają (ESA 2010 par. 2.98–2.99).

5. Instytucje ubezpieczeniowe + fundusze emerytalno-rentowe

Podsektor instytucji ubezpieczeniowych (S.128) obejmuje wszystkie finansowe instytucje i jednostki typu przedsiębiorstwo, których podstawową działalnością jest pośrednictwo finansowe jako konsekwencja gromadzenia funduszy dla ochrony przed ryzykiem przede wszystkim w formie ubezpieczenia bezpośredniego lub reasekuracji (ESA 2010 par. 2.100 do 2.104).

Podsektor funduszy emerytalno-rentowych (S.129) obejmuje wszystkie finansowe instytucje i jednostki typu przedsiębiorstwo, których podstawową działalnością jest pośrednictwo finansowe jako konsekwencja gromadzenia funduszy dla ochrony przed ryzykiem społecznym i dla zaspokojenia potrzeb osób ubezpieczonych (ubezpieczenia społeczne). Fundusze emerytalno-rentowe w formie systemów ubezpieczeń społecznych zapewniają dochody po zakończeniu aktywności zawodowej, a często także świadczenia z tytułu śmierci i niepełnosprawności (ESA 2010 par. 2.105–2.110).

6. Przedsiębiorstwa niefinansowe

Sektor przedsiębiorstw niefinansowych (S.11) obejmuje samodzielne jednostki instytucjonalne posiadające osobowość prawną i będące producentami rynkowymi, których podstawową działalnością jest produkcja wyrobów i usług niefinansowych. Do sektora przedsiębiorstw niefinansowych należą także niefinansowe jednostki typu przedsiębiorstwo (ESA 2010 par. 2.45–2.50).

7. Gospodarstwa domowe i instytucje niekomercyjne działające na rzecz gospodarstw domowych

Sektor gospodarstw domowych (S.14) składa się z osób lub grup osób będących konsumentami oraz przedsiębiorcami produkującymi rynkowe wyroby oraz usługi niefinansowe i finansowe (producenci rynkowi), pod warunkiem że produkcja wyrobów i usług nie odbywa się w ramach odrębnych podmiotów traktowanych jako jednostki typu przedsiębiorstwo. Sektor ten obejmuje również osoby lub grupy osób, które są producentami wyrobów i usług niefinansowych przeznaczonych wyłącznie na własne cele finalne. Do sektora zalicza się przedsiębiorców indywidualnych innych niż traktowanych jako jednostki typu przedsiębiorstwo, i którzy są producentami rynkowymi (ESA 2010 par. 2.118–2.128).

Sektor instytucji niekomercyjnych działających na rzecz gospodarstw domowych (S.15) obejmuje odrębne instytucje niekomercyjne posiadające osobowość prawną, działające na rzecz gospodarstw domowych i będące prywatnymi producentami nierynkowymi. Ich podstawowe przychody pochodzą z dobrowolnych wpłat pieniężnych lub wkładów w naturze od gospodarstw domowych jako konsumentów, z płatności dokonywanych przez sektor instytucji rządowych i samorządowych oraz z dochodów z tytułu własności (ESA 2010 par. 2.129–2.130).

CZĘŚĆ 3

Definicja transakcji finansowych

Transakcje finansowe, zgodnie z ESA 2010, określane są jako nabycie aktywów finansowych netto lub utworzenie pasywów netto dla każdego rodzaju instrumentu finansowego, tj. transakcji finansowych ogółem przeprowadzonych w danym okresie sprawozdawczym. Transakcja finansowa pomiędzy jednostkami instytucjonalnymi to równoczesne utworzenie lub zlikwidowanie aktywów finansowych i odpowiadających im zobowiązań, albo zmiana własności aktywów finansowych lub przejęcie zobowiązań. Transakcje finansowe są rejestrowane według wartości transakcyjnej, to znaczy wartości wyrażonej w walucie krajowej, w której dane aktywa finansowe lub zobowiązania są tworzone, likwidowane, wymieniane lub przejmowane między jednostkami instytucjonalnymi na podstawie względów komercyjnych. Całkowita lub częściowa utrata wartości oraz aktualizacja wyceny nie stanowią transakcji finansowej.

CZĘŚĆ 4

Definicja całkowitej lub częściowej utraty wartości (kredytu lub pożyczki)

Całkowita lub częściowa utrata wartości kredytu lub pożyczki określana jest jako wpływ zmian wartości kredytu lub pożyczki wykazany w bilansie i wynikający z zastosowania całkowitej/częściowej utraty wartości kredytu lub pożyczki. Definicja uwzględnia również całkowitą lub częściową utratę wartości wykazywaną w momencie sprzedaży lub przeniesienia kredytu lub pożyczki na osobę trzecią, jeżeli taka utrata wartości jest identyfikowalna. Całkowita utrata wartości ma miejsce, gdy kredyt lub pożyczka uznane za stracone zostają usunięte z bilansu. Częściowa utrata wartości opiera się na założeniu, że kredyt lub pożyczka nie zostaną w pełni odzyskane, więc ich wartość bilansowa zostaje obniżona.