Artykuł 216

1. Państwa członkowskie mogą przyznawać producentom wina płatności krajowe na rzecz dobrowolnej lub obowiązkowej destylacji wina, dobrowolnych zielonych zbiorów i dobrowolnego karczowania winnic produkcyjnych w uzasadnionych sytuacjach kryzysowych.

Płatności, o których mowa w ust. 1, w odniesieniu do destylacji w sytuacji kryzysowej i zielonych zbiorów nie mogą przekraczać łącznej sumy kosztu danej operacji, zachęty do podjęcia takiej operacji oraz, w stosownych przypadkach, kosztu produktu i muszą być wystarczające, aby umożliwić rozwiązanie kryzysu.

Płatności, o których mowa w akapicie pierwszym, w odniesieniu do karczowania winnic produkcyjnych nie mogą przekraczać sumy bezpośrednich kosztów karczowania i rekompensaty finansowej, która może pokryć do 100 % szacowanej rocznej utraty dochodów w odniesieniu do wykarczowanego obszaru.

Płatności te muszą być proporcjonalne i wystarczające, aby rozwiązać dany kryzys.

Całkowita wysokość płatności dostępna w danym państwie członkowskim w danym roku na płatności krajowe na rzecz destylacji i zielonych zbiorów nie przekracza 25 % łącznych środków finansowych dostępnych dla tego państwa członkowskiego na ten rok, określonych w załączniku VII do rozporządzenia (UE) 2021/2115.

2. Państwa członkowskie, które chcą korzystać z płatności krajowych, o których mowa w ust. 1, składają do Komisji należycie uzasadnione powiadomienie. W powiadomieniach państwa członkowskie uzasadniają stosowność środka, czas jego trwania oraz kwoty wsparcia i inne szczegółowe warunki w oparciu o swoją konkretną sytuację rynkową oraz sytuację panującą w regionach produkcji wina, w których dany środek byłby stosowany.

Komisja podejmuje decyzję, bez zastosowania procedury komitetowej, o której mowa w art. 229 ust. 2 lub 3, w sprawie zatwierdzenia kwoty, czasu trwania i innych szczegółowych warunków stosowania środka oraz możliwości przyznania płatności producentom wina.

Beneficjenci płatności krajowych z tytułu karczowania na podstawie niniejszego artykułu nie kwalifikują się do ubiegania się o zezwolenia na nowe nasadzenia zgodnie z art. 64 w ciągu 10 lat gospodarczych następujących po roku, w którym miało miejsce wykarczowanie. Każde ważne zezwolenie na nowe nasadzenia uzyskane przez takich beneficjentów jest cofane przez państwo członkowskie w momencie zatwierdzenia wniosku o karczowanie.

Państwa członkowskie mogą wyłączyć z płatności z tytułu karczowania obszary, na których winnice odgrywają ważną rolę ze względów środowiskowych, ochrony krajobrazu lub społeczno-gospodarczych.

Na obszarach produkcyjnych i w odniesieniu do rodzajów win, w przypadku których jeden ze środków, o których mowa w ust. 1 niniejszego artykułu, był stosowany przez trzy kolejne lata, dane państwo członkowskie zawiesza udzielanie zezwoleń na nowe nasadzenia zgodnie z art. 64 do końca drugiego roku gospodarczego następującego po ostatnim roku gospodarczym, w którym zastosowano dany środek.

Państwa członkowskie mogą ustanowić warunki kwalifikowalności oraz kryteria pierwszeństwa w celu zapewnienia skuteczności i właściwego ukierunkowania środka.

3. Alkohol będący wynikiem destylacji, o której mowa w ust. 1, jest wykorzystywany wyłącznie do celów przemysłowych lub energetycznych, aby uniknąć jakiegokolwiek zakłócania konkurencji.

4. Komisja jest uprawniona do przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 227 w celu uzupełnienia niniejszego artykułu poprzez ustanowienie przepisów dotyczących:

a) ogólnych warunków kwalifikowalności i kryteriów pierwszeństwa, które mają zostać ustalone przez państwa członkowskie w odniesieniu do przydziału płatności krajowych, o których mowa w ust. 1 niniejszego artykułu;

b) elementów warunkujących istnienie sytuacji kryzysowej;

c) metody obliczania płatności krajowych; oraz

d) spójności z innymi unijnymi środkami wsparcia dla sektora wina w ramach WPR, w tym kwalifikowalności beneficjentów lub regionów produkcyjnych objętych tymi płatnościami krajowymi do innych unijnych środków wsparcia.