Artykuł 66

1. Państwa członkowskie automatycznie udzielają zezwolenia producentom, którzy począwszy od dnia 1 stycznia 2016 r. wykarczowali obszar, na którym uprawiano winorośl i złożyli wniosek o zezwolenie. Takie zezwolenia odpowiadają wykarczowanemu obszarowi pod względem czystego zbioru. Obszary objęte takimi zezwoleniami nie są wliczane do celów art. 63.

Na zasadzie odstępstwa od akapitu pierwszego producenci, którzy wykarczowali obszar uprawy winorośli zgodnie z art. 216 ust. 1 niniejszego rozporządzenia lub art. 58 ust. 1akapit pierwszy lit. o) rozporządzenia (UE) 2021/2115, nie są uprawnieni do występowania z wnioskiem o zezwolenie na ponowne nasadzenia na tym obszarze ani do otrzymania takiego zezwolenia.

2. Państwa członkowskie mogą udzielić zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, producentom przewidującym wykarczowanie obszaru uprawy winorośli, jeżeli wykarczowanie nastąpi najpóźniej na koniec czwartego roku od daty posadzenia nowej winorośli.

3. Zezwolenie, o którym mowa w ust. 1 niniejszego artykułu, ma zastosowanie do tego samego gospodarstwa, w którym miało miejsce wykarczowanie. Państwa członkowskie mogą, na podstawie zalecenia uznanej organizacji zawodowej, o której mowa w art. 152, 156 i 157 niniejszego rozporządzenia, lub grupy producentów, o której mowa w art. 32 i 33 rozporządzenia (UE) 2024/1143, na obszarach kwalifikujących się do produkcji win oznaczonych chronioną nazwą pochodzenia lub chronionym oznaczeniem geograficznym ograniczyć wykorzystywanie zezwoleń na ponowne nasadzenia będących następstwem wykarczowania winnic poza tym obszarem.

3a. Państwo członkowskie może uzależnić udzielenie zezwoleń na ponowne nasadzenia, o których mowa w ust. 1, od spełnienia co najmniej jednego z następujących warunków:

a) zezwolenie jest wykorzystywane na tym samym obszarze geograficznym, określonym przez państwo członkowskie, na którym znajdowały się odpowiednie wykarczowane winorośle, w przypadku gdy utrzymanie uprawy winorośli na tym obszarze geograficznym jest uzasadnione względami społeczno-ekonomicznymi lub środowiskowymi;

b) stosuje się wyłącznie winorośle, z których produkuje się określone rodzaje wina, i metody produkcji, które nie zostały zidentyfikowane przez państwo członkowskie jako znacznie przyczyniające się do zwiększenia średniego plonu w regionie produkcyjnym, lub wyłącznie metody produkcji tradycyjne dla tego regionu, w przypadku gdy odpowiedni wykarczowany obszar znajduje się w regionie produkcyjnym, który państwo członkowskie uznało za dotknięty strukturalnym zakłóceniem równowagi na rynku;

c) zezwolenie nie jest wykorzystywane w regionie produkcyjnym innym niż region, w którym znajduje się wykarczowany obszar, w przypadku gdy dane państwo członkowskie uznało ten inny region produkcyjny za dotknięty strukturalnym zakłóceniem równowagi na rynku;

d) państwa członkowskie mogą ustanowić kryteria przydziału zezwoleń na ponowne nasadzenia i kryteria zarządzania nimi, aby uniknąć zwiększania obszarów winnic i produkcji wina w regionach podatnych na nadmierną podaż, w których zastosowano środki kryzysowe, a także aby uwzględnić zmiany na rynku zgodnie ze swoimi krajowymi lub regionalnymi strategiami sektorowymi.

Warunki, o których mowa w akapicie drugim lit. b), c) i d), nie mają zastosowania do zezwoleń na ponowne nasadzenia na obszarach charakteryzujących się wyjątkową trudnością w uprawie ze względu na czynniki strukturalne i morfologiczne, o których mowa w części D załącznika II do rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2018/273 (

6

).

4. Niniejszy artykuł nie ma zastosowania w przypadku karczowania winorośli nasadzonej bez zezwolenia.