Artykuł 7

1. Państwa członkowskie odrzucają wniosek o zezwolenie na przeniesienie wewnątrz przedsiębiorstwa w każdym z następujących przypadków:

a) gdy nie jest przestrzegany art. 5;

b) gdy przedstawione dokumenty zostały uzyskane w wyniku oszustwa, zostały podrobione lub przerobione;

c) gdy jednostka przyjmująca została ustanowiona głównie w celu ułatwiania wjazdu pracownikom przenoszonym wewnątrz przedsiębiorstwa;

d) gdy dobiegł końca maksymalny okres pobytu określony w art. 12 ust. 1.

2. Państwa członkowskie w stosownych przypadkach odrzucają wniosek, jeżeli na pracodawcę lub jednostkę przyjmującą nałożono zgodnie z prawem krajowym sankcje za pracę nierejestrowaną lub nielegalne zatrudnienie.

3. Państwa członkowskie mogą odrzucić wniosek o zezwolenie na przeniesienie wewnątrz przedsiębiorstwa w każdym z następujących przypadków:

a) gdy pracodawca lub jednostka przyjmująca nie wypełnili swoich obowiązków prawnych dotyczących zabezpieczenia społecznego, podatków, praw pracowniczych lub warunków pracy;

b) gdy pracodawca lub jednostka przyjmująca są likwidowane lub zostały zlikwidowane na mocy krajowych przepisów o niewypłacalności lub nie jest prowadzona żadna działalność gospodarcza;

c) gdy celem lub skutkiem czasowej obecności pracownika przenoszonego wewnątrz przedsiębiorstwa jest ingerencja w spór lub negocjacje między stronami stosunku pracy lub wpływanie w inny sposób na wynik takiego sporu lub takich negocjacji.

4. Państwa członkowskie mogą odrzucić wniosek o zezwolenie na przeniesienie wewnątrz przedsiębiorstwa w oparciu o podstawę określoną w art. 12 ust. 2.

5. Bez uszczerbku dla ust. 1 w każdej decyzji o odrzuceniu wniosku uwzględnia się konkretne okoliczności danej sprawy i respektuje zasadę proporcjonalności.