Artykuł 6

1. Prawo do używania znaku graficznego jest przyznawane przez właściwe organy w państwach członkowskich, w których odbywa się produkcja, lub przez wyznaczone przez nie w tym celu organy.

2. Prawa do używania znaku graficznego udziela się w odniesieniu do każdego produktu, dla którego spełnione są wymogi, o których mowa w art. 5, odpowiednio do charakteru produktu, operatorom należącym do jednej z poniższych kategorii:

a) producenci indywidualni lub organizacje i grupy producentów;

b) podmioty prowadzące działalność handlową, które dokonują pakowania produktu w celu wprowadzenia do obrotu;

c) wytwórcy produktów przetworzonych, mający swoją siedzibę na terytorium regionu najbardziej oddalonego.

3. Prawa do używania znaku graficznego udziela się poprzez przyznanie zezwolenia na jeden rok lub kilka lat gospodarczych.

4. Zezwolenia, o którym mowa w ust. 3, udziela się na żądanie podmiotom gospodarczym, o których mowa w ust. 2, które, jeżeli istnieje taka potrzeba, posiadają zakład lub wyposażenie techniczne niezbędne do wytwarzania danego produktu, zgodnie z wymogami, o których mowa w art. 5, i które zobowiązują się do:

a) produkcji, pakowania lub wytwarzania produktów odpowiadających wspomnianym wymogom, w zależności od przypadku;

b) prowadzenia księgowości pozwalającej na monitorowanie w szczególności produkcji, pakowania lub wytwarzania produktu kwalifikującego się do opatrzenia go znakiem graficznym;

c) poddawania się wszelkim kontrolom i weryfikacjom, o których przeprowadzenie wnioskują właściwe organy.

5. Zezwolenie zostaje wycofane, jeśli właściwe organy stwierdzą, że posiadający je podmiot gospodarczy nie przestrzega wymogów dotyczących produktu lub nie wypełnił jednego z obowiązków wynikających ze zobowiązań określonych w ust. 4. Odebranie zezwolenia ma charakter czasowy lub definitywny, w zależności od wagi stwierdzonych naruszeń.