Artykuł 5

1. Właściwe organy mogą uznać, że dany rodzaj przedsiębiorstwa uznawany na mocy mającego zastosowanie prawa krajowego kwalifikuje się jako instytucja oszczędnościowa do celów części drugiej rozporządzenia (UE) nr 575/2013, jeżeli wszystkie warunki określone w ust. 2, 3 i 4 są spełnione.

2. Aby instytucja kwalifikowała się jako instytucja oszczędnościowa do celów ust. 1, jej status prawny musi należeć do jednej z poniższych kategorii:

a) w Austrii: instytucje zarejestrowane jako „Sparkasse” zgodnie z ust. 1 pkt 1) „Bundesgesetz über die Ordnung des Sparkassenwesens (Sparkassengesetz – SpG)”;

b) w Danii: instytucje zarejestrowane jako „Sparekasser” zgodnie z duńską ustawą o przedsiębiorstwach finansowych;

c) w Finlandii: instytucje zarejestrowane jako „Säästöpankki” lub „Sparbank” zgodnie z „Säästöpankkilaki” lub „Sparbankslag”;

d) w Niemczech: instytucje zarejestrowane jako „Sparkasse” zgodnie z:

1) „Sparkassengesetz für Baden-Württemberg (SpG)”;

2) „Gesetz über die öffentlichen Sparkassen (Sparkassengesetz – SpkG) in Bayern”;

3) „Gesetz über die Berliner Sparkasse und die Umwandlung der Landesbank Berlin– Girozentrale – in eine Aktiengesellschaft (Berliner Sparkassengesetz – SpkG)”;

4) „Brandenburgisches Sparkassengesetz (BbgSpkG)”;

5) „Sparkassengesetz für öffentlich-rechtliche Sparkassen im Lande Bremen (Bremisches Sparkassengesetz)”;

6) „Hessisches Sparkassengesetz”;

7) „Sparkassengesetz des Landes Mecklenburg-Vorpommern (SpkG)”;

8) „Niedersächsisches Sparkassengesetz (NSpG)”;

9) „Sparkassengesetz Nordrhein-Westfalen (Sparkassengesetz – SpkG)”;

10) „Sparkassengesetz (SpkG) für Rheinland-Pfalz”;

11) „Saarländisches Sparkassengesetz (SSpG)”;

12) „Gesetz über die öffentlich-rechtlichen Kreditinstitute im Freistaat Sachsen und die Sachsen-Finanzgruppe”;

13) „Sparkassengesetz des Landes Sachsen-Anhalt (SpkG-LSA)”;

14) „Sparkassengesetz für das Land Schleswig-Holstein (Sparkassengesetz – SpkG)”;

15) „Thüringer Sparkassengesetz (ThürSpkG)”;

e) w Hiszpanii: instytucje zarejestrowane jako „Cajas de Ahorros” zgodnie z „Real Decreto-Ley 2532/1929, de 21 de noviembre, sobre Régimen del Ahorro Popular”;

f) w Szwecji: instytucje zarejestrowane jako „Sparbank” zgodnie z „Sparbankslag (1987:619)”.

3. W odniesieniu do kapitału podstawowego Tier I, aby kwalifikować się jako instytucja oszczędnościowa do celów ust. 1, instytucja może emitować na poziomie osoby prawnej, zgodnie z mającym zastosowanie prawem krajowym lub statutem spółki, wyłącznie instrumenty kapitałowe, o których mowa w art. 29 rozporządzenia (UE) nr 575/2013.

4. Aby kwalifikować się jako instytucja oszczędnościowa do celów ust. 1 zgodnie z mającym zastosowanie prawem krajowym suma kapitału, kapitału rezerwowego i zysków z bieżącego okresu lub zysków rocznych nie może zostać wypłacona posiadaczom instrumentów w kapitale podstawowym Tier I. Warunek taki uznaje się za spełniony nawet wówczas, gdy instytucja emituje instrumenty w kapitale podstawowym Tier I przyznające ich posiadaczom, przy założeniu kontynuowania działalności przez instytucję, prawo do części zysków i kapitału rezerwowego, o ile jest to dozwolone na mocy mającego zastosowanie prawa krajowego oraz pod warunkiem że ta część jest proporcjonalna do ich wkładu w kapitał lub kapitał rezerwowy lub, w przypadku gdy jest to dozwolone na mocy mającego zastosowania prawa krajowego, zgodnie z treścią alternatywnego ustalenia. Instytucja może emitować instrumenty w kapitale podstawowym Tier I przyznające ich posiadaczom, w przypadku niewypłacalności lub likwidacji instytucji, prawo do kapitału rezerwowego w wysokości, która nie musi być proporcjonalna do wniesionego przez nich wkładu w kapitał i kapitał rezerwowy, jeżeli warunki określone w art. 29 ust. 4 i 5 rozporządzenia (UE) nr 575/2013 są spełnione.