Artykuł 1

1. Właściwe organy zapewniają zastosowanie każdej dodatkowej wagi ryzyka nałożonej na podstawie art. 407 rozporządzenia (UE) nr 575/2013 do wszystkich stosownych pozycji sekurytyzacyjnych instytucji, na które ma wpływ istotne naruszenie art. 405, 406 lub 409 rozporządzenia (UE) nr 575/2013.

2. Jeżeli instytucja naprawia skutki naruszenia przez siebie wymogów określonych w art. 405, 406 lub 409 rozporządzenia (UE) nr 575/2013, dodatkowa waga ryzyka przestaje mieć zastosowanie po powiadomieniu właściwego organu o naprawieniu skutków naruszenia.

3. Podczas oceny dotyczącej możliwego nałożenia dodatkowej wagi ryzyka właściwe organy uwzględniają zarówno istotność naruszenia art. 405, 406 lub 409 rozporządzenia (UE) nr 575/2013, jak i jego znaczenie dla analizy ryzyka pozycji sekurytyzacyjnej. Istotność uwzględnia się zarówno pod względem ilościowym, jak i jakościowym, oraz w stosownych przypadkach na poziomie podmiotu i na poziomie skonsolidowanym. Przy ocenie istotności właściwe organy uwzględniają oprócz innych czynników również czas trwania naruszenia, wielkość pozycji, których dotyczyło naruszenie, i to, czy instytucja podjęła próbę aktywnego naprawienia naruszenia.

4. Przy rozważaniu, czy instytucja — w wyniku zaniedbania lub zaniechania — w jakimkolwiek istotnym zakresie nie spełniła wymogów określonych w art. 405 rozporządzenia (UE) nr 575/2013, właściwe organy nie biorą pod uwagę zaniechania jednostki inicjującej, jednostki sponsorującej lub pierwotnego kredytodawcy w zakresie ujawnienia zobowiązania do utrzymania udziału gospodarczego na poziomie co najmniej 5 % w odniesieniu do wcześniejszych sekurytyzacji, o ile instytucja jest w stanie wykazać, że właściwie uwzględniła taką okoliczność.

5. W przypadku istotnego naruszenia przez instytucję wymogu w zakresie ujawniania informacji określonego w art. 409 rozporządzenia (UE) nr 575/2013 w wyniku zaniedbania lub zaniechania właściwe organy nakładają dodatkową wagę ryzyka na utrzymane pozycje jednostki inicjującej, jednostki sponsorującej lub pierwotnego kredytodawcy w stosownej sekurytyzacji lub na ich inne ekspozycje z tytułu stosownej sekurytyzacji.

6. Przy rozważaniu, czy instytucje — w wyniku zaniedbania lub zaniechania — w jakimkolwiek istotnym zakresie nie spełniły wymogów określonych w art. 405, 406 lub 409 rozporządzenia (UE) nr 575/2013 w przypadku pozycji sekurytyzacyjnych wyemitowanych w dniu 1 stycznia 2011 r. lub po tym dniu a przed dniem 1 stycznia 2014 r. właściwe organy mogą rozważyć czy instytucje te nieprzerwanie –pomiędzy datą emisji a dniem 31 grudnia 2013 r. — spełniały wymogi określone w art. 122a dyrektywy 2006/48/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (3) oraz w wytycznych dotyczących art. 122a dyrektywy 2006/48/WE wydanych przez Komitet Europejskich Organów Nadzoru Bankowego (4).