Artykuł 14

1. Komisja wykorzystuje kwoty wpłacone na rachunki, o których mowa w art. 9 ust. 1, w zakresie niezbędnym do zaspokojenia swoich potrzeb gotówkowych wynikających z wykonania budżetu.

2. Jeżeli potrzeby gotówkowe przewyższają aktywa na rachunkach, Komisja może wykorzystać kwotę większą niż całkowita kwota tych aktywów z zastrzeżeniem dostępności środków w budżecie i w ramach limitów zasobów własnych zapisanych w budżecie. W tym wypadku Komisja powiadamia uprzednio państwa członkowskie o wszelkich możliwych do przewidzenia zwiększonych potrzebach.

3. W przypadku niewykonania zobowiązania wynikającego z pożyczki zaciągniętej lub gwarantowanej na podstawie rozporządzeń i decyzji przyjętych przez Radę lub przez Parlament Europejski i Radę, w okolicznościach, w których Komisja nie może uruchomić innych środków przewidzianych w uzgodnieniach finansowych mających zastosowanie do tych pożyczek w terminie zapewniającym wywiązanie się ze zobowiązań prawnych Unii wobec pożyczkodawców, ust. 2 i 4 mogą być tymczasowo stosowane, niezależnie od warunków określonych w ust. 2, w celu obsługi długów Unii.

4. Z zastrzeżeniem akapitu drugiego, różnica między ogółem aktywów a potrzebami gotówkowymi jest dzielona między państwa członkowskie, w jak największym stopniu, proporcjonalnie do szacowanych dochodów budżetu uzyskanych od każdego z tych państw.

Przy zaspokajaniu swoich potrzeb gotówkowych, Komisja zmierza do ograniczania skutków ciążącego na państwach członkowskich zobowiązania do wpłaty kwot ujemnych odsetek na podstawie art. 9 ust. 1 akapit trzeci, poprzez korzystanie w pierwszej kolejności z kwot wpłaconych na odnośne rachunki.