Artykuł 45

1. W odniesieniu do kwalifikacji rodzajów obszarów wymienionych w art. 46 ust. 2 akapit pierwszy rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 jako obszary proekologiczne zastosowanie mają ust. 2–11 niniejszego artykułu.

2. Na gruntach ugorowanych nie ma produkcji rolnej. Na zasadzie odstępstwa od przepisów art. 4 ust. 1 lit. h) rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 grunty ugorowane w celu spełnienia warunku obszaru proekologicznego od ponad pięciu lat pozostają gruntami ornymi.

3. Tarasy są tarasami chronionymi zgodnie z normą GAEC 7, o której mowa w załączniku II do rozporządzenia (UE) nr 1306/2013, oraz innymi tarasami. Państwa członkowskie mogą zdecydować, że za obszary proekologiczne uznają jedynie tarasy objęte normą GAEC 7. Państwa członkowskie, które zdecydują się uznać także inne tarasy, ustalają kryteria dotyczące tych innych tarasów, w tym minimalną wysokość na podstawie uwarunkowań krajowych lub regionalnych.

4. Elementy krajobrazu pozostają do dyspozycji rolnika; należą do nich elementy chronione zgodnie z GAEC 7, SMR 2 lub SMR 3, o których mowa w załączniku II do rozporządzenia (UE) nr 1306/2013, oraz następujące elementy:

a) żywopłoty lub pasy porośnięte lasem o szerokości do 10 metrów;

b) zadrzewienie pojedyncze o średnicy korony minimum 4 metry;

c) zadrzewienie liniowe o średnicy korony minimum 4 metry. Odległość między koronami nie przekracza 5 metrów;

d) zadrzewienie grupowe charakteryzujące się pełnym zwarciem drzewostanu oraz lasy odroślowe – w obu przypadkach maksymalnie 0,3 ha;

e) obrzeża pól o szerokości 1–20 metrów, na których nie prowadzi się produkcji rolnej;

f) stawy o maksymalnej powierzchni 0,1 ha. Zbiorników z betonu lub tworzywa sztucznego nie uznaje się za obszar proekologiczny;

g) rowy o maksymalnej szerokości 6 metrów, w tym otwarte cieki wodne do celów nawadniania lub odwadniania. Kanałów o betonowych ścianach nie uznaje się za obszar proekologiczny;

h) tradycyjne murki kamienne.

W należycie uzasadnionych przypadkach państwa członkowskie mogą podjąć decyzję o ograniczeniu wyboru elementów krajobrazu do tych objętych GAEC 7, SMR 2 lub SMR 3, o których mowa w załączniku II do rozporządzenia (UE) nr 1306/2013, lub do jednego lub kilku elementów wymienionych w akapicie pierwszym lit. a)–h).

Do celów akapitu pierwszego lit. b) i c) państwa członkowskie mogą włączyć drzewa o średnicy poniżej 4 metrów, które uznają za cenne elementy krajobrazu.

Do celów akapitu pierwszego lit. e) państwa członkowskie mogą ustalić niższą maksymalną szerokość.

Do celów akapitu pierwszego lit. f) państwa członkowskie mogą ustalić minimalną wielkość stawów oraz mogą postanowić, że do wielkości stawu włącza się pas roślinności nadbrzeżnej wzdłuż wody o szerokości do 10 metrów. Mogą one określić kryteria gwarantujące, że stawy posiadają walory przyrodnicze, biorąc pod uwagę rolę, jaką stawy naturalne odgrywają w ochronie siedlisk i gatunków.

Do celów akapitu pierwszego lit. h) państwa członkowskie ustanawiają minimalne kryteria oparte na krajowych lub regionalnych uwarunkowaniach, w tym ograniczenia dotyczące wysokości i szerokości.

5. Strefy buforowe obejmują strefy buforowe wzdłuż cieków wodnych wymagane na podstawie GAEC 1, SMR 1 lub SMR 10, o których mowa w załączniku II do rozporządzenia (UE) nr 1306/2013, oraz inne strefy buforowe. Minimalną szerokość tych innych stref buforowych określają państwa członkowskie, jednak nie może być ona mniejsza niż 1 metr. Strefy te są umiejscowione na polu uprawnym lub przylegają do niego w taki sposób, że ich dłuższe krawędzie są równoległe do krawędzi cieku wodnego lub jednolitej części wód. Wzdłuż cieków wodnych strefy te mogą obejmować pasy roślinności nadbrzeżnej o szerokości do 10 metrów. W strefach buforowych nie prowadzi się produkcji rolnej. Na zasadzie odstępstwa od wymogu nieprowadzenia produkcji państwa członkowskie mogą zezwolić na wypasanie zwierząt lub wycinanie roślin, pod warunkiem że nadal możliwe jest odróżnienie danej strefy buforowej od sąsiadujących gruntów rolnych.

6. Hektary rolno-leśne są gruntami ornymi kwalifikującymi się do systemu płatności podstawowej lub systemu jednolitej płatności obszarowej, o których mowa w tytule III rozdział 1 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013, i spełniającymi warunki, za które przyznano lub przyznaje się wsparcie zgodnie z art. 44 rozporządzenia (WE) nr 1698/2005 lub art. 23 rozporządzenia (UE) nr 1305/2013.

7. W odniesieniu do stref kwalifikujących się hektarów na obrzeżach lasu państwa członkowskie mogą zezwolić na produkcję rolną, ustanowić wymóg braku produkcji rolnej lub pozostawić rolnikom te dwie opcje. W przypadku gdy państwa członkowskie postanowią nie zezwalać na prowadzenie produkcji rolnej, na zasadzie odstępstwa od wymogu braku produkcji mogą one zezwolić na wypasanie zwierząt lub wycinanie roślin, pod warunkiem że nadal możliwe jest odróżnienie danej strefy od sąsiadujących gruntów rolnych. Minimalną szerokość tych stref określają państwa członkowskie, jednak nie jest ona mniejsza niż 1 metr. Maksymalna szerokość wynosi 10 metrów.

8. Dla obszarów, na których znajdują się zagajniki o krótkiej rotacji i na których nie stosuje się nawozów mineralnych lub środków ochrony roślin, państwa członkowskie ustanawiają wykaz gatunków, które mogą być stosowane do tego celu, w drodze wyboru z wykazu ustanowionego na podstawie art. 4 ust. 2 lit. c) rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 gatunków, które są najbardziej odpowiednie z ekologicznego punktu widzenia, a tym samym z wyłączeniem gatunków, które jednoznacznie nie są rodzime. Państwa członkowskie ustanawiają również wymogi dotyczące stosowania nawozów mineralnych i środków ochrony roślin, mając na uwadze cel obszarów proekologicznych, a zwłaszcza ochronę i poprawę różnorodności biologicznej.

9. Obszary międzyplonów lub okrywy zielonej obejmują takie obszary ustanowione na podstawie wymogów SMR 1, o których mowa w załączniku II do rozporządzenia (UE) nr 1306/2013, oraz inne obszary międzyplonów lub okrywy zielonej, pod warunkiem że zostały utworzone poprzez wysianie mieszanki gatunków uprawnych lub poprzez wsiewki w uprawie głównej. Państwa członkowskie ustanawiają wykaz mieszanek gatunków roślin uprawnych, które mają być stosowane, oraz okres wysiewania roślin na międzyplony lub okrywę zieloną, oraz mogą ustanowić dodatkowe warunki, w szczególności w odniesieniu do metod produkcji. Okres, który ma być ustalony przez państwa członkowskie, kończy się nie później niż dnia 1 października.

Obszary międzyplonów lub okrywy zielonej nie obejmują obszarów uprawy zbóż ozimych, które są wysiewane jesienią zwykle do zbiorów lub do wypasu. Obszary te nie obejmują także obszarów objętych praktykami równoważnymi, o których mowa w pkt I.3 i 4 załącznika IX do rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 i wdrażanych w formie zobowiązań, o których mowa w art. 43 ust. 3 lit. a) tego rozporządzenia.

10. Na obszarach z uprawami wiążącymi azot rolnicy prowadzą uprawę tych roślin wiążących azot, które są ujęte w wykazie ustanowionym przez państwo członkowskie. Wykaz ten obejmuje uprawy wiążące azot, które państwo członkowskie uznaje za przyczyniające się do poprawy różnorodności biologicznej. Uprawy te są obecne podczas sezonu wegetacyjnego. Państwa członkowskie ustanawiają przepisy dotyczące tego, gdzie można prowadzić uprawy roślin wiążących azot kwalifikujące się jako obszar proekologiczny. Przepisy te uwzględniają potrzebę osiągnięcia celów dyrektywy 91/676/EWG i dyrektywy 2000/60/WE, biorąc pod uwagę to, że rośliny wiążące azot mogą zwiększać ryzyko wymywania azotu jesienią. Państwa członkowskie mogą ustanowić dodatkowe warunki, w szczególności w odniesieniu do metod produkcji.

Obszary upraw roślin wiążących azot nie obejmują obszarów objętych praktykami równoważnymi, o których mowa w pkt I.3 i 4 załącznika IX do rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 i wdrażanych w formie zobowiązań, o których mowa w art. 43 ust. 3 lit. a) tego rozporządzenia.

11. Rolnik może zgłosić ten sam obszar lub element krajobrazu tylko raz w jednym roku składania wniosków w celu przestrzegania wymogu obszaru proekologicznego.