Artykuł 50

1. Do dnia 18 lipca 2016 r. państwa członkowskie przekazują Komisji informacje dotyczące następujących kwestii:

a) sądów wyznaczonych jako właściwe do wydawania nakazu zabezpieczenia (art. 6 ust. 4);

b) organu wyznaczonego jako właściwy do uzyskiwania informacji o rachunku (art. 14);

c) metod uzyskiwania informacji o rachunku, przewidzianych w ich prawie krajowym (art. 14 ust. 5);

d) sądów, do których należy wnosić odwołanie (art. 21);

e) organu lub organów wyznaczonych jako właściwe do otrzymania, przekazania i doręczenia nakazu zabezpieczenia i innych dokumentów przewidzianych na mocy niniejszego rozporządzenia (art. 4 pkt 14);

f) organu właściwego do wykonania nakazu zabezpieczenia zgodnie z rozdziałem 3;

g) zakresu, w jakim rachunki wspólne i powiernicze mogą być zabezpieczone na mocy prawa krajowego (art. 30);

h) zasad mających zastosowanie do kwot zwolnionych z zajęcia na mocy ich prawa krajowego (art. 31);

i) tego, czy na mocy ich prawa krajowego banki są uprawnione do pobierania opłat za wykonanie równoważnych nakazów krajowych lub za udzielanie informacji o rachunku, a jeśli tak, to na której stronie spoczywa obowiązek uiszczenia tych opłat wstępnie i ostatecznie (art. 43);

j) skali opłat lub innego zbioru zasad określających należne opłaty pobierane przez jakikolwiek organ

lub inny podmiot zaangażowany w czynności procedowania lub wykonywania nakazu zabezpieczenia (art. 44);

k) tego, czy prawo krajowe przyznaje jakąś kolejność równoważnym krajowym nakazom zabezpieczenia (art. 32);

l) sądów lub, w stosownych przypadkach, organu egzekucyjnego właściwego do rozpoznania środka odwoławczego (art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 1 lub 2);

m) sądów, do których należy wnosić odwołanie, terminu na złożenie takiego odwołania, jeśli istnieje zgodnie z prawem krajowym, i wydarzenia, które wyznacza początek biegu tego terminu (art. 37);

n) określenia wysokości opłat sądowych (art. 42); oraz

o) języków akceptowanych do celów tłumaczenia dokumentów (art. 49 ust. 2).

Państwa członkowskie informują Komisję o wszelkich późniejszych zmianach dotyczących tych informacji.

2. Komisja podaje te informacje do wiadomości publicznej wszelkimi stosownymi sposobami, zwłaszcza za pośrednictwem europejskiej sieci sądowej w sprawach cywilnych i handlowych.