Artykuł 4

1. Oszacowania Komisji dotyczące brakujących danych w wykazie gazów cieplarnianych państwa członkowskiego, o których mowa w art. 9 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 525/2013, są oparte na następujących metodach i danych:

(a) w przypadku gdy dane państwo członkowskie przedstawiło w poprzednim roku sprawozdawczym zgodny szereg czasowy oszacowań dla odpowiedniej kategorii źródła, które nie podlegały korektom na mocy art. 5 ust. 2 protokołu z Kioto i miała miejsce jedna z następujących sytuacji:

(i) dane państwo członkowskie przedłożyło przybliżony wykaz gazów cieplarnianych w odniesieniu do roku X – 1 na podstawie art. 8 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 525/2013 obejmujący brakujące oszacowanie — na danych z tego przybliżonego wykazu gazów cieplarnianych;

(ii) dane państwo członkowskie nie przedłożyło przybliżonego wykazu gazów cieplarnianych w odniesieniu do roku X – 1 na podstawie art. 8 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 525/2013, ale Unia oszacowała przybliżone emisje gazów cieplarnianych w odniesieniu do roku X – 1 dla państw członkowskich zgodnie z art. 8 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 525/2013 — na danych z tego unijnego przybliżonego wykazu gazów cieplarnianych;

(iii) wykorzystanie danych z przybliżonego wykazu gazów cieplarnianych nie jest możliwe lub może prowadzić do bardzo niedokładnego oszacowania, dla brakujących oszacowań w sektorze energetycznym — na danych uzyskanych zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1099/2008 (4);

(iv) wykorzystanie danych z przybliżonego wykazu gazów cieplarnianych nie jest możliwe lub może prowadzić do bardzo niedokładnego oszacowania, dla brakujących oszacowań w sektorach nieenergetycznych — na oszacowaniu opierającym się na wskazówkach technicznych dotyczących metodologii dokonywania korekt na mocy art. 5 ust. 2 protokołu z Kioto bez stosowania współczynnika zachowawczości określonego w tychże wskazówkach;

(b) w przypadku gdy oszacowanie dla odpowiedniej kategorii źródła podlegało korektom na mocy art. 5 ust. 2 protokołu z Kioto w poprzednich latach i zainteresowane państwo członkowskie nie przedstawiło poprawionego oszacowania — na podstawowej metodzie dostosowania zastosowanej przez zespół ds. przeglądów eksperckich, jak określono we wskazówkach technicznych dotyczących metodologii dokonywania korekt na podstawie art. 5 ust. 2 protokołu z Kioto bez stosowania współczynnika zachowawczości określonego w tychże wskazówkach;

(c) w przypadku gdy oszacowanie dla odpowiedniej kategorii było przedmiotem korekt technicznych zgodnie z art. 19 ust. 3 lit. c) rozporządzenia (UE) nr 525/2013 w poprzednich latach i zainteresowane państwo członkowskie nie przedstawiło nowego poprawionego oszacowania — na metodzie zastosowanej przez zespół ds. technicznych przeglądów eksperckich do obliczenia korekty technicznej;

(d) w przypadku gdy zgodny szereg czasowy zgłoszonych oszacowań dla odpowiedniej kategorii źródła nie jest dostępny i jeżeli oszacowanie kategorii źródła nie było przedmiotem korekt zgodnie z art. 5 ust. 2 protokołu z Kioto, na wskazówkach technicznych dotyczących dokonywania korekt, bez stosowania współczynnika zachowawczości określonego w tychże wskazówkach.

2. Komisja przygotowuje oszacowania, o których mowa w ust. 1, do dnia 31 marca roku sprawozdawczego w porozumieniu z zainteresowanym państwem członkowskim.

3. Zainteresowane państwo członkowskie wykorzystuje oszacowania, o których mowa w ust. 1, do przekazania sekretariatowi UNFCCC krajowych wykazów do dnia 15 kwietnia w celu zapewnienia spójności między unijnymi wykazem gazów cieplarnianych i wykazami gazów cieplarnianych państw członkowskich.