Artykuł 11

1. Nie zaspokaja się jakichkolwiek roszczeń w związku z jakąkolwiek umową lub transakcją, których wykonanie zostało zakłócone, bezpośrednio lub pośrednio, w całości lub części, przez środki nałożone niniejszym rozporządzeniem, w tym roszczeń odszkodowawczych lub wszelkich innych roszczeń tego rodzaju, takich jak roszczenia o odszkodowanie lub roszczenia wynikające z gwarancji, w szczególności roszczenia o przedłużenie terminu płatności lub zapłatę zobowiązań, gwarancji lub odszkodowań, w szczególności gwarancji finansowych lub odszkodowań finansowych w jakiejkolwiek formie – jeżeli zostały one wniesione przez:

a) osoby prawne, podmioty lub organy wymienione w załącznikach do niniejszego rozporządzenia lub osoby prawne, podmioty lub organy z siedzibą poza Unią, do których prawa własności bezpośrednio lub pośrednio w ponad 50 % należą do tych osób, podmiotów lub organów;

b) wszelkie inne rosyjskie osoby, podmioty lub organy;

c) wszelkie osoby, podmioty lub organy działające za pośrednictwem lub w imieniu którejkolwiek z osób lub któregokolwiek z podmiotów lub organów, o których mowa w lit. a) lub b) niniejszego ustępu.

d) jakąkolwiek osobę fizyczną z państwa trzeciego, która nie jest obywatelem Rosji ani jakąkolwiek osobą prawną, jakimkolwiek podmiotem lub organem z siedzibą w państwie trzecim innym niż Rosja, z wyjątkiem krajów partnerskich wymienionych w załączniku VIII do niniejszego rozporządzenia, sprzedającą, dostarczającą, przekazującą lub wywożącą towary, technologie i usługi, których sprzedaż, dostawa, przekazywanie lub wywóz są zakazane na podstawie niniejszego rozporządzenia, niezależnie od tego, czy pochodzą one z Unii, na rzecz osób, podmiotów lub organów, o których mowa w lit. a), b) lub c) niniejszego ustępu, lub do wykorzystania w Rosji.

2. We wszelkich postępowaniach zmierzających do zaspokojenia roszczenia ciężar dowodu, że zaspokojenie roszczenia nie jest zakazane na mocy ust. 1, spoczywa na osobie dochodzącej zaspokojenia tego roszczenia.

2a. W państwie członkowskim nie uznaje się, nie nadaje się skuteczności ani nie wykonuje nakazu, zarządzenia, środka ochrony prawnej, wyroku sądu innego niż sąd państwa członkowskiego ani innego orzeczenia sądowego, arbitrażowego lub innej decyzji administracyjnej, wydanych w postępowaniu innym niż postępowanie w państwach członkowskich, w ramach postępowania w sprawie rozstrzygania sporów między inwestorem a państwem wszczętego przeciwko państwu członkowskiemu lub wynikających z takiego postępowania, które mogłyby prowadzić do zaspokojenia jakichkolwiek roszczeń w związku ze środkami nałożonymi na mocy niniejszego rozporządzenia lub rozporządzenia Rady (UE) nr 269/2014, jeżeli powołują się na nie jakiekolwiek osoby, podmioty lub organy, o których mowa w ust. 1 lit. a), b) lub c) niniejszego artykułu, lub osoby, podmioty lub organy będące właścicielami tych osób, podmiotów lub organów lub sprawujące nad nimi kontrolę.

2b. W państwie członkowskim nie uznaje się, nie nadaje się skuteczności ani nie wykonuje żadnego wniosku o udzielenie pomocy w toku postępowania przygotowawczego lub innego postępowania, ani żadnej kary lub innej sankcji na podstawie nakazu, zarządzenia, środka ochrony prawnej, wyroku sądu innego niż sąd państwa członkowskiego lub innego orzeczenia sądowego, arbitrażowego lub decyzji administracyjnej, wydanych w postępowaniu innym niż postępowanie w państwach członkowskich, w ramach postępowania w sprawie rozstrzygania sporów między inwestorem a państwem wszczętego przeciwko państwu członkowskiemu lub wynikających z takiego postępowania w związku ze środkami nałożonymi na mocy niniejszego rozporządzenia lub rozporządzenia (UE) nr 269/2014, jeżeli powołują się na nie jakiekolwiek osoby, podmioty lub organy, o których mowa w ust. 1 lit. a), b) lub c) niniejszego artykułu, lub osoby, podmioty lub organy będące właścicielami tych osób, podmiotów lub organów lub sprawujące nad nimi kontrolę.

3. Niniejszy artykuł pozostaje bez uszczerbku dla prawa osób, podmiotów i organów, o których mowa w ust. 1, do wystąpienia o sądową kontrolę zgodności z prawem niewypełnienia zobowiązań umownych zgodnie z niniejszym rozporządzeniem.

4. Na zasadzie odstępstwa od ust. 1 właściwe organy, w oparciu o indywidualną ocenę każdego przypadku, mogą zezwolić, do dnia 31 grudnia 2027 r., na zaspokojenie roszczenia wniesionego przez jedną z osób lub jeden z podmiotów i organów wskazanych w ust. 1 lit. b), na warunkach, jakie właściwe organy uznają za stosowne, oraz po ustaleniu, że zaspokojenie roszczenia jest absolutnie niezbędne do wycofania inwestycji z Rosji lub likwidacji działalności gospodarczej w Rosji.

5. Dane państwo członkowskie informuje pozostałe państwa członkowskie oraz Komisję o każdym zezwoleniu udzielonym na podstawie ust. 4 w terminie dwóch tygodni od udzielenia zezwolenia.