Załącznik I

(art. 3 ust. 1 lit. a))

I. STOSOWANE STOPY PROCENTOWE

1. W celu obliczenia kosztów finansowania, które ma ponieść EFRG w przypadku funduszy uruchomionych przez państwa członkowskie w ramach zakupu produktów, Komisja ustala zgodnie z art. 20 ust. 4 rozporządzenia (UE) nr 1306/2013 jednolitą dla całej Unii stopę procentową. Jednolita stopa procentowa stanowi średnią terminowych kwartalnych i rocznych stóp EURIBOR, odnotowanych w ciągu sześciomiesięcznego okresu referencyjnego, który ma zostać ustalony przez Komisję, ważonych do wysokości, odpowiednio, jednej trzeciej i dwóch trzecich. Jeżeli stopa EURIBOR nie jest dostępna, stosuje się średnią stopy €STR zarejestrowaną w ciągu tego sześciomiesięcznego okresu referencyjnego.

2. W celu określenia obowiązujących stóp procentowych państwa członkowskie zgłaszają Komisji, na jej wniosek, średnią stopę procentową, która miała zastosowanie w okresie referencyjnym, o którym mowa w pkt 1, nie później niż w terminie, o którym mowa w tym wniosku. Powiadomienie to należy przekazywać na formularzu udostępnionym państwom członkowskim przez Komisję.

W przypadku braku powiadomienia ze strony państwa członkowskiego, w formie i terminie, o których mowa w akapicie pierwszym, uznaje się, że stopa procentowa ponoszona przez to państwo członkowskie wynosi 0 %.

W przypadku gdy państwo członkowskie zgłosi, że nie poniosło żadnych kosztów z tytułu odsetek, ponieważ w okresie referencyjnym nie przechowywało produktów rolnych w magazynach państwowych, Komisja ustala taką stopę procentową na podstawie średnich referencyjnych stóp procentowych w okresie referencyjnym, o którym mowa w akapicie pierwszym niniejszego punktu, plus jeden punkt procentowy. Stopy referencyjne są następujące:

a) dla państw członkowskich, których walutą jest euro – trzymiesięczna stopa procentowa EURIBOR lub, jeżeli stopa EURIBOR nie jest dostępna, stopa €STR;

b) dla państw członkowskich, których walutą nie jest euro – trzymiesięczna stopa procentowa IBOR mająca zastosowanie w każdym z tych państw członkowskich lub, jeżeli stopa IBOR nie jest dostępna w danym państwie członkowskim, stopa zastępująca stopę IBOR.

W przypadku gdy referencyjne stopy procentowe lub stopy procentowe EURIBOR,

o których mowa w pkt 1 , nie są dostępne dla całego okresu referencyjnego, stosuje się stopy dostępne w tym okresie.

3. Dla każdego państwa członkowskiego stopę procentową ustalaną na podstawie

przepisów pkt 2 porównuje się z jednolitą stopą procentową ustaloną na podstawie

przepisów pkt 1. Stopa procentowa mająca zastosowanie do każdego państwa członkowskiego jest niższą z tych dwóch stóp procentowych.

Stopy procentowe ustalone rozporządzeniem wykonawczym Komisji przyjętym na podstawie art. 20 ust. 4 rozporządzenia (UE) nr 1306/2013 są zaokrąglane do jednego miejsca po przecinku.

4. Rozporządzenie wykonawcze Komisji ustalające stopę procentową, o której mowa w pkt 3 akapit drugi, stosuje się nadal do czasu jego uchylenia nowym rozporządzeniem wykonawczym Komisji ustalającym nową stopę procentową.

II. OBLICZANIE KOSZTÓW FINANSOWANIA

1. Obliczanie kosztów finansowania dzieli się na okresy ważności stóp procentowych ustalonych przez Komisję zgodnie z częścią I.

2. Koszty finansowania, o których mowa w art. 3 ust. 1 lit. a), oblicza się, stosując stopę procentową danego państwa członkowskiego do średniej wartości tony produktu podlegającego zakupowi, mnożąc następnie otrzymany produkt przez średnie zapasy w roku budżetowym.

Średnia wartość tony produktu obliczana jest przez podzielenie sumy wartości produktów przechowywanych w pierwszym dniu roku budżetowego i wartości produktów zakupionych w tym roku przez sumę ilości produktów przechowywanych w pierwszym dniu roku budżetowego i ilości produktów zakupionych w tym roku.

Średni zapas w roku budżetowym obliczany jest przez podzielenie zapasów całkowitych na początku każdego miesiąca i zapasów całkowitych na koniec każdego miesiąca przez liczbę miesięcy roku budżetowego pomnożoną przez dwa.

3. W przypadku gdy ustalony został współczynnik amortyzacji dla produktu zgodnie z załącznikiem V pkt 1, wartość produktów zakupionych w ciągu roku budżetowego oblicza się poprzez odjęcie od ceny zakupu kwoty amortyzacji wynikającej z tego współczynnika.

4. W przypadku produktów, dla których został ustalony drugi odpis amortyzacyjny zgodnie z załącznikiem V pkt 3 akapit drugi, obliczenie średnich zapasów następuje przed dniem wejścia w życie każdej amortyzacji uwzględnianej do celów obliczenia średniej wartości.

5. W przypadku gdy zasady regulujące wspólne organizacje rynków przewidują, że płatność za produkt zakupiony przez agencję płatniczą nie może zostać dokonana przed upływem co najmniej jednego miesiąca od dnia przyjęcia dostawy, obliczone średnie zapasy zmniejsza się o ilość wynikającą z następującego wyliczenia:

gdzie:

Q

=

ilości zakupione w roku budżetowym,

N

=

liczba miesięcy minimalnego okresu płatności.

Do celów niniejszego wyliczenia minimalny okres przewidziany w przepisach przyjmuje się za okres płatności. Przyjmuje się, że miesiąc obliczeniowy ma 30 dni. Jakąkolwiek część miesiąca dłuższą niż 15 dni traktuje się jak cały miesiąc; jakakolwiek część miesiąca równa lub krótsza niż 15 dni nie jest uwzględniana w powyższym wyliczeniu.

W przypadku gdy wyliczenie średnich zapasów według stanu na koniec roku daje wynik ujemny po dokonaniu zmniejszenia, o którym mowa w akapicie pierwszym, kwotę tę odejmuje się od średnich zapasów obliczonych na kolejny rok budżetowy.

III. PRZEPISY SZCZEGÓŁOWE DOTYCZĄCE ODPOWIEDZIALNOŚCI AGENCJI PŁATNICZYCH

1. W przypadku gdy - w odniesieniu do sprzedaży produktów przez agencję płatniczą - zasady regulujące wspólną organizację rynków lub ogłoszenia o zaproszeniu do składania ofert przyznają nabywcy takich produktów pewien okres na ich wydanie po dokonaniu płatności i w przypadku gdy taki okres przekracza 30 dni, koszty finansowania obliczone zgodnie z częścią II zmniejsza się o kwotę wynikającą z następującego wyliczenia:

gdzie:

V

=

kwota zapłacona przez nabywcę,

J

=

liczba dni między otrzymaniem płatności a wydaniem produktu pomniejszona o 30 dni,

i

=

stopa procentowa mająca zastosowanie do roku budżetowego.

2. W przypadku sprzedaży produktów rolnych przez agencję płatniczą na podstawie szczególnych rozporządzeń unijnych, gdy rzeczywisty okres płatności po wydaniu takich produktów przekracza 30 dni, koszty finansowania obliczone zgodnie z częścią II zwiększa się o kwotę wynikającą z następującego wyliczenia:

gdzie:

M

=

kwota zapłacona przez nabywcę,

D

=

liczba dni między wydaniem produktu a otrzymaniem płatności pomniejszona o 30 dni,

i

=

stopa procentowa mająca zastosowanie do roku budżetowego.

3. Na koniec każdego roku budżetowego koszty finansowania przewidziane w pkt 1 i 2 są zapisywane w sprawozdaniu finansowym za ten rolniczy rok budżetowy w odniesieniu do liczby dni, która ma być uwzględniona do tego terminu, zaś reszta jest zapisywana na następny rok.