Artykuł 6

1. W przypadku każdej ekspozycji na ryzyko kredytowe, w odniesieniu do której określono dłużnika, instytucja dołącza wartość ekspozycji dla swojej ekspozycji z tytułu odpowiedniego składnika aktywów bazowych podczas obliczania ogólnej ekspozycji wobec danego dłużnika jako indywidualnego klienta lub grupy powiązanych klientów, do której należy dany dłużnik.

2. Jeżeli instytucja nie określiła dłużnika ekspozycji bazowej na ryzyko kredytowe lub jeżeli instytucja nie jest w stanie potwierdzić, że dana ekspozycja bazowa nie stanowi ekspozycji na ryzyko kredytowe, wspomniana instytucja przypisuje tego rodzaju ekspozycję w następujący sposób:

a) jeżeli wartość ekspozycji nie przekracza 0,25 % uznanego kapitału instytucji, przypisuje ona tę ekspozycję do transakcji jako oddzielnego klienta;

b) jeżeli wartość ekspozycji jest co najmniej równa 0,25 % uznanego kapitału instytucji, a instytucja może zapewnić poprzez uprawnienia w ramach transakcji, aby ekspozycje bazowe transakcji nie były powiązane z żadnymi innymi ekspozycjami z jej portfela, w tym ekspozycjami bazowymi z tytułu innych transakcji, instytucja przypisuje tę ekspozycję do transakcji jako oddzielnego klienta;

c) w innych przypadkach niż określono w lit. a) i b) instytucja przypisuje tę ekspozycję do nieznanego klienta.

3. Jeżeli instytucja nie jest w stanie odróżnić ekspozycji bazowych transakcji, przypisuje całkowitą wartość ekspozycji dla swoich ekspozycji z tytułu transakcji w następujący sposób:

a) jeżeli wspomniana całkowita wartość ekspozycji nie przekracza 0,25 % uznanego kapitału instytucji, przypisuje ona tę całkowitą wartość ekspozycji do transakcji jako oddzielnego klienta;

b) w innych przypadkach niż określono w lit. a) instytucja przypisuje tę całkowitą wartość ekspozycji do nieznanego klienta.

4. Do celów ust. 1 i 2 instytucje monitorują takie transakcje regularnie, a co najmniej raz w miesiącu, pod kątem możliwych zmian w strukturze i względnym udziale ekspozycji bazowych.