Artykuł 5

1. Podstawą wartości wskaźników dla odnośnego podmiotu są zgłoszone dane z końca poprzedniego roku obrachunkowego, na zasadzie skonsolidowanej, a dla banków działających na podstawie zezwolenia udzielonego w państwach trzecich — dane ujawnione zgodnie ze standardami uzgodnionymi na poziomie międzynarodowym. Odpowiednie organy mogą stosować wartości wskaźników odnośnych podmiotów, dla których koniec roku obrachunkowego przypada w dniu 30 czerwca, na podstawie ich sytuacji na dzień 31 grudnia.

1a. Na zasadzie odstępstwa od ust. 1 wartości wskaźników, o których mowa w art. 6 ust. 1, art. 6 ust. 2 lit. a), b) i c) oraz art. 6 ust. 4 lit. a) i b), obejmują również jednostki zależne będące zakładami ubezpieczeń.

2. Odpowiedni organ ustala wynik każdego odnośnego podmiotu wchodzącego w skład próby jako średnią arytmetyczną wyników w poszczególnych kategoriach, przy czym maksymalny wynik w kategorii mierzącej zastępowalność wynosi 500 punktów bazowych.

Wynik w każdej kategorii, z wyjątkiem kategorii mierzącej zastępowalność usług i infrastruktury finansowej zapewnianych przez grupę, oblicza się jako średnią arytmetyczną wartości będących wynikiem podzielenia każdej wartości wskaźnika dla tej kategorii przez mianownik wskaźnika przekazany przez EUNB.

Wynik dla kategorii mierzącej zastępowalność usług i infrastruktury finansowej zapewnianych przez grupę oblicza się jako średnią ważoną wartości wskaźników dla tej kategorii. W tym celu wskaźnikom dotyczącym przechowywanych aktywów, o których mowa w art. 6 ust. 3 lit. a), oraz działalności płatniczej, o której mowa w art. 6 ust. 3 lit. b), przypisuje się pełną wagę, a wskaźnikom dotyczącym transakcji gwarantowanych na rynkach akcji i papierów dłużnych, o których mowa w art. 6 ust. 3 lit. c), oraz wolumenu obrotu, o którym mowa w art. 6 ust. 3 lit. d), przypisuje się wagę w wysokości 50 %.

Wyniki wyraża się w punktach bazowych i zaokrągla do najbliższego całego punktu bazowego.

3. Najniższy graniczny wynik wynosi 130 punktów bazowych. Podkategorie wyznacza się w następujący sposób:

a) podkategoria 1 obejmuje wyniki od 130 do 229 punktów bazowych;

b) podkategoria 2 obejmuje wyniki od 230 do 329 punktów bazowych;

c) podkategoria 3 obejmuje wyniki od 330 do 429 punktów bazowych;

d) podkategoria 4 obejmuje wyniki od 430 do 529 punktów bazowych;

e) podkategoria 5 obejmuje wyniki od 530 do 629 punktów bazowych.

4. Odpowiedni organ identyfikuje odnośny podmiot jako globalną instytucję o znaczeniu systemowym, jeżeli wynik tego podmiotu jest równy lub wyższy od najniższego granicznego wyniku. Podstawę decyzji o uznaniu odnośnego podmiotu za globalną instytucję o znaczeniu systemowym w wyniku dokonania należytej oceny w ramach nadzoru zgodnie z art. 131 ust. 10 lit. b) dyrektywy 2013/36/UE stanowi ocena, czy upadek tego podmiotu miałby znaczny niekorzystny wpływ na globalny rynek finansowy i gospodarkę światową.

5. Odpowiedni organ kwalifikuje globalną instytucję o znaczeniu systemowym do danej podkategorii w zależności od jej wyniku. Podstawę decyzji o przeniesieniu globalnej instytucji o znaczeniu systemowym z niższej podkategorii do wyższej podkategorii w wyniku dokonania należytej oceny w ramach nadzoru zgodnie z art. 131 ust. 10 lit. a) dyrektywy 2013/36/UE stanowi ocena, czy jej upadek miałby bardziej niekorzystny wpływ na globalny rynek finansowy i gospodarkę światową.

5a. Odpowiedni organ ustala dodatkowy ogólny wynik dla każdego odnośnego podmiotu prowadzącego działalność transgraniczną w uczestniczących państwach członkowskich, o których mowa w art. 4 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 806/2014 (

3

), postępując zgodnie z procedurą określoną w ust. 2 niniejszego artykułu, ale zastępuje wartości wskaźników dla odnośnego podmiotu, o których mowa w art. 6 ust. 5 lit. a) i b), wartościami wskaźników obliczonymi zgodnie z akapitem drugim niniejszego ustępu oraz zastępuje odnośne mianowniki skorygowanymi mianownikami przekazanymi przez EUNB.

Do celów akapitu pierwszego odpowiedni organ uznaje za krajowe wszystkie roszczenia i zobowiązania wobec kontrahentów mających siedzibę w uczestniczących państwach członkowskich, o których mowa w art. 4 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 806/2014. W odniesieniu do kategorii, o których mowa w art. 131 ust. 2 lit. a)–d) dyrektywy 2013/36/UE, odpowiedni organ uwzględnia te same niezmienione wartości wskaźników zgłoszone przez odnośny podmiot i mianowniki przekazane przez EUNB.

5b. Na podstawie dodatkowego ogólnego wyniku, o którym mowa w ust. 5a, decyzję o przeniesieniu globalnej instytucji o znaczeniu systemowym z wyższej podkategorii do niższej podkategorii podejmuje się – kierując się należytym osądem nadzorczym zgodnie z art. 131 ust. 10 lit. c) dyrektywy 2013/36/UE – w oparciu o ocenę, czy upadłość globalnej instytucji o znaczeniu systemowym miałaby mniejszy negatywny wpływ na globalny rynek finansowy i gospodarkę światową. W ocenie tej uwzględnia się, w stosownych przypadkach, wszelkie opinie lub zastrzeżenia przyjęte przez komitet bazylejski zgodnie z jego publicznie dostępną metodą oceny systemowego znaczenia globalnych banków o znaczeniu systemowym.

Dodatkowy ogólny wynik, o którym mowa w ust. 5a, może decydować o przeniesieniu globalnej instytucji o znaczeniu systemowym przez odpowiedni organ do kolejnej niższej podkategorii, o której mowa w ust. 3 niniejszego artykułu. Globalną instytucję o znaczeniu systemowym można przenieść do podkategorii niższej o maksymalnie jeden poziom.

6. Decyzje, o których mowa w ust. 4, 5 i 5b, muszą być poparte pomocniczymi wskaźnikami, które nie mogą być wskaźnikami prawdopodobieństwa upadłości odnośnego podmiotu. Takie decyzje podejmuje się w oparciu o dobrze udokumentowane i dające się zweryfikować informacje ilościowe i jakościowe.