Załącznik IX

Do badań SWNM i stosownych obliczeń stosuje się konfigurację wzorcową produktu.

Badania systemów podwójnego zastosowania przeprowadza się w trybie wentylacji, do trybu tego odnoszą się też obliczenia.

1. SPRAWNOŚCI CIEPLNA UKŁADU ODZYSKU CIEPŁA PRZEZNACZONEGO DO BUDYNKÓW NIEMIESZKALNYCH

Sprawność cieplną układu odzysku ciepła przeznaczonego do budynków niemieszkalnych wyznacza się w następujący sposób:

gdzie:

— ηt

oznacza sprawność cieplną UOC [–],

— t2″ oznacza temperaturę dostarczanego powietrza opuszczającego UOC i wprowadzanego do pomieszczenia [w °C],

— t2′ oznacza temperaturę powietrza na zewnątrz [w °C],

— t1′ oznacza temperaturę wywiewanego powietrza opuszczającego pomieszczenie i wprowadzanego do UOC [w °C].

2. KOREKTY DOTYCZĄCE FILTRA

W przypadku gdy w odróżnieniu od konfiguracji wzorcowej nie zastosowano jednego lub obu odnośnych filtrów, wprowadza się następującą korektę dotyczącą filtra:

Od dnia 1 stycznia 2016 r.:

F = 0 w przypadku pełnej konfiguracji wzorcowej;

F = 160, gdy brak jest filtra dokładnego;

F = 200, gdy brak jest filtra bardzo dokładnego;

F = 360, gdy brakuje obu filtrów, dokładnego i bardzo dokładnego.

Od dnia 1 stycznia 2018 r.:

F = 150, gdy brak jest filtra dokładnego;

F = 190, gdy brak jest filtra bardzo dokładnego;

F = 340, gdy brakuje obu filtrów, dokładnego i bardzo dokładnego.

„Filtr bardzo dokładny” oznacza filtr, co do którego, według informacji podawanej przez dostawcę filtra, wykazano w opisanych poniżej badaniach i po przeprowadzeniu odnośnych obliczeń, że spełnia on warunki dotyczące skuteczności filtra. Filtry bardzo dokładne bada się przy przepływie powietrza o natężeniu 0,944 m3/s i powierzchni czołowej filtra 592 × 592 mm (rama instalacyjna ma wymiary 610 × 610 mm) (prędkość czołowa wynosi 2,7 m/s). Po właściwym przygotowaniu, kalibracji i sprawdzeniu, czy strumień powietrza jest jednorodny, dokonuje się, przy zastosowaniu czystego filtra, pomiaru początkowej skuteczności filtra i spadku ciśnienia na filtrze. Do filtra kieruje się stopniowo strumień odpowiedniego pyłu aż do osiągnięcia końcowego spadku ciśnienia na filtrze o wartości 450 Pa. Początkowo w generatorze strumienia pyłu umieszcza się ładunek o masie 30 g, po czym następują co najmniej 4 załadunki pyłu w jednakowych odstępach czasu, zanim osiągnięte zostanie ciśnienie końcowe. Stężenie pyłu kierowanego do filtra wynosi 70 mg/m3. Pomiar skuteczności filtra przeprowadza się przy użyciu testowego aerozolu (DEHS, sebacynian dietyloheksylu) o kroplach wielkości od 0,2 do 3 μm, rozpylanego z natężeniem około 0,39 dm3/s (1,4 m3/h); cząstki liczy się 13 razy, kolejno przed i za filtrem przez co najmniej 20 sekund za pomocą optycznego licznika cząstek. Ustala się początkowe wartości skuteczności filtra i spadku ciśnienia na filtrze. Następnie oblicza się średnią skuteczność filtra w danym badaniu dla różnych zakresów wielkości cząstek. Filtr klasyfikuje się jako „filtr bardzo dokładny”, jeśli średnia skuteczność wychwytywania cząstek o wielkości 0,4 μm wynosi ponad 80 %, a minimalna skuteczność więcej niż 35 %. Minimalna skuteczność to najniższy stopień skuteczności spośród skuteczności wyładowczej, skuteczności początkowej i najniższej skuteczności podczas całej procedury kierowania pyłu do filtra w trakcie badania. Badanie skuteczności wyładowczej jest w dużym stopniu identyczne z badaniem średniej skuteczności opisanym powyżej, z tym wyjątkiem, że płaska powierzchnia próbki filtra zostaje pozbawiona ładunku elektrycznego przy użyciu izopropanolu przed rozpoczęciem badania.

„Filtr dokładny” oznacza filtr, który spełnia poniższe warunki dotyczące skuteczności filtra: „filtr dokładny” oznacza filtr powietrza przeznaczony do systemu wentylacyjnego, którego osiągi zbadano i obliczono w taki sam sposób, jak dla filtra bardzo dokładnego, lecz który spełnia następujący warunek: średnia skuteczność wychwytywania cząstek wielkości 0,4 μm wynosi więcej niż 40 %, według informacji podanych przez dostawcę filtra.

(

1

) Dyrektywa 94/9/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 marca 1994 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich dotyczących urządzeń i systemów ochronnych przeznaczonych do użytku w przestrzeniach zagrożonych wybuchem (Dz.U. L 100 z 19.4.1994, s. 1).

(

2

) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 305/2011 z dnia 9 marca 2011 r. ustanawiające zharmonizowane warunki wprowadzania do obrotu wyrobów budowlanych i uchylające dyrektywę Rady 89/106/EWG (Dz.U. L 88 z 4.4.2011, s. 5).

(

3

) Rozporządzenie Komisji (UE) nr 66/2014 z dnia 14 stycznia 2014 r. w sprawie wykonania dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/125/WE w odniesieniu do wymogów dotyczących ekoprojektu dla domowych piekarników, płyt grzejnych i okapów nadkuchennych (Dz.U. L 29 z 31.1.2014, s. 33).