Artykuł 3a

1. Każde państwo członkowskie wyznacza co najmniej jeden krajowy punkt kontaktowy do celów:

a) zautomatyzowanej wymiany danych rejestracyjnych pojazdów zgodnie z art. 4;

b) przychodzących i wychodzących wniosków o wzajemną pomoc w identyfikacji osoby zainteresowanej oraz odpowiedzi na te wnioski zgodnie z art. 5c;

c) przychodzących i wychodzących wniosków o wzajemną pomoc w doręczeniu osobie zainteresowanej zawiadomienia o popełnieniu przestępstwa lub wykroczenia drogowego lub dokumentów uzupełniających oraz odpowiedzi na te wnioski zgodnie z art. 5e; oraz

d) przychodzących i wychodzących wniosków o wzajemną pomoc w egzekwowaniu ostatecznych decyzji administracyjnych dotyczących grzywien w ruchu drogowym nałożonych za przestępstwa lub wykroczenia przeciwko bezpieczeństwu ruchu drogowego oraz odpowiedzi na te wnioski zgodnie z art. 5f.

Uprawnienia krajowych punktów kontaktowych reguluje mające zastosowanie prawo danego państwa członkowskiego.

2. Państwa członkowskie zapewniają, aby ich odpowiednie krajowe punkty kontaktowe współpracowały ze sobą w celu zapewnienia wymiany wszystkich niezbędnych informacji w odpowiednim czasie oraz przestrzegania terminów określonych w art. 5a ust. 2 oraz art. 5c ust. 7 i 8.